31.8.18

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ Η ΥΠΕΡΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΥΒΡΙΔΙΚΗ ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΙΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΩΝ ΚΥΚΛΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ "ΔΙΚΑΙΟΥ" ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΩΝ ΜΕ ΤΑ ΔΥΟ ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΑΚΡΑ ΚΑΙ Η ΕΞΈΛΙΞΗ ΤΩΝ ΕΥΡΕΙΩΝ ΜΕΤΑΡΥΘΜIΣΕΩΝ ΣΕ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΚΟΜΜΙΟΥΝΙΤΑΡΙΑΝΟ ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟ


Μην παραξενεύεστε όταν ενδιαφέρονται συνεχώς αυτοαποκαλούμενοι αριστεροί  και φιλελεύθεροι για ατομικές ελευθερίες σχετικά με με γάμους ατόμων του ίδιου φύλου, για "οικονομικούς μετανάστες" και "πρόσφυγες", το άσυλο,  και ποτέ για την ατομική ελευθερία της ατομικής ιδιοκτησίας και το ιδιοκτησιακό καθεστώτος, ή της διαβίωσης, που αντί να ήταν μέλημα ζωτικής σημασίας για κάθε κόμμα -έχοντας και απόλυτο έρεισμα - να επαναφέρουν τουλάχιστον προ του 1975 την κατάσταση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος, το καταργούν δίνοντας αμφότερα έμφαση στην πολιτιστική ελευθεριακή ισότητα και σε καταχραστικές ερμηνείες ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Μην σας προκαλεί επίσης καμία εντύπωση που  το "Δημοκρατικό τόξο" και κυρίως τα "Νεοδημοκρατικά" Μέσα μαζικής ενημέρωσης κάνουν απλώς ιδιότυπες "συμβουλευτικές" επιπλήξεις περί  οικονομικών και άρα ουσιαστικώς συμπολίτευση στο σύριζα για αποφάσεις τις οποίες θα έπαιρνε έτσι κι΄αλλιώς κάθε κυβερνητικός σχηματισμός. 

Ο πολιτικός διεθνής και διακομματικός σχεδιασμός στον ολοκληρωτισμό της υπό διαδικασία ομοσπονδιοποίησης Ηνωμένης Ευρώπης (και επιπροσθέτως σε κάποιες περιπτώσεις κυρίως στην περιοχή των Βαλκανίων διαδικασίας καντονοποίησης στα πλαίσια ακριβώς αυτής της ολοκλήρωσης) κινήθηκε σε μια βασική αναγνωρίσιμη νοοτροπία όσον αφορά τις δήθεν διαφοροποιήσεις και την προπαγάνδα περί κοινοβουλευτικής αντιπαλότητας: Η αριστερά ( όπως το σύριζα) ψηφίζει  -  Τα φιλελεύθερα κόμματα συνεχίζουν πάνω σε παγιώσεις, και αντίστροφα,  σε μια συνεχή διαδικασία συγχώνευσης σε βάση πολιτιστικού μαρξισμού και ελεύθερης αγοράς, καθώς και στην κοινή αντίληψη χαλαρού και αποδυναμωμένου ιδιοκτησιακού καθεστώτος για μερικώς διαφορετικούς λόγους.

Παραλλήλως σε αυτή την πολιτικο-οικονομική κατάσταση και αντίληψη -ως εφαρμογή εξάλλου διακομματικών προτάσεων των περισσότερων συστημικών οικονομολόγων - δεν γίνεται να μην είχε κυρίαρχο ρόλο διεκπεραίωσης η "ομαλοποίηση" της δικαστικής νοοτροπίας των κατασχέσεων και πλειστηριασμών που αντιβαίνει και υπερβαίνει το δικαίωμα στην κατοικία (φαινόμενα σε Ισπανία και Ελλάδα).

Ο κοινοβουλευτισμός κυρίως στην Ελλάδα και οι διακομματικές συνεργασίες,  καθότι στο εξωτερικό η φιλελεύθερη πολυσυλλεκτικότητα κομματικών συνασπισμών εμφανίστηκε αρκετά νωρίτερα, είχε παρουσιάσει εξαιρετικά πολωτικά χαρακτηριστικά μέσω αυτών των εναλλαγών των κομμάτων και παραφυάδων του "τρίτου δρόμου" και τις μετεξελίξεις του νεοδημοκρατικού σχεδιασμού,  που αμφότερες με τους αντίστοιχους κοινοβουλευτικούς κομματικούς μηχανισμούς σε άλλα κράτη έχουν διαλύσει κοινωνικά την Ευρώπη και υπερχρεώσει τις χώρες της Ε.Ε. μέσα από προσωπεία και αυτοπροσδιορισμούς πολιτικών χώρων και κομμάτων της σοσιαλδημοκρατίας, της "δεξιάς" ή του φιλελευθερισμού.

Η έννοια της "Νέας Δημοκρατίας" και ο σχηματισμός κοινοβουλευτικών παρατάξεων διεθνώς με αυτή την ονομασία.

Η νέα δημοκρατία ή η νέα δημοκρατική επανάσταση διεθνώς είναι μια ιδέα βασισμένη στη θεωρία του Μαο Τσεντόνγκ « Μπλοκ των τεσσάρων κοινωνικών τάξεων» στην μετα-επαναστατική Κίνα, η οποία υποστήριζε αρχικά ότι η δημοκρατία στην Κίνα θα ακολουθούσε ένα αποφασιστικά διαφορετικό μονοπάτι, πολύ διαφορετικό από αυτό της φιλελεύθερης των καπιταλιστικών και κοινοβουλευτικών δημοκρατικών συστημάτων στον δυτικό κόσμο καθώς και του σοβιετικού κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη .
Η έννοια της νέας δημοκρατίας στη θεωρία του Μαο αποσκοπεί στην ανατροπή της φεουδαρχίας (της αυτοκρατορικής Κίνας) και στην επίτευξη ανεξαρτησίας από την αποικιοκρατία . Ωστόσο, απαλλάσσεται από τον κανόνα που πρόβλεπε ο Μαρξ και ο Λένιν ότι μια καπιταλιστική τάξη θα ακολουθούσε συνήθως έναν τέτοιο αγώνα, ζητώντας αντ 'αυτού να επιδιώξει να εισέλθει άμεσα στον σοσιαλισμό μέσω μιας συμμαχίας τάξεων που παλεύουν την παλιά κυβερνητική τάξη. Ο συνασπισμός εντάσσεται υπό την ηγεσία και καθοδήγηση της εργατικής τάξης και του κομμουνιστικού κόμματος, που εργάζονται με τους κομμουνιστές ανεξάρτητα από τις ανταγωνιστικές ιδεολογίες τους, προκειμένου να επιτύχουν τον πιο άμεσο σκοπό μιας «νέας δημοκρατικής τάξης» που οι κινέζοι κομμουνιστές ελπίζουν ότι θα οδηγούν σε πλήρη σοσιαλισμό και κομμουνισμό, παρά τα ανταγωνιστικά ταξικά συμφέροντα των κοινωνικών τάξεων του "μπλοκ".
Με την πάροδο του χρόνου, η έννοια της νέας δημοκρατίας προσαρμόστηκε σε ρεμπουμπλικανικά και φιλελεύθερα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σε άλλες χώρες, σε μη κομματικούς οργανισμούς "έρευνας και ανάπτυξης",  και  με παρόμοιες ή διαφορετικές μορφές και αιτιολογήσεις.

Άλλες προσαρμογές της έννοιας της νέας δημοκρατίας έχουν αφομοιωθεί μέσω των δημοκρατικών και Ρεμπουμπλικανικών συγχωνεύσεων των ΗΠΑ και των πολιτικών προγραμμάτων κυριάρχων φιλελεύθερων κομμάτων του "τρίτου δρόμου".

Αναφορικά, μετά από τα εκλογικά αποτελέσματα  υπό την ηγεσία του Ronald Reagan στη δεκαετία του 1980, μια ομάδα εξέχοντων Δημοκρατών άρχισε να πιστεύει ότι χρειαζόταν μια ριζική αλλαγή στην οικονομική πολιτική και σε ιδέες διακυβέρνησης.
Το Δημοκρατικό Συμβούλιο Ηγεσίας (DLC) ιδρύθηκε το 1985 από τον Al From και από μια ομάδα ομοϊδεάτων πολιτικών και στρατηγικών. Υποστήριξαν την πολιτική του "τρίτου δρόμου" ως αντιστάθμα στις εκλογικές επιτυχίες του Ρεγκανισμού.
Οι προεδρικές εκλογές ήττες ώθησαν τους «κεντριστές» Δημοκρατικούς να δημιουργήσουν το Δημοκρατικό Συμβούλιο Ηγεσίας (DLC), μια ανεπίσημη κομματική οργάνωση που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη μετατόπιση των πολιτικών του Δημοκρατικού Κόμματος στο «κέντρο» του αμερικανικού πολιτικού φάσματος. Οι  Δημοκρατικοί πολιτικοί όπως οι γερουσιαστές Αλ Γκορ και Τζο Μπάιντεν (και οι δύο είχαν το αξίωμα του αντιπρόέδρου) συμμετείχαν στις υποθέσεις του DLC πριν από την υποψηφιότητά τους για υποψηφιότητα για το Δημοκρατικό Κόμμα το 1988.

Οι πολιτικές της DLC μετατόπιζαν το Δημοκρατικό Κόμμα στο "κέντρο", ωστόσο η DLC δεν θέλησε το Δημοκρατικό Κόμμα να κάνει απλώς μια στάση στη μέση. Έτσι, η DLC δήλωσε ότι οι ιδέες  είναι «προοδευτικές» και ένας τρίτος τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων της δεκαετίας του '90. Παραδείγματα  πολιτικής της DLC μπορούν να βρεθούν στο The New American Choice Resolutions.
Ο τίτλος "Νέο-Δημοκράτης" χρησιμοποιήθηκε για λίγο από μια προοδευτική ρεφορμιστική ομάδα που περιελάμβανε τον Gary Hart και τον Eugene McCarthy το 1989  και ο όρος συνδέθηκε ευρύτερα με τις πολιτικές του Δημοκρατικού Συμβουλίου Ηγεσίας. Το 1990 μετονομάστηκε το διμηνιαίο περιοδικό  Mainstream Democrat σε The New Democrat, τότε που ο κυβερνήτης Μπιλ Κλίντον παραιτήθηκε από τον πρόεδρο της DLC για να ασκήσει την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τις προεδρικές εκλογές του 1992, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως «νέο δημοκράτη».


Μετά την εκλογή του 1994, ο Κλίντον βρίσκονταν μεταξύ των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων, καλώντας το "τριγωνισμό". Ο "Νέο-Δημοκρατισμός" αποτελεί και μια αναφορά για την εξέλιξη στο Βρετανικό Εργατικό Κόμμα "New Labor". Μεγάλο μέρος της ιδεολογίας του Νέου Εργατικού Κόμματος βασιζόταν πιθανότατα στους Νέο-Δημοκράτες, ειδικά δεδομένου ότι η ανάληψη του Μπλερ ήταν ενδεικτική για την εξέλιξη του νεοφιλελευθερισμού μέσα από τον νεοδημοκρατικό χώρο στα μέσα της δεκαετίας του '90.
Σαν κύριοι αντιπρόσωποι ανάμεσα στη  σοσιαλδημοκρατία και τον φιλελευθερισμό χωρίς κάποια διακριτά διαχωριστικά όρια συνοπτικά διακρίνονται οι Τόνυ Μπλαίρ και Μπιλ και Χίλαρι Κλίντον, Αλ Γκορ, Γ. Παπανδρέου, Μάρτιν Σούλτς, ενώ από οργανισμούς η fabian και CFR.https://en.wikipedia.org/wiki/Third_Way.

Για τα εγχώρια δρώμενα, η οικειότητα Μητσοτάκη-Σημίτη, η εμφάνιση και καθιέρωση τεχνοκρατών όπως ο Λ. Παπαδήμος του κύκλου Κ. Σημίτη και η επιλογή στελέχωσης με κριτήρια Κ. Σημίτη, αποδίδουν την κατάσταση των εντελώς δισδιάκριτων οικονομικο-πολιτικών διαχωριστικών ορίων της σοσιαλδημοκρατίας και του φιλελεύθερου νεοδημοκρατισμού μέσα στην παγκόσμια κλίκα του καθεστώτος του "τρίτου δρόμου" με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αντικαθιστά επί της ουσίας τον Γιώργο Παπανδρέου και του ζητήματος που έθεσε για επιταχυνόμένη ανάγκη  "παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης" ενώ στο ίδιο κλίμα, https://www.youtube.com/watch?v=l2HQb9ToyMc, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Στουρνάρας είχε δηλώσει για απόλυτη χωρίς όρια φιλελευθεροποιημένη παγκοσμιοποίηση, ενώ δεν έκρυψε ποτέ τις πεποιθήσεις του για ένα περισσότερο σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο οικοδόμησης της ελληνικής κοινωνίας.

Η παράταξη της ΕΡΕ (Εθνική ριζοσπαστική ένωσις) όταν απέκτησε περισσότερο φιλελεύθερο χαρακτήρα και τίθονταν ανοικτά υπέρ της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μετονομάστηκε σε Νέα δημοκρατία με τη συμμετοχή της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα,  αποτελώντας προσαρμογή της έννοιας του νεοδημοκρατισμου. Το Νεοδημοκρατικό κόμμα Ελλάδος φαίνεται ως αντίστοιχο και του γαλλικού φιλελεύθερου κέντρου.

Μια άλλη προσαρμογή είναι αυτή του CCF Parti social democratique du Canada που το διαδέχθηκε το 1961 το κόμμα των σύγχρονων νεοδημοκρατών του Καναδά. Η ονομασία νέα δημοκρατία στον Καναδά αφού συγχωνεύτηκε με το Καναδικό κογκρέσο εργασίας CLC υπερψηφίστηκε έναντι ονομασιών όπως "Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα", "Καναδικό "Δημοκρατικό Κόμμα" ενώ  έχει στο σύνταγμά του, οργανική σχέση με το εργατικό κίνημα.https://en.wikipedia.org/wiki/Canadian_Labour_Congress
 Να σημειωθεί πως πολλές ιστορικές ομοιότητες εσωτερικών διαμαχών και μεταπήδηση από τον συντηρητικό κομματικό προσδιορισμό σε φιλελεύθερες και αριστερές κατευθύνσεις ανιχνεύονται και σε σχέση με το Σουηδικό νεοδημοκρατικό κόμμα. https://en.wikipedia.org/wiki/New_Democracy_(Sweden)


Το δήθεν γενικό κοινωνικό συμφέρον που επικαλείται η αριστερά  είναι κοινό πρόσχημα νομιμοποίησης για  καταχραστικές πολιτικές.



Τα κυριότερα πρόσωπα - εμπνευστές της μεταπολεμικής Ελλάδας και της μεταπολίτευσης και της αναθεώρησης του 1975, της αλλαγής του αστικού καθεστώτος σε σοσιαλιστικό-τύποις αστικό φιλελεύθερο,  και που κατεγράφησαν ως δήθεν συντηρητικοί, είναι ο Α. Αγγελόπουλος και Π. Παπαληγούρας, Ξ. Ζολώτας, Κ. Τσάτσος ως πρόεδρος της επιτροπής που το συνέταξε το σύνταγμα του 1975. Οι προτάσεις της Σοσιαλιστικής Ένωσης βρέθηκαν στον ίδιο φάκελο του αρχείου του μαζί με τις προτάσεις του Συντάγματος.

Ιδιοκτησιακό καθεστώς από το 1952 στο 1975  "http://www.neosyntagma.net/ "Πώς και γιατί ανατράπηκε το ιδιοκτησιακό καθεστώς" : "ο συνταγματικός νομοθέτης το 1975 αποσκοπούσε στην κατάργηση της αστικής οργάνωσης του κράτους και στην εγκαθίδρυση ενός άλλου καθεστώτος. Ενός καθεστώτος όπου οι πολίτες αυτοελέγχονται αν με την χρήση των ιδιοκτησιακών τους δικαιωμάτων προάγουν το «γενικό συμφέρον», την «εθνική οικονομία», τον «εθνικό πλούτο», το «κοινωνικό σύνολο» και άλλες παρόμοιες ασαφείς και απροσδιόριστες έννοιες, οι οποίες κληροδοτήθηκαν στις Δυτικές κοινωνίες από τις Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης και της Σοβιετικής Ένωσης."

Όπως εξυφαίνεται και εντοπίζεται η πολλαπλή μεθόδευση της αλλαγής και του απόλυτου ευτελισμού του ιδιοκτησιακού καθεστώτος που άλωσαν οι φιλελεύθεροι και σοσιαλιστικογενείς νεοδημοκράτες,  εκ των πραγμάτων και αφού ήδη είχε καταστεί ευάλωτο μετά το 1975,  εξυπηρετεί πλέον μόνο την  καταστροφή της αστικής τάξης και τη διασφάλιση εξόφλησης χρεών, επιβάλλοντας οι κυβερνήσεις φόρους με πρόθεση σχεδόν δήμευσης της ατομικής περιουσίας.

Το ιδιοκτησιακό καθεστώς βάλλεται ή ανατρέπεται σε όλες τις περιπτώσεις, δήθεν για το εθνικό ή κοινωνικό συμφέρον, αντί της αταξικής αναδιανομής του πλούτου. Επιθετικοί ρεφορμιστές και φιλελεύθεροι όλων των αποχρώσεων, κερδοσκόποι που έριχναν μέσω των τραπεζών φθηνό χρήμα βάσει σχεδιασμού στην αγορά,  και οι μνημονιακές συμβάσεις, βρίσκουν μια κοινή συνισταμένη σε μια από την κυριότερη επιδίωξη του κομμουνιστικού-σοσιαλιστικού ολοκληρωτικού καθεστώτος. Η επιβολή φόρων - χαρατσιών από την προηγούμενη συγκυβέρνηση  που συμμετείχε η ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είχε γίνει αντικείμενο καταγγελίας, ειρωνείας και απαξίωσης προς την "δεξιά" από  Αριστερούς και κομμουνιστές. Τελικά με την άνοδο της συγκυβέρνησης Συριζα-ανελ-και οικ. πράσσινων  η σύγχρονη "κρατιστική" ριζοσπαστική και ευρωκομμουνιστική αριστερά νομοθετεί, τηρεί και ενισχύει στο έπακρον τις αποφάσεις κατασχέσεων και πλειστηριασμών των δικαστηρίων, εκ των οποίων πολλές προκύπτουν από την αδυναμία εξόφλησης καταχραστικών και παράνομων φόρων.

Η ατομική ιδιοκτησία και το δικαίωμα στην κατοικία  αποτελεί διακομματικά  αναφορά έσχατης βάσης πηγής εσόδων από υπερφορολόγηση με το κράτος καταχραστικώς και ακατανόητα να επιβάλει ποσά φορολόγησης επί της ακίνητης περιουσίας καιροσκοπικά και κάτω από εντελώς υποκειμενικά κριτήρια.

Τα αστικά περιουσιακά στοιχεία και τα αγροτεμάχια, παράλληλα με τα τραπεζικά χρέη φυσικών προσώπων, τοποθετούνται σε μια διαδικασία υπό "λανθάνουσας" μαρξιστικής σοσιαλιστικής αναδιανομής προς στις τράπεζες, funds, ή την λειτουργία καθιερωμένου κομματικού κράτους. Κατά τον Μαρξ η θεωρεία για τη μετάβαση  στον ολοκληρωμένο κομμουνισμό  περιλαμβάνει  μια  περίοδο  μισού κράτους  που  να  τείνει προς την εξαφάνιση της ατομικής ιδιοκτησίας  στην υπηρεσία της εργατικής τάξης με τη μεταβατική αυτή περίοδος να ορίζεται ως σοσιαλισμός.
Οι μαρξιστές, μαοϊκοί, ρεφορμιστές και οι νεολίμπεραλς έχουν κοινό αλλά θεωρητικά διαφορετικό κίνητρο χαλαρού ιδιοκτησιακού καθεστώτος στην αστική περιουσία.

Οι κοινωνικά σοσιαλιστές θεωρητικά επιδιώκουν την εκμηδένιση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος και την μετάβαση στην κοινωνική ιδιοκτησία αστικής περιουσίας και μέσων παραγωγής βλέποντας σε αυτό κάποια κοινωνική αλληλεγγύη και ισότητα. Οι φιλελεύθεροι νεολιμπεραλ επιδιώκουν υπερκρατική θωράκιση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος υπό το πρίσμα της ελεύθερης αγοράς, την απουσία κάθε είδους κρατικής παρέμβασης στην ιδιωτική επένδυση, εξυπηρετώντας ακόμα τους παρεμβατισμούς πολυεθνικών εταιρικών στη νομοθεσία κάθε χώρας, αφήνοντας να αλωνίζει το άτυπο "δίκαιο" των κατασχέσεων υπεράνω από τις σχετικές ελευθερίες για τη στέγαση.

Η δημιουργία της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς απαίτησε  διεθνή οικονομική και πολιτική «ρύθμιση» για να περάσει από το πρώτο επίπεδο του εμπορίου και της οικονομίας της αγοράς που ήταν εθνική, στη σύγχρονη  παγκόσμια οικονομία του χρηματοπιστωτικού συστήματος.  Ο ρόλος της επιβολής των κανόνων της αγοράς ανατέθηκε στο εθνικό κράτος και μέσω του μονοπωλίων επιβλήθηκε σε διακρατικό επίπεδο που δεν εκφράζει αποκλειστικά τα συμφέροντα ενός συγκεκριμένου εθνικού κράτους.  Η νέα διακρατική ελίτ βλέπει τα συμφέροντά της όσον αφορά την ιδιωτικότητα και του παρεχόμενων νόμων για τις διεθνείς αγορές και τις φρενήρεις ανακαταδιανομές παρά τις εθνικές αγορές. Έτσι,  η ιδιοκτησία για τους νεολίμπεραλς αφορά ως καθεστώς πρωτίστως την αυτονομία κινήσεων των πολυεθνικών συμπλεγμάτων και των χρηματοπιστωτικών μηχανισμών κάτω από τις μετά-ρυθμίσεις των αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών, και όχι την αστική ιδιοκτησία και επ' ουδενί κάποια εξασφάλιση δημόσιου πλούτου υπό κρατικού και εθνικού ελέγχου.

Το συμπέρασμα: Το καθεστώς ιδιοκτησίας του 1975 εάν τυχόν αναθεωρηθεί για να επανέλθει τουλάχιστον στα πρότυπα του 1952 και τεθεί το δικαίωμα στην κατοικία υπεράνω των κατασχέσεων και των φοροληστρικών πολιτικών κυρίως ως αέναη αποπληρωμή καταχραστικών και παρανόμως σχηματισμένων χρεών, η προπαγάνδα θα διέδιδε ότι κάποιοι προσπαθούν να ανατρέψουν πλήρως την Δημοκρατία.

Είναι γεγονός ότι η λειτουργία αυτού του πολιτικού συστήματος βασίζεται σε πλαίσια συντεχνιακού δανεισμού και της μεταφορά του ιδιωτικού χρέους,  συμπλεγμάτων media, τραπεζών και κατασκευαστικών στο δημόσιο.  Πλέον  οι νομοθεσίες αποσκοπούν  στην εξυπηρέτηση του τύποις "κοινωνικού συμφέροντος" βάσει της τραπεζικής προτεραιότητας και των αποφάσεων του κεντρικού τραπεζίτη και υπουργού οικονομικών με όρους κοινής βάσης της δυτικής σοσιαλδημοκρατικής και νεολιμπεραλ πολιτικής. Το φαινόμενο με τους "καλύτερα δικτυωμένους" ενδιάμεσους του ΔΝΤ και της πολιτικής λιτότητας σε διάφορες χώρες είναι γεγονός πως συναντάται περισσότερο ως χαρακτηριστικό των πολιτικών απατεώνων της σοσιαλδημοκρατίας και προσκείμενων οικονομολόγων στην κεντροαριστερά, παρά σε παρατάξεις που αυτοπροσδιορίζονται  ως "κεντροδεξιές", "δεξιές" λίμπεραλ και χριστιανοδημοκρατικές.

Παλαιότερα ο Τσακαλώτος δήλωσε πως οι πλειστηριασμοί γίνονται "για αναπτυξιακούς και κοινωνικούς λόγους και να έχουμε καλές τράπεζες" (με τις ήδη ατελέσφορες διασώσεις τους  με χρήματα των Πολιτών και το τέχνασμα μείωσης των μετοχών, λεηλατώντας το Τ.Χ.Σ. και τα λεφτά που είχε βάλει το Ελληνικό κράτος http://www.eleftheria.gr/m/απόψεις/item/96546-οικονομικό-έγκλημα-η-ανακεφαλαιοποίηση-των-τραπεζών.html). Σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, έκανε κι΄ αυτή την άλληλοσυμπληρωματική δήλωση:  «Θα πέσει η κυβέρνηση αν δεν ψηφίσετε τις διώξεις για πλειστηριασμούς» σχετικά με μια ρύθμιση για αυτεπάγγελτη δίωξη σε όποιον ασκεί σωματική βία στους συμβολαιογράφους και εμποδίζει τους πλειστηριασμούς. http://www.thetoc.gr/politiki/article/krisi-panikou-se-kubernisi--suriza-gia-tous-pleistiriasmous

Βεβαίως αυτή η "ανοησία" ή "αναισθησία" ή "αφέλεια" του ισχυρισμού περί κοινωνικού συμφέροντος από τους πλειστηριασμούς όπως εκλήφθηκε βασίζεται στο νεώτερο μεταπολιτευτικό πολιτικό - οικονομικό σκηνικό.
Η αναφορά  σε "κοινωνικό συμφέρον" και άλλων απροσδιόριστων ισχυρισμών που εκ των πραγμάτων δεν αναδεικνύει  ούτως ή άλλως κανένα κοινωνικό συμφέρον κινείται βρίσκοντας διπλό έρεισμα στη μεταπολιτευτική νοοτροπία που συγγενεύει με τη σοσιαλιστικοποίηση της αντίληψης εναντίον του ατομικού δικαιώματος στην ιδιοκτησία εντός του υβριδικού συνδυασμού της φιλελεύθερης νοοτροπίας που αν και δεν πρωτοδιατυπώθηκε για την ελεύθερη αγορά και οικονομία έχει προσαρμοστεί και ταιριάξει ανεστραμμένα για την εκδοχή της αζημίωτης για τα τραπεζικά ιδρύματα πολιτικής δανεισμού και άνευ ρίσκου επιβίωση τους μέσω δημόσιων επαναχρηματοδοτήσεων τους.


Ο φιλελεύθερος νεομαρξιστής Τσακαλώτος αναπαρήγαγε απλώς  κάτι μεταξύ της απροσδιοριστίας του "γενικού συμφέροντος"  και επιγραμματικά τη νομική παρουσίαση και τυπική αιτιολόγηση (δήθεν) κοινωνικού χαρακτήρα λειτουργίας των χρηματοπιστωτικών οργανισμών για να υποστηρίξει τις δικαστικές αποφάσεις μαζικών πλειστηριασμών κατοικιών δια τον ισχυρισμό ανεύρεσης ρευστότητας, για να δανείσουν πάλι οι τράπεζες.  Από την άλλη θεωρεί ως αιτία πτώσης της κυβέρνησης εάν  δεν προστατευτεί η διαδικασία των πλειστηριασμών νομοθετημένα με σαφή αστικό τρόπο επιβολής τάξης και αυστηρότερης ποινικοποίησης για όσους και όποιους παρεμποδίζουν. Γενικό επαγωγικό συμπέρασμα: Eαν υπήρχε πραγματική προστασία από τις κατασχέσεις με αδιαπραγμάτευτο χαρακτήρα δεν θα είχαν κανένα αντικείμενο ύπαρξης και περιθώριο μεθόδευσης  οι κομματικοί μηχανισμοί καθώς και η μακροχρόνια μεθόδευση υπερχρέωσης της Χώρας. Δεν θα υπήρχε αντικείμενο ύπαρξης αυτής της δημοκρατίας όπως και κανένα αντικείμενο παρουσίας και ανάδυσης κοινοβουλευτικών πολυάριθμων πολιτικών και οικονομικών απατεώνων τις τελευταίες δεκαετίες στο πολιτικό και κοινοβουλευτικό σκηνικό. 

Οι τράπεζες και η κεντρική τράπεζα παρουσιάζονται νομικά πως λειτουργούν με γνώμονα εξυπηρέτησης το κοινωνικό σύνολο και τον κοινωνικό χαρακτήρα, που περιλαμβάνει όμως και τις κατασχέσεις.   Άτυπα όμως ο δήθεν κοινωνικός χαρακτήρας των τραπεζών περιλαμβάνει το μηδενικό ρίσκο χωρίς ποινικές ευθύνες και εναπόκειται στις οδηγίες του κεντρικού τραπεζίτη για λιτότητα με ολέθριες κοινωνικές συνέπειες,  τα παράνομα καταχραστικά καταναλωτικά και σε άλλα τύπου δάνεια που εκδόθηκαν με υψηλά επιτόκια  και που νομιμοποιεί καταχραστικώς η δικαστική εξουσία με αποφάσεις πλειστηριασμών,  τις παραβιάσεις άλλων ελευθεριών και τις δημόσιες ανακεφαλοποιήσεις για την εξυπηρέτηση και διάσωση τους, τη χαλαρότητα σε σχέση με τα χρέη των κομμάτων.

Βεβαίως ως προς τον λεγόμενο κοινωνικό χαρακτήρα δεν περιλαμβάνεται η εναλλακτική εκδοχή εθνικοποιημένης αντί παγκοσμιοποιημένης  κ. τράπεζας και εθνικού νομίσματος όσον αφορά τον κοινωνικό προσανατολισμό των τραπεζικών ιδρυμάτων και όσον αφορά την εύρεση ρευστότητας που επικαλούνται διεθνώς.
Συνεπώς  η μη καταχραστική λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι  εκτός δόγματος, εκτός παγκοσμιοποίησης και εκτός αντικείμενου ύπαρξης,  όπως και εκτός του σλόγκαν οικονομικών "φιλελεύθερων προτάσεων".  Το ατομικό δικαίωμα στην ιδιοκτησία έρχεται σε απόλυτη σύγκρουση  με τις νομότυπες υπό το κράτος  τοκογλυφικές δραστηριότητες, όπως και με το κίνητρο απεθνικοποιημένου οικονομικού συστήματος, της αλόγιστης δανειοδότησης κατόπιν μεθοδευμένου σχεδιασμού υπερχρεώσεων χωρών, και όχι με την κεντρική διανομή και λειτουργία και διανομή του χρήματος μέσω ενός πραγματικά κοινωνικού χαρακτήρα χρηματοοικονομικού συστήματος.

Αυτή η διαδικασία παρασιτεί μέσω της ταύτισης του "εθνικού και κοινωνικού συμφέροντος"  με το ιδεολόγημα  και την οικονομική πεποίθηση της  απόλυτα καταχραστικής εξασφάλισης για το χρηματοπιστωτικό σύστημα ακόμα και αν το αποτέλεσμα εντός αστικού κράτους προσομοιάζεται πρακτικά από τη μετάπτωση του οπορτουνισμού στον ρεφορμισμό κρατώντας αστικά προσχήματα στα ζητήματα που έθεσε πρακτικά η επαναστατική αριστερά και ο μαοϊσμός και οι "κοκκινες"  νεοδημοκρατικές εκφάνσεις, αλλά και φεμινισμός που συγκρίνει την ιδιοκτησία με την οικογένεια και την πατριαρχία και την στερεότυπη παρομοίωση του γυναικείου σώματος με ιδιόκτητο "χωράφι". Εάν ο ρεφορμισμός θεωρητικά  επικεντρώνεται σε οικονομικές εργασιακές μεταρρυθμίσεις, μέσω του φεμινισμού, ιδίως του ριζοσπαστικού φεμινισμού εμπεριέχονται θεωρητικά ψήγματα και αντιστοιχίες επαναστατικού σοσιαλισμού ως προς το θέμα της ιδιοκτησίας.

Οι "μεταρρυθμίσεις" που θέτει παραδοσιακά ο χώρος του κέντρου δεν αποκλείουν σύμφωνα με τα όσα γίνονται την  "αναδιανομή του πλούτου" μέσω των επενδυτικών εταιριών χωρίς προσχήματα, αντί των επιτροπών " κοκκινης" μονοκοκομματικής βουλής.

Οι φιλελεύθεροι μαζί με τους νεομαρξιστές συνθέτουν εν υπνώσει μια συνεχή συσχέτιση μεταξύ των καταστάσεων οπορτουνισμού και Ρεφορμισμού κάτι που μεταφράζεται ως μετάπτωση στις ευρείες μεταρρυθμίσεις για τα επενδυτικά νεοφέουδα της Ε.Ε. από την διεθνή  νεοδημοκρατική πολιτική του τρίτου δρόμου  μέσω συγκυβερνήσεων ή πολυσυλλεκτικών κομμάτων και συνασπισμών, ή αφού παραδώσει τη σκυτάλη κάποιο αυτοπροσδιοριζόμενο ως αριστερό - κυρίως σοσιαλδημοκρατικό - κόμμα μέσα σε αυτό το  αστικο- ρεβιζιονιστικό πολυκομματικό καθεστώς. 

Η θεωρία του  ιδρυτή του εξελικτικού σοσιαλισμού και του ρεβιζιονισμού, Έντουαρντ Μπερνστάιν,  οδήγησε στον σχηματισμό της σοσιαλδημοκρατίας ως διακριτού πολιτικού ρεύματος, που αργότερα συγχωνεύτηκε με τις διάφορες εκδοχές αστικού φιλελεύθερου νεοδημοκρατισμού. Ο ρεφορμισμός περιγραφικώς χρησιμοποιείται και έξω από τα στενά πλαίσια του σοσιαλισμού, αλλά με παρόμοια χροιά. Ενδεικτικά, στο οικολογικό κίνημα, οι κοινωνικοί οικολόγοι, οι οικοσοσιαλιστές αποκαλούν ορισμένες φορές ρεφορμιστικά τα πράσινα κόμματα της πολιτικής οικολογίας. Ο όρος ρεφορμισμός είναι όρος με τον οποίον, από τα τέλη του 19ου αιώνα, στο πλαίσιο του σοσιαλιστικού κινήματος, χαρακτηρίστηκε κάθε πολιτική τάση εγκατάλειψης της επαναστατικής ανατροπής του κεφαλαιοκρατικού καθεστώτος μέσω επαναστάσεων και αντικατάσταση αυτής με προσπάθεια επίτευξης μεταρρυθμίσεων μέσα από τους κόλπους του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και της, συνδεδεμένης με αυτό, φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Η ροπή από τον περισσότερο αστικό οπορτουνισμό προς τον ρεφορμισμό που εμπεριέχει και προσδίδει περισσότερα "ψήγματα" του ολοκληρωτικού σοσιαλισμού στο νόημα των κεντρώων "μεταρρυθμίσεων"  σχηματίζει την υβριδική μεταπολιτευτική  αιτία για την εγκαθίδρυση του σοσιαλιστικοποιημένου  "δικαίου" που υποβοήθησε την εξασφάλιση των τραπεζών δήθεν για το εθνικό και κοινωνικό συμφέρον, ή "ομαλοποιεί" την επιβολή τεκμαρτής υπερφορολόγηση πάνω από το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας που συμπεριλαμβάνει  την αναδιανομή μέσω καταχραστικών νόμων υπερφορολόγησης του Κράτους για την μεταβίβαση των στοιχείων και χρεών μέσω των κρατικών και ανεξάρτητων αρχών  στοχευμένα σε επενδυτικές και κρδοσκοπικές εταιρίες και funds.Τρέχοντα παραδείγματα δείχνουν πως προτιμάται να ξεπωλούνται μέσω στημένων διαγωνισμών με περιορισμούς και συνειδητά ασύμφορα και ζημιογόνα  για το δημόσιο συμφέρον σε ιδιωτικούς οργανισμούς.  


Η χώρα ουσιαστικά πληρώνει τον συνδυασμό της ξεπερασμένης αγγλοσαξονικής-ρεμπουμπλικανικής εμπνεύσεως ψευτοδιένεξη "βιτρίνας" μικρού-μεγάλου κράτους και τις διαχειρίσεις με κομματική πελατεία γύρω από το δίκαιο για δημόσια περιουσία και ΔΕΚΟ. Παράλληλα μεταβλήθηκε το ιδιοκτησιακό καθεστώς για φυσικά πρόσωπα. Κανείς δεν μίλησε ουσιαστικά για το τελευταίο, και τι θέση θα έχει η αστική ατομική ιδιοκτησία μέσω των κυβερνητικών εναλλαγών και σε σχέση με τα αποτελέσματα του ευρύτερου νεοδημοκρατισμού που υπήρχε σε όλες τις παρατάξεις ως συνώνυμο του φιλελευθερισμού και της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της πολυετούς εσωτερικής ανούσιας διένεξης ή συμφωνιών μαρξιστών-λενινιστών και λιμπεραλς για τις αποκαλούμενες μεταρρυθμίσεις. Η μοναδική ενδεχόμενη νύξη για την ατομική ιδιοκτησία συγκρίνεται περισσότερο και θεωρητικά απο την οπτική της προστασίας της απελευθέρωσης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και ελεύθερης οικονομίας έναντι του παρεμβατισμού του κράτους και όχι τόσο για την αστική περιουσία και το δικαίωμα στην κατοικία.

'Ολο και περισσότερο αυτή η απροσδιοριστία των μεταρρυθμίσεων κυρίως προερχόμενη από τον κεντρώο-αριστερό χώρο αποκτά ευρεία σοσιαλιστική ολοκληρωτική πρακτική εφαρμογή. ΄Οχι όμως με κρατιστική χροιά, αφού το κράτος μαζί με ανεξάρτητες αρχές έχουν αποκτήσει το ρόλο του ισοπεδωτικού περιστασιακού αναδιανομέα περιουσιακών στοιχείων προς διεθνείς και ιδιωτικούς οργανισμούς ορίζοντας τα 'υβρίδια' μαρξισμού- "πράσσινης" σοσιαλδημοκρατίας και νεολιμπεραλς  ως απλούς διορισμένους εκπροσώπους των διεθνών πιστωτικών ιδρυμάτων και διεθνών κερδοσκόπων.
Οι ρεφορμιστές με σοσιαλιστικά ιδεώδη που στελέχωσαν την μεταπολίτευση ερχόμενοι από το εξωτερικό έχοντας σπουδάσει ή καταφύγει εκεί, κατά την επιστροφή τους και λόγω της επιρροής των Ηνωμένων πολιτειών που δεν θα άφηναν να καθιερωθεί ο "δημιουργικός σοσιαλισμός-φιλελευθερισμός  των Ζολώτα, Αγγελόπουλου και Τσάτσου στο επίπεδο που θεωρητικά επεδίωξαν, διαμοιράστηκαν στον δικοματισμό φιλελεύθερων-σοσιαλιστών που ίδρυσε την άνω κατάσταση υπερχρέωσης της χώρας. Οι οικονομικές διαφοροποιήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ πριν την είσοδο της πολιτιστικής παγκοσμιοποίησης ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ ήθελε τις επιχειρήσεις κοινωνικοποιημένες, ενώ η ΝΔ "κοινής ωφέλειας" και ο συνδικαλισμός και κρατικός παρεμβατισμός υπό την εξουσία και των δύο κομμάτων λειτούργησε εναντίον της Ελληνικής ιδιωτικής βιοτεχνίας και βιομηχανίας. 
Η δυαδικότητα της εμφανιζόμενης ως συντηρητικής παράταξης,  και του κοινωνικού σοσιαλισμού της δεκαετίας του '80 και '90, έχει αντικατασταθεί από  τη μεταγενέστερη μακροχρόνια πολιτική ανοικτών συνόρων και την άνοδο του πολιτιστικού διεθνισμού, των ζητημάτων γάμου ομοφυλόφιλων μέσω και της υιοθέτησης της πολιτιστικής ισότητας ατομικών ελευθεριών, υιοθετώντας υπερκομματικά τον δυτικό προοδευτικό φιλελευθερισμό και χαρακτηριστικά ευρωκομμουνισμού που είχαν νωρίτερα αρχίσει να κάνουν σταδιακά την εμφάνιση τους  σε δυτικές χώρες που είχε σχηματιστεί ήδη η Νέα Αριστερά και ο μεταμαρξισμός, το αυτόνομο κίνημα, και η πολιτική οικολογία, όπως και παραφυάδες  ηδονικών ελευθεριακών κινημάτων σεξουαλικής απελευθέρωσης γύρω στο 1966 και αμέσως μετά  την εξέγερση του Μάη του 68'.

Η δυαδικότητα του "συντηρητισμού της ανοικτής αγοράς" και κρατιστικής αριστεράς αποκτά και άλλες ομοιότητες και αλληλοαφομοιώσεις και μέσω διάφορων καθιερωμένων διατάξεων περί "αειφόρου ανάπτυξης" και κλιματικής αλλαγής έχοντας αλλάξει η προσχηματική αιτιολόγηση της υπερφορολόγησης.
 Το "αριστερό άκρο" για τον φιλελευθερισμό τοποθετείται πλέον μόνο στην οικονομολογική αντιπαλότητα έναντι κάποιας λενινιστικής πολιτικής κρατικοποίησης των επιχειρήσεων και το "ακροδεξιό κοινωνικό άκρο" για την κεντροαριστερά ή φιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία, τοποθετείται έναντι του κοινωνικού εκφασισμού και των μη "πολιτικά ορθών απόψεων" βάσει του πολιτιστικού μαρξισμού.
Με την σοσιαλδημοκρατία ταυτίζεται και "επιμορφώνεται" ακολουθώντας τις κοινωνικά προοδευτικές μεταμαρξιστικές πολιτιστικές ντιρεκτίβες και ο συντηρητικός καθιερωμένος χώρος καθιστώντας αδύνατο να εντοπιστούν πλέον ουσιαστικές διαφοροποιήσεις πέραν κάποιων περιθωριακών εσωκομματικών αντιδράσεων και πέραν των διαφοροποιήσεων κάποιων νεοφιλελεύθερων και "δεξιών ελευθεριακών" (ή "right libertarianism") που βλέπουν ακόμα σοσιαλιστικά υπολείμματα κρατισμού στις φιλελεύθερες παρατάξεις.

Μαρξιστική και νεοφεουδαλιστική "αναδιανομή του πλούτου" και εταιρική πανευρωπαϊκή πολιτική αναδιακατανομής του πλούτου και ατζεντα 21  - η ίδια πολιτική και ο ίδιος σκοπός

Ο νεότερος σχηματισμός με την επανασύσταση του δικομματισμού σε δυο απολύτως συγκοινωνούσες παρατάξεις ορίζεται μέσω της φιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας και άνευ ορίων ανοικτής αγοράς και απελευθέρωσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ο κρατισμός επίσης αντικαθίσταται από τις νομοθετικές παρεμβάσεις απευθείας από πολυεθνικές εταιρίες.
Η διένεξη μικρού - μεγάλου κράτους  εντός της Ε.Ε. μεταξύ αριστεράς και φιλελεύθερων δεν περιέχει μια βασική παράμετρο που διαχώριζε παλιότερα πριν την άνοδο της παγκοσμιοποίησης την αριστερά από τα δυτικά Ευρωπαϊκά αστικά πολιτεύματα που είναι η στάση προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς, παραλλήλως βέβαια με πολιτιστικές παραμέτρους συγχωνεύσεων στις οποίες τα αυτοαποκαλούμενα συντηρητικά φιλελεύθερα κόμματα προσχώρησαν σε αριστερές θέσεις 

Ο "νεοδημοκρατισμός", συνώνυμος ουσιαστικά του φιλελευθερισμού, σε Δυτικές χώρες αποδίδει πλέον μια μόνο διαφορετική ονομασία για το σοσιαλδημοκρατικό και προοδευτικό δικαιωματισμό, τον λιμπεραλ αντικρατισμό και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αντεστραμμένων επενδυτικών πολυεθνικών νεοφέουδων της συγκεντρωτικής φιλοσοφίας του Κομμiουνιταριασμού - "Communitarianism".

Ο νεομαρξιστικός κολεκτιβισμός του κομμιουνιταριασμού θέλει προνόμια για ορισμένες πλούσιες και οργανωμένες ομάδες επιρροής που, κατά συνέπεια, χαρακτηρίζεται ως μια ιδιότυπη φεουδαρχία της κοινωνίας. 
Οι Κομμουνιταριανοί - "Communitarians" πλησίον του κομμουνισμού θέλουν να δημιουργήσουν μια μεταμοντέρνα, μεταδημοκρατική φεουδαρχική κοινωνία που διευθύνεται από ένα μικρό αριθμό πλούσιων και ισχυρών ανθρώπων. Για να επιτύχουν τους στόχους τους, πρέπει να καταστρέψουν τη μεσαία τάξη, την έννοια του Έθνους, αλλά και να επιβάλουν ένα εξαιρετικά χαλαρό καθεστώτος για την ατομική ιδιοκτησία για την αναδιακατανομή. Εάν η αναδιανομή του πλούτου (αναδιακατανομή) γίνεται μέσω πλειστηριασμών για τις τράπεζες ή για τα έσοδα του κράτους με την εύκολη καταφυγή σε φοροληστρικές πολιτικές, ή για την ουτοπική αναδιανομή του πλούτου σε ελευθεριακές κοινωνίες κοινοκτημοσύνης καθίσταται απλώς ως ένα πρόσχημα και μια διαλεκτική παγίδα. 


Η φιλοσοφία πίσω από την ΕΕ είναι ένα περίεργο μείγμα καπιταλισμού και κομμουνισμού - μια μορφή ευρω-μαρξισμού - που οφείλει ένα μεγάλο μέρος του δόγματός στον Μαρξιστή Antonio Gramsci αλλά και στον Courdenhove-Kalergi.

Η πλησιέστερη ιδεολογία σε αυτήν που ασκεί η ΕΕ αντιστοιχεί στον `Κομμουνιταρισμό ', αυτό που ονομάζει ο Τόνυ Μπλαιρ « Τρίτο δρόμο» που αποτελεί μια ονομαστική εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας ή γενικώς των διεθνών φιλελεύθερων παρατάξεων και άρα και των σύγχρονων νεοδημοκρατικών παρατάξεων καθώς και  της λεγόμενης "αειφόρου ανάπτυξης".

Μέσω της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας και  των δημοκρατικών προοδευτικών εντοπίζεται ο χώρος που έχει κατασκευάσει και προωθεί την ατζέντα της κλιματικής αλλαγής και της υπερφορολόγησης. Μέσω των διάφορων κοινοβουλευτικών πολυκομματικών αστικών προσχημάτων και ανεξάρτητων αρχών προβλέπουν και επιδιώκουν μεταξύ άλλων με έμμεσες νομοθεσίες την κατάργηση Ατομικής ιδιοκτησίας για την  "διάσωση της βιοποικιλότητας", την δέσμευση περιοχών διάφορων χωρών δημόσιας γης και συνολικά του πλανήτη.  Οι νομοθεσίες εντοπίζονται στην υπερφορολόγηση ακινήτων, τα ανεξόφλητα δάνεια και πλειστηριασμούς, χαρακτηρισμοί περιοχών ως προστατευόμενες και τα  οικολογικά πιστοποιητικά τα οποία για να αποκτηθούν έχουν παράλογες απαιτήσεις.


Η τρέχουσα πολιτική αποσκοπεί στην αναδιακατανομή του πλούτου - αστικής περιουσίας και αγροτεμαχίων για τον σχηματισμό επενδυτικών εταιρικών νεοφέουδων βασισμένα στην πλήρη ανατροπή του ευάλωτου μετά των παρεμβάσεων του 1975 ιδιοκτησιακού καθεστώτος και την υπερφορολόγηση που οδηγεί καταχραστικώς σε κατασχέσεις εξαιτίας της προϋπάρχουσας νομοθέτησης νεομαρξιστών σοσιαλδημοκρατών και φιλελεύθερων κομμάτων.

Το ζήτημα που δεν πρέπει να προσπερνάμε είναι το γεγονός πως στην Ελλάδα υπάρχει υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης κάτι που καθιστά εχθρική την αντίληψη ως προς την αναδιανομή του πλούτου, ή ένα χαλαρό ιδιοκτησιακό καθεστώς ατομικής ιδιοκτησίας σε συνδυασμό υψηλής φορολόγησης. Εάν λειτουργούσαν με κάποια προσαρμοσμένη στοιχειώδη φιλολαϊκή λογική θα έπρεπε ανάστροφα οι αριστεροί και σοσιαλδημοκράτες και πόσο μάλλον περισσότερο οι αυτοπροσδιοριζόμενοι πολιτικώς συντηρητικοί έχοντας φυσικά και συντριπτικό έρεισμα ανεξαρτήτως χώρου να καταργήσουν τους πλειστηριασμούς λαμβάνοντας αποφάσεις θωράκισης για την πραγματική ατομική ελευθερία της ιδιοκτησίας. Σημείο εκκίνησης όσον αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς και παραχώρησης δεν υπάρχει στη Χώρα πέραν των Εκκλησιαστικών θεμάτων διαμοιρασμού με τη σύσταση του Ελληνικού κράτους σε πρότυπα Βασιλείας και αστικού κοινοβουλευτισμού.

Η αναδιανομή του πλούτου σε σχέση με την επιβολή ιδιότυπου καθεστώτος ενοικίασης (χαρατσιού)  για τους ιδιοκτήτες για τα ίδια τα ακίνητα τους σε μεσαίες και χαμηλές οικονομικές διαστρωματώσεις και ανεξάρτητα του εισοδήματος, ή οι αποδεδειγμένα επιζήμιες αποκρατικοποιήσεις  δεν θα μπορούσαν να έχουν καμία σκοπιμότητα εν Ελλάδι εκτός από την προπαρασκευαστική συντονισμένη αλλαγή ιδιοκτησίας αστικής περιουσίας και αγροτεμαχίων για να παραχωρηθούν μέσω ευρείας αναδιακατανομής - και του πολιτικού προκαλύμματος των (ευρείων)  μεταρρυθμίσεων -  από funds σε κάποιους άλλους πληθυσμούς στα πλαίσια  μεταναστευτικής πολιτικής ένταξης υπό τις επιταγές και τις επενδύσεις κερδοσκόπων σαν τον Σόρος, ή τη διαχείριση της αναδιανομής δημοσίων γαιών από τον Ο.Η.Ε. με οικολογικά προσχήματα, ή υπό το πρόσχημα επενδύσεων σε παραθαλάσσιες εκτάσεις με πάμφθηνες ευτελιστικές μεταβιβάσεις σε εταιρίες και ιδιώτες.

Το μόνο βέβαιο είναι πως ο "κεντρικός σχεδιασμός" της μονοκομματικής βουλής "της αναδιανομής του πλούτου" μέσω απαλλοτριώσεων των πρώην ανατολικών ολοκληρωτικών καθεστώτων έχει ταυτιστεί με τον νεοφουδαρχικό κεντρικό σχεδιασμό της Ε..Ε. και τον εταιρικό νεομαρξιστικό-φιλελεύθερο κοινοβουλευτισμό. Το ολοκληρωτικό καθεστώς πολυκομματικών κοινοβουλίων και των οικολογικών προσχημάτων έχει πρώτο μέλημα την απόλυτη ανατροπή της πραγματικής ατομικής ελευθερίας και δικαιώματος του ιδιοκτησιακού καθεστώτος και τον καταχρασμό και εκτροπή άλλων.





υποσημειώσεις &  πηγές.

1 Οι προοδευτικές  αξίες και οι στενοί δεσμοί του Trudeau με τους διανοούμενους της Συνεταιριστικής Ομοσπονδίας της Κοινοπολιτείας (CCF) (συμπεριλαμβανομένου του FR Scott , του Eugene Forsey , του Michael Kelway Oliver και του Charles Taylor ) οδήγησαν στην υποστήριξη και συμμετοχή του σε αυτό το ομοσπονδιακό δημοκρατικό σοσιαλιστικό κόμμα τη δεκαετία του 1950.  Παρά τις σχέσεις αυτές, όταν o Trudeau μπήκε στην ομοσπονδιακή πολιτική στη δεκαετία του 1960 αποφάσισε να προσχωρήσει στο Φιλελεύθερο Κόμμα του Καναδά και όχι στον διάδοχο του CCF, το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα (NDP). O Trudeau θεώρησε ότι το ομοσπονδιακό NDP δεν μπόρεσε να επιτύχει εξουσία, εξέφρασε αμφιβολίες σχετικά με τη σκοπιμότητα των συγκεντρωτικών πολιτικών του κόμματος και θεώρησε ότι η ηγεσία του κόμματος τείνει προς μια προσέγγιση " deux nations" που δεν μπορούσε να υποστηρίξει.


https://en.wikipedia.org/wiki/Pierre_Trudeau
https://en.wikipedia.org/wiki/Pierre_Trudeau#Early_career
https://en.wikipedia.org/wiki/Pierre_Trudeau#Justice_minister_and_leadership_candidate

Το Φιλελεύθερο Κόμμα είναι παραδοσιακά τοποθετημένο στα αριστερά του Συντηρητικού Κόμματος του Καναδά και στα δεξιά του Νέου Δημοκρατικού Κόμματος (NDP). [13]

Ο Trudeau ενδιαφέρθηκε για τις μαρξιστικές ιδέες στη δεκαετία του 1940 και η διατριβή του στο Χάρβαρντ αφορούσε το θέμα του κομμουνισμού και του χριστιανισμού

2 The EU Communitarian Agenda and The New Feudalists 
"Communitarianism is a collectivist philosophy that explicitly rejects individualism. It does not merely relegate individualism to a subordinate position, but is openly hostile to it. It is an ideology of 'civic society' which is nothing less than one version of Post-Marxist collectivism which wants privileges for certain wealthy and influential organized groups, and in consequence, a renewed feudalization of society." --Vaclav Klaus.
Communitarianist Ideology

The European Union is a major aspect of the `New World Order` and the so called `sustainable development` movement. The main objective of the Federal European State to be, is absolute social, personal and economic control in a collectivist and corporatist society. The philosophy behind the EU is a strange mixture of Capitalism and Communism - a form of Euro Marxism which owes much of its dogma to the Pre World War II Italian Marxist Philosopher, Antonio Gramsci.. The nearest ideology to that practiced by the EU is something called `Communitarianism`, or what Tony Blair called the 'Third Way'.
http://anti-metatron-plegma.blogspot.com/2012/03/blog-post.html


3  ICLEI
Το ICLEI - Οι Τοπικές Κυβερνήσεις για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη είναι μια διεθνής ένωση τοπικών κυβερνήσεων, καθώς και εθνικές και περιφερειακές οργανώσεις τοπικής αυτοδιοίκησης που έχουν δεσμευτεί για βιώσιμη ανάπτυξη


United Nations Conference on Human Settlements (Habitat I),Vancouver,1976

Το σχέδιο δράσης του Βανκούβερ
Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τους Ανθρώπινους Οικισμούς

11 Ιουν 1976

[Συστάσεις από το σχέδιο Βανκούβερ δράσης , Ιούνιος του 1976]




Προοίμιο
D.1 διαχείριση των πόρων γης
. Land, because of its unique nature and the crucial role it plays in human settlements, cannot be treated as an ordinary asset, controlled by individuals and subject to the pressures and inefficiencies of the market. Private land ownership is also a principal instrument of accumulation and concentration of wealth and therefore contributes to social injustice; if unchecked, it may become a major obstacle in the planning and implementation of development schemes. Social justice, urban renewal and development, the provision of decent dwellings-and healthy conditions for the people can only be achieved if land is used in the interests of society as a whole.
http://www.un-documents.net/vp-d.htm


4 CEU SOROS https://philosophy.ceu.edu/courses/liberty-globalisation-and-tax-justice



-------------------------------------------------------

Ο λόγος για τη σύγκρουση  μεταξύ του ιδιωτικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας και του δημοσίου συμφέροντος,  τουλάχιστον όσον αφορά πρακτικά και τον θεσμό της αναγκαστικής απαλλοτριώσης που στην αστική δημοκρατία έχει πολύ διαφοροποιημένο νόημα, δεν γίνεται τόσο, αν και σχετικό,για την υπεροχή του δημοσίου συμφέροντος και την αποζημίωση του ιδιοκτήτη για τις απολλοτριώσεις προς την ολοκλήρωση δημοσίων έργων, που και σε αυτές τις περιπτώσεις συναντώνται καταχρασμοί υπέρ του κράτους, αλλά για τον υποκειμενισμό της κρατικής δήθεν αιτιολόγησης κλιμακων ποσών φορολόγησης και αξιολόγησης ατομικής ιδιοκτησίας σε σχέση με τα ποσά φόρου και την εμπορική αξία και την εξαιρετικά διαφοροποιημένη αντικειμενική του ακινήτου ή το εισόδημα του πολίτη. Ο  σκοπός του κράτους εκφράζει εμμέσως και σαφώς καταχραστικές πρακτικές δήμευσης και ανακαταδιανομής μέσω φοροληστρικών μεθόδων και υπερφορολόγησης με κάθε περιβαντολλογικό ή οικονομικό πρόσχημα χρέους σε διεθνή πιστωτικά ιδρύματα, οργανισμούς.
Η υπερφορολογήση, όπως και ο θεσμός του ΕΝΦΙΑ, ανέκαθεν θεωρείται εύκολη λύση αναδρομικά για την κακοδιαχείριση ή την τεχνηέντως καταστροφική οικονομική πολιτική και τη διατήρηση του πελατειακού κράτους, ή εκφράζει ακόμα και αποικιοκρατική πολιτική. Σε άλλο επίπεδο με διεθνείς προεκτάσεις και σε μια γενικότερη εικόνα εκφράζει τη σκόπιμη πολυετή υπερχρέωση της Χώρας με προδοτική συμμετοχή όλων των πολιτικών κομμάτων για να δεσμευτούν και παραδωθούν πάμφθηνα στρατηγικού και γεωστρατηγικού χαρακτήρα δημόσιες υπηρεσίες, και γενικότερα η κρατική αλλά και ιδιωτική ιδιοκτησία ως απώλεια μέρους εθνικής κυριαρχίας για την φάση ανακαταδιανομών του νεο-φεουδαλισμού και τις παραμέτρους της "αειφόρου ανάπτυξης" εντός της Ηνωμένης Ευρώπης.

παραπομπές 2
1.0 Τσάτσος είχε αναλάβει την επιτροπή Συντάγματος το 1975- οι προτάσεις της Σοσιαλιστικής Ένωσης βρέθηκαν στον ίδιο φάκελο του αρχείου του μαζί με τις προτάσεις του Συντάγματος του
1975 (Χατζηβασιλείου 2010:507)


Θεωρούσε ότι με σοσιαλδημοκρατία εξαφανίζονταν οι ιδεολογικές διαφορές μεταξύ ‘Δεξι­άς’ και “Κέντρου’ (Παπαληγούρας [1966] 1996:434-9).

Οι σοσιαλιστικές καταβολές του χ-φιλελευθερισμού
στην Ελλάδα

Kωνταντίνος Tσάτος  1952  Ελληνική Πορεία: Πολιτικά Δοκίμια:
Η ύπαρξη ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων δεν συνυφαίνεται με τη φύση του ατό­μου και είναι δευτερεύον θέμα. Εντούτοις, στο όριο στο οποίο διατηρείται ιδι­οκτησία στα υλικά αγαθά, δεν πρέπει να παραβιάζεται η αρχή της κοινωνικής
δικαιοσύνης (στο ίδιο: 142).


Όπως σημειώσαμε παραπάνω-, ο Τσάτσος στο έργο του 1952 θεώρησε το ζήτημα της ιδιοκτησίας ως δευτερεύον.
Επανήλθε όμως στο εν λόγω θέμα με το έργο του Πολιτική: Θεωρία Πολιτικής Δεοντο-
κής άρνησης της ατομικήςιδιοκτησίας και της καθολικής ιδιοκτησίας που πρεσβεύ­ει η κλασική οικονομία (ίδιο: 202-5), καταλήγει οπήν ακόλουθη διατύπωση:
Η θέση απέναντι στον θεσμό της ατομικής ιδιοκτησίας και δη των μέσων παραγω­γής θεωρείται το βασικό θέμα που διακρίνει την κοινωνική πολιτική του δυτικού
και του ανατολικού κόσμου, και από το οποίο απορρέουν όλες οι άλλες διαφορές
των οικονομικών των συστημάτων. Σύμφωνα με όσα εκθέσαμε, η θεωρητική αλή­θεια γύρω από τον θεσμό της ιδιοκτησίας βρίσκεται με το μέρος των ανατολικών...
Σήμερα η ιδιοκτησία θεωρείται απλώς μια κοινωνική λειτουργία, ακόμη και στις
χώρες που την προστατεύουν συνταγματικά καθώς και με πλήθος διατάξεις του ιδι­ωτικού δικαίου... Σήμερα η ιδιοκτησία είναι απλώς ένας θεσμός χρήσιμος και επε-
κτείνεται όσο εκτείνεται η χρησιμότητά του (στο ίδιο: 207).
Όσον αφορά τις τελευταίες του λέξεις, ήδη είχε υποστηρίξει ότι η πολιτική εξου­σία όχι μόνο είναι η πηγή της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά επιπλέον πρέπει να τη
διαθέτει, έτσι ώστε ‘η δημιουργικότητα του κοινωνικού συνόλου να φθάσει στη με­γαλύτερη απόδοση’.

Τις θέσεις του δε αυτές έναντι της ατομικής ιδι­οκτησίας τις διατήρησε τουλάχιστον μέχρι την επανέκδοση του σχετικού βιβλίου
του το 1975 (Τσάτσος 1975: 221-30), δηλαδή όταν περατωνόταν υπό την καθοδήγη­σή του το Σύνταγμα της χώρας.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι, δεχόμενος τον διαχωρισμό των ατομικών
ελευθεριών από την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, ο Τσάτσος άνοιξε διάπλατα
τον δρόμο να μπει ο σοσιαλισμός από την πίσω πόρτα και ο ίδιος μετατράπηκε σε
αρνητή της ανοικτής κοινωνίας και της ελεύθερης οικονομίας. Αν χρειάζεται μια
σημαντική ένδειξη για τις συνέπειες, επισημαίνουμε το άρθρο 106 του συντάγμα­
τος του 1975, του οποίου ο Τσάτσος ήταν ένας εκ των κύριων συντακτών.31 Για το
εν λόγω άρθρο, ο Μαυρογορδάτος (1988,138) αποφαίνεται ότι ‘ποτέ πριν δεν είχε
δείξει μια συντηρητική αστική κυβέρνηση τέτοια περιφρόνηση για το απαραβία­στο της ατομικής ιδιοκτησίας’.

http://www.kathimerini.gr/733790/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/sosialismos-apo-thn-pisw-porta

Βουλευτές της φιλελεύθερης Ν.Δ. αντέδρασαν στις ιδέες του υπουργού Οικονομικών για τη φορολόγηση ακινήτων. Χωρίς, βέβαια, αυτό να σημαίνει πως τελικά αυτές οι προτάσεις δεν θα γίνουν και νόμος του κράτους. Διότι τον κ. Στουρνάρα στηρίζει ο πρωθυπουργός. Που, αν θυμάμαι καλά, έγινε αρχηγός της Ν.Δ. με την υπόσχεση επιστροφής στις ιδεολογικές ρίζες της παράταξης. Προφανώς, εννοούσε τις παρακαταθήκες ενός διαχρονικού πατερναλιστικού κρατισμού που φαίνεται να αποτελεί τη βάση των ιδεολογικών αρχών του κόμματος που ίδρυσε ο Κων. Καραμανλής. Εξάλλου, η ιδιόμορφη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας με την προσοδοθηρία, το εκτεταμένο πελατειακό κράτος, τον πανίσχυρο δημόσιο τομέα, την εξαρτημένη επιχειρηματική δράση αλλά και την απροστάτευτη ατομική ιδιοκτησία από τις βλέψεις της κρατικής γραφειοκρατίας υπήρξαν εμπνεύσεις των δημιουργών της μεταπολεμικής Ελλάδας που κατεγράφησαν ως δήθεν συντηρητικοί. Ξ. Ζολώτας, Κ. Τσάτσος, Α. Αγγελόπουλος και Π. Παπαληγούρας, σύμφωνα με μια αξιόλογη πρόσφατη μελέτη των καθηγητών Γ. Μπήτρου και Αναστ. Καραγιάννη («Οι Σοσιαλιστικές Καταβολές του  αγνωστου -Φιλελευθερισμού στην Ελλάδα», 13ο Συνέδριο Ιστορικών Οικονομικής Σκέψης, 3-4 Ιουνίου, 2011 )

18.6.18

Η συμφωνία Ελλάδος Σκοπίων δεσμεύει δολίως και εν καιρώ ειρήνης την Ελλάδα σε θεσμοθετημένη διαρκή και σταδιακή αμφισβήτηση και απώλεια Εθνικής κυριαρχίας


Προτού προχωρήσουμε σε κάποια ανάλυση της συμφωνίας, τουλάχιστον σε κάποια μείζονος σημασίας άρθρα (1 - 4- 6 - 7 - 8 ), να επισημανθεί πως το έρεισμα και βάση της συμφωνίας δεν ήταν κάτι άλλο από την καταχραστική ανιστόρητη επίκληση της αυτοδιάθεσης από πλευράς Σκοπίων και η απόλυτη υποχώρηση της συγκυβέρνησης σύριζα-ανελ κατόπιν συμβιβασμών να δεχτεί τα βασικά ζητήματα που έθετε η πλευρά των Σκοπίων στους διεθνείς οργανισμούς που ήταν η εν δυνάμει μη σύνθετη ονομασία σε γλώσσα και ιθαγένεια.
Στο θέμα της ονομασίας που δόθηκε η έμφαση χρήσης με erga omnes, ήδη από το 2008, έδωσε  σαφέστατη ένδειξη ενός ευρύτερου συμβιβασμού με πλαίσια αυτοδιάθεσης και εμβόλιμης καθιέρωσης του συνδυασμού "δικαιωμάτων-υποχρεώσεων" των δύο μερών πέραν του ονόματος, δηλαδή δικαιωμάτων και υποχρεώσεων επί  προσδιορισμών ιθαγένειας και γλώσσης που προβλέπονται με τις πλεονεκτικότερες για τα Σκόπια προϋποθέσεις.

Επίσης προκαταβολικά να αναφερθεί πως οι λόγοι για τους οποίους η συμφωνία δεν θα έχει καμία διασφάλιση υπέρ της Ελλάδος, καμία διασφάλιση Ελληνικών συμφερόντων και πως οι "διευκρινήσεις"  στα άρθρα τα οποία φαινομενικώς προλαμβάνουν "αποσχίσεις" ή επιθετικές αλυτρωτικές βλέψεις του Μέρους των Σκοπίων δεν θα έχουν καμία ισχύ και καμία σαφήνεια ως προς την τυχών επίκληση τους είναι κατά πρώτον το παράδειγμα της ανάμειξης της Τουρκίας στην Θράκη και κατ΄δεύτερον στο εσωτερικό της Βουλγαρίας με την σταδιακή αναγνώριση των αυτοπροσδιοριζόμενων ως "μακεδόνων" από το ΕΔΑΔ.
Το 2001 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ισχυρίστηκε ότι η Βουλγαρία είχε παραβιάσει το δικαίωμα στα μέλη των αυτοπροσδιοριζόμενων Μακεδόνων στην ελευθερία του συνέρχεσθαι. Η αναγνώριση ιθαγένειας και επικύρωση της αυτοδιάθεσης και αυτοπροσδιορισμού με ονομασία που περιέχει παράγωγο ή αυτούσια τον όρο Μακεδονία υπερβαίνει ως γεγονός επικύρωσης του ψευδολυτρωτισμού τις ψευδείς διασφαλίσεις που προτάσσει (μαζί με άλλα αντιφατικά, τρωτά και αυτο-αναιρούμενα τμήματα που θα καταδειχθούν) στη συμφωνία η κυβέρνηση στο Ελληνο-σκοπιανό ζήτημα.

Στο πρώτο άρθρο υπό τον τίτλο διευθέτηση της διαφοράς "περί το όνομα, των εκρεμμών θεμάτων που σχετίζονται με αυτό και εμπέδωση σχέσεων καλής γειτονείας" αναφέρεται η αναγνώριση του γειτονικού κρατιδίου ως "Βόρεια Μακεδονία", δηλαδή εμπεριέχεται ο όρος Μακεδονία σε σύνθετη ονομασία που ταυτίζεται με τη βόρεια γεωγραφική περιοχή της Ελληνικής περιφέρειας της Μακεδονίας.
Δημιουργεί αμφιβολίες για το ποια είναι η νότια Μακεδονία και που ανήκει ή εάν είναι κράτος ή περιφέρεια και σε τι καθεστώς ανήκει σε σχέση με το κράτος "Βόρεια Μακεδονία" σε τι θα αναφέρεται ή πως θα εκλαμβάνεται εφεξής η προσδιοριστική γεωγραφικά περιγραφή "δυτική και ανατολική Μακεδονία", δεδομένου πως το κράτος μέσω της ονομασίας υπερέχει της περιφέρειας γειτονικού κράτους με το ίδιο όνομα.
Η περιγραφική ονομασία της αναγνωρισμένης χώρας ως "Βόρεια Μακεδονία" θα καταλήξει ως σκέτο "Μακεδονία".
H εφαρμογή erga omnes, υπερτιμημένη χωρίς λόγο,  για το servena macedojia, δεν υπάρχει διότι τίθεται ουσιαστικά άνευ αντικειμένου προς τον προδιαγεγραμμένο συμβιβασμό περιγραφής ιθαγένειας - υπηκοότητας και γλώσσης χωρίς σύνθετη ονομασία και μετατοπίζεται εν σχέσει υποχρεώσεων δικαιωμάτων σε όλα τα πλαίσια αυτοδιάθεσης με μοναδικό όρο να εμπεδωθεί στα Σκόπια ο όρος "Βόρεια Μακεδονία - North Macedonia" μαζί με μεθύστερες συνταγματικές αλλαγές.

Στο πρώτο άρθρο της συμφωνίας περιγράφεται και η αναγνώριση του αυτοπροσδιορισμού της μερίδας κατοίκων των Σκοπίων ως "Μακεδόνες"/πολίτες της δημοκρατίας της Μακεδονίας, με μακεδονική ιθαγένεια δηλαδή αναγνωρίζεται απόλυτα και χωρίς σύνθετη λέξη το κυριότερο τμήμα των επιδιώξεων αυτοδιάθεσης του αποκαλούμενου "μακεδονισμού" που θα εγείρει κληρονομικά δικαιώματα επί την ευρύτερης μακεδονικής περιοχής.

Στο πρώτο άρθρο αναφέρεται ότι οι όροι "Μακεδονία" "Μακεδόνες"  έχουν την ίδια έννοια που αποδίδεται στο άρθρο 7 της συμφωνίας, ήτοι θα επιβληθεί μέσω της συμφωνίας διαφορετική ερμηνεία ως προς το ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομία. Δεν αναφέρει ως προς την καταγωγή (διότι αυτό θα το έχουν οι κάτοικοι της Βαρδάσκα), αλλά ως προς το πολιτιστικό στοιχείο.
Καταρχήν, δεν δύναται να καταστεί ως ελεγχόμενη και διαχειρίσιμη κατάσταση από μια οποιαδήποτε κυβέρνηση ή τον συνδυασμό της κυβέρνησης σύριζα και των Σκοπίων με το να συμφωνήσουν παρανοϊκά ανιστόρητα να διαμοιράσουν τον όρο Μακεδονία σε "μακεδονική εθνότητα" με υποτιθέμενη διασφάλιση νοήματος με την ίδια ονομασία ιστορικής γεωγραφικής περιοχής συνυφασμένης με τον Ελληνισμό. Η Μακεδονία είναι συνυφασμένη και με καταγωγή αρχαίων φυλών, αρχαίων Ελληνικών φύλων ή συνυφασμένων με την Ελληνική ιστορία και γλώσσα.  Όσες διευκρινίσεις και αν υπάρξουν, στην διεθνή κοινή γνώμη θα διαχέεται η εντύπωση πλέον ότι οι Αρχαίοι Μακεδόνες δεν μιλούσαν ελληνικά.
Η σημερινή γλώσσα των Σκοπίων είναι ένας συνδυασμός σερβικών και βουλγαρικών που δεν έχει καμία σχέση  με την Ελληνική γλώσσα και των αρχαίων Μακεδόνων.
Η πρώτη απόδειξη πως η συμφωνία θα δημιουργήσει ένα σχιζοφρενικό προηγούμενο είναι ο βλακώδης αντιφατικός συσχετισμός του άρθρου 1  και των παραγράφων της για το όνομα της χώρας και ιθαγένειας και του άρθρου 7 που διαχωρίζει :

α) το όνομα της Μακεδόνιας και ότι συνεπάγεται επ΄ αυτού, σε νοούμενη για τη μια πλευρά μόνο ως "μακεδονική εθνότητα-ιθαγένεια (κάποιου "μακεδονικού λαού") και γλώσσα αναγνωρισμένη ως μακεδονική με υποσημείωση ως ανήκουσας σε νοτιοσλαβική γλωσσική οικογένεια , και β) σε Ελληνικό πολιτισμικό ιστορικό πλαίσιο της έννοιας Μακεδονία" για την Ελληνική πλευρά.
Αυταπόδεικτα η κυβέρνηση παραδέχεται πως η συμφωνία είναι απλώς μια ανιστόρητη πρακτική τακτοποίηση για την οποία λήφθηκε υπόψιν η αξίωση της αυτοδιάθεσης του σκοπιανού παράγοντα για τη γλώσσα και την ιθαγένεια, σε συμβιβασμό με ξεχωριστό νόημα Ελληνικού ιστορικού πολιτιστικού στοιχείου της Μακεδονίας δημιουργώντας απίστευτα ερμηνευτικά μπάχαλα διευθέτησης και τετελεσμένα σύγκρουσης με το κρατίδιο που θα αναγνωρίζεται ως "Βόρεια Μακεδονία".
Στην αρχαία Μακεδονία κατοικούσαν αρχαία φύλα  (Δωριείς Μακεδνοι, Θράκες Άργειοι) που σχετίζονταν με την ελληνική ιστορική πολιτιστική κληρονομία, ιστορία, γραφή - γλώσσα και συγκεντρωτικά σαν ΄Εθνος, υπό την έννοια εθνικής συγκροτήσεως, που εκλαμβάνεται πλέον μέσω του Ελληνισμού στην Ελληνική επικράτεια και όχι εθνοτικά ανεξάρτητα ή μέσω διακριτού μεμονωμένου ορισμού κάποιας υπηκοότητας.
Η  κυβέρνηση παρά ταύτα αναγνωρίζει  "μακεδονική" υπηκοότητα -ιθαγένεια και γλώσσα σε γειτνιάζον κρατίδιο. Η δυνατότητα κάθε Μέρους να ερμηνεύει τον όρο «Μακεδόνες» όπως αυτό επιθυμεί θα αναιρείται ή θα καταστεί για ένα διάστημα αιτία μη διαχειρίσιμων διενέξεων -εις βάρος της Ελλάδος- από το γεγονός ότι το ένα κράτος θα κατέχει επισήμως στην ονομασία του κράτους παράλληλα με την περιγραφή γλώσσας και ιθαγένειας αυτό το όνομα, δηλαδή το υπό αναγνώριση κράτος ως "Βόρεια Μακεδονία".


Το άρθρο 78 του συντάγματος των Σκοπίων αναφέρεται στο Συμβούλιο διεθνοτικών σχέσεων της χώρας που ορίζεται ότι συμμετέχουν στο συμβούλιο μέλη από “Μακεδόνες”, Αλβανούς, Τούρκους, Βλάχους κλπ. Από τη συμφωνία δεν προκύπτει ότι τα συγκεκριμένα άρθρα αλλάζουν αλλά μια γενική αναφορά σε προσαρμογή χωρίς καμία σαφήνεια και συγκεκριμένη αναφορά.
Συνεπώς, το Μέρος του Ελληνικού κράτους αποδέχεται με τη συμφωνία και την ιθαγένεια ή υπηκοότητα ως “μακεδονική -πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας και τη “μακεδονική” εθνότητα, μέσω του όρου “Μακεδόνες” που εδώ χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει αποκλειστικώς τους Σλάβους των Σκοπίων. Ο όρος "Ιθαγένεια" αντιστοιχίζεται με τον Αγγλικό όρο Citizen / Citizenship. Η αγγλική απόδοση της ίδιας παραγράφου της συμφωνίας αποδίδεται με διάκριση μεταξύ του όρου "Nationality" και "Citizeship". Παραπλανητικώς μεταφράζεται το "Nationality Macedonian" σε «Ιθαγένεια Μακεδονική" αντί "Εθνικότητα Μακεδονική" που κάνει αντιληπτή την εκ δόλου απόδοση μετάφρασης στα Ελληνικά και ανατρέπει τους ισχυρισμούς κυβερνητικών ότι με τον όρο "Macedonian Nationality" δεν αναγνωρίζουν "Μακεδονική εθνικότητα" αλλά μόνο την Ιθαγένεια.

Σε σχέση με την αναγνώριση ονομασίας όσον αφορά την γλώσσα, στο άρθρο 1.3 (γ) μέσα στη συμφωνία η τρίτη Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την τυποποίηση γεωγραφικών ονομάτων του 1977 αναφέρεται εν είδη "τετελεσμένου" για την αναγνώριση επίσημης ονομασίας (για το σλαβοβουλγαρικό ιδίωμα) ως "Μακεδονική γλώσσα" των αυτοπροσδιοριζόμενων ως  "μακεδόνων".
Στην Συνδιάσκεψη για την τυποποίηση γεωγραφικών ονομάτων σύμφωνα και με εκπρόσωπο που παρευρίσκονταν στο συνέδριο, δεν ετέθη θέμα αναγνώρισης της γλώσσας των Σκοπίων ως "Μακεδονικής", δεν συμφωνήθηκε καμία διεθνή θεσμική αναγνώριση "Μακεδονικής γλώσσας", ούτε ήταν αυτή η αρμοδιότητα της σύστασης των εκπροσώπων. http://www.voria.gr/article/mpampiniotis-den-anagnoristike-makedoniki-glossa-sto-sinedrio-to-1977
Η ρητή αναφορά σε “μακεδονική γλώσσα” δημιουργεί τετελεσμένο, το οποίο δεν δίνει διασφαλίσεις από την επισήμανση οτι ανήκει στην οικογένεια νότιων σλαβικών γλωσσών. Επίσης αφού πρόκειται για σλαβογενή γλώσσα, δημιουργείται το ερώτημα, γιατί η ελληνική πλευρά γιατί δεν επέμεινε να ονομασθεί έστω "σλαβομακεδονική".

Αυτές οι πολλαπλές αντιφάσεις και η απόλυτη συνταύτιση και προσχώρηση της κυβέρνησης της Ελλάδος στις βασικότερες στρατηγικές βλέψεις και προπαγανδιστικού αλυτρωτισμού των Σκοπίων που θα δημιουργήσουν μη διαχειρίσιμα προβλήματα εις βάρος της Ελληνικής πλευράς ανιχνεύονται μέσω της συσχέτισης της ισχύος του άρθρου 1 και 7, αλλά και μέσω συσχέτισης άλλων άρθρων τα οποία καταδικάζουν "εκατέρωθεν" αλυτρωτισμούς ή "προπαγάνδες" εν είδη πολιτικής ορθότητας κατόπιν έκκλησης από κάποιο μέρος της συμφωνίας με αποτέλεσμα όλη η συμφωνία να αποτελεί ένα ανυπόστατο ασαφές πλαίσιο σε δύο όμως ξεκάθαρα δεδομένα, αυτά της αναγνώρισης μακεδονικής εθνότητας και γλώσσης και κράτους με όνομα που εμπεριέχει το όνομα περιφέρειας της Ελλάδος.

Στο πρώτο άρθρο αναφέρεται κι η διευθέτηση για τις εμπορικές ονομασίες ως αυταπόδεικτο γεγονός της υποχώρησης της κυβέρνησης της Ελλάδος δημιουργώντας τετελεσμένο παθητικού συμβιβασμού ανάμειξης των Σκοπίων μέσω ειδικών επιτροπών και Ε.Ε, ανταγωνισμού με δικονομικούς κυκεώνες δικαστικών διενέξεων σε διεθνή δικαστήρια που θα βγάζουν ντιρεκτίβες πειθαναγκασμού με προφανή κατάληξη τον περιορισμό και τη σταδιακή απαγόρευση του ονόματος "Μακεδονία" για εμπορική χρήση. Στο πρώτο άρθρο αποφεύγεται να αναφερθεί πως η διευθέτηση δεν θα εξαρτάται από επιτροπές επιχειρηματιών ή αφηρημένων συζητήσεων και "καλής διάθεσης", αλλά θα απορρέουν μέσω γενικότερων πλαισίων επιβολής των εμβόλιμων ντιρεκτίβων των διεθνών δικαστηρίων και άρα ανάμειξη οργανισμών στα εσωτερικά της Ελλάδος για τις εμπορικές ονομασίες. Δηλαδή εάν στην χειρότερη τροπή που καταφέρουν και απαγορεύσουν οι αναγνωρισμένοι ως "Μακεδόνες" της Βαρντάσκα, το όνομα "Μακεδονία" και παράγωγα στην Ελλάδα σε κρίσιμα τμήματα και οργανισμούς, τότε αυτομάτως θα επιβάλλεται και εκτεταμένη απαγόρευση για εμπορικές χρήσεις, με τις επιτροπές και τις αντιπροσωπείες απλώς να κάνουν διευθέτηση αλλεπάλληλων τετελεσμένων βάσει δικαστικών αποφάσεων και ντιρεκτίβων.

Το άρθρο 3 δεν χρίζει ιδιαίτερης ανάλυσης αφού δεν θα ήταν δυνατόν να εμπεριέχεται στη συμφωνία η δια της βίας απόσπαση και συγχώνευση εδαφών. Ο απορρέων κίνδυνος εντοπίζεται στα τετελεσμένα που θα επιφέρει επικύρωση αυτοδιάθεσης "Μακεδονικής ιθαγένειας" ως αποσταθεροποιητικός παράγοντας με τις κατ΄επέκτασιν αναδυόμενες μεσοπρόθεσμα κληρονομικές εδαφικές διεκδικήσεις μέσω της αναγνώρισης "μακεδονικής ταυτότητας", αντιστοίχως με την τουρκική εμπλοκή στη Θράκη και επίκληση της αυτοδιάθεσης. Παραλλήλως κίνδυνος εντοπίζεται στα αλλεπάλληλα τετελεσμένα που επιδιώκουν μια τείνουσα κατάσταση διζωνικής οικονομικής ομοσπονδίας επικεντρωμένα προπαρασκευαστικώς στην διασυνοριακή συνεργασία, "ανοικτή δημοκρατία" με στοιχεία αυτό-διοικητικής αποκέντρωσης και με αναφορά σε"αμοιβαία υποστήριξη υποψηφιοτήτων" στον ΟΑΣΕ (άρθρο 11), στην υπερ-απλουστευμένη διευκόλυνση των Σκοπίων στην συνεκμετάλλευση ΑΟΖ ως απόλυτη απόδειξη του δόλου, και απόλυτης μειοδοτικής υποχώρησης της κυβέρνησης, με ρητή διευθέτηση αναπομπής στο δίκαιο της Θαλάσσης, ενδεχομένως στο  'sea law -Volume 69', και στο πλαίσιο του άρθρου περί "οικονομικής συνεργασίας".

Το άρθρο 13 θα μπορούσε άνετα να μην υπάρχει στην συμφωνία δεδομένου πως τα Σκόπια συνορεύουν και με την Αλβανία και την Βουλγαρία, αλλά και από καθαρά διπλωματική στάση μικρότερου συμβιβασμού και λιγότερων παραχωρήσεων.
Μπορεί να εκληφθεί πως το άρθρο 11 της συμφωνίας αποτελεί αυτούσια παραγγελία του ΟΑΣΕ ή OSCE, που αποτελεί μια μετεξέλιξη μέσα από τη "Χάρτα των Παρισίων για μια Νέα Ευρώπη"  & ODIHR (Office for Democratic Institutions and Human Rights) και των γενικών αρχών του συμβουλίου της Ευρώπης - που συνδέεται άμεσα και με το συμβούλιο της ευρωπαϊκής τράπεζας ανάπτυξης "CEB" - που είναι παλαιότερος οργανισμός "με σκοπό την ευρωπαϊκή ενοποίηση, με ιδιαίτερη έμφαση στα νομικά πρότυπα και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη δημοκρατική ανάπτυξη και τη ρύθμιση των νομοθεσιών, καθώς και την πολιτισμική συνεργασία στην Ευρώπη".

Ο συσχετισμός ενδεικτικά συμμετοχής διεθνών οργανισμών μετά το ΝΑΤΟ που ανιχνεύονται ως έχοντες διαφαινόμενα πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του περιεχομένου και των όρων της συμφωνίας.

council of europe -ceb-osce-odihr




Αυτό εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί από τις γενικές ενασχολήσεις του ΟΑΣΕ στην ιστοσελίδα του, που αναπαράγονται ως προς τις περιγραφές σχεδόν αυτολεξεί -μαζί με αυτούσια αποσπάσματα εκ της ενδιάμεσης συμφωνίας - σε αρκετά μέρη της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος και Σκοπίων.  Διαπιστώνεται επίσης μέσω του ρόλου του οργανισμού ως συνδετικός κρίκος της ένταξης των Σκοπίων στο βορειοατλαντικό σύμφωνο του NATO ως σημαντικός εταίρος του NATO που είναι ο OSCE, αλλά και της συσχέτισης του με την υπογραφή της τελικής πράξης του Ελσίνκι.

Το άρθρο 4 μπορεί να αποτελέσει αίτιο σφοδρών αντιδράσεων και στα Σκόπια, αλλά για προφανείς λόγους δεν θα σταθούμε εκεί. Δεν θα μπορούσε ωστόσο να θεωρηθεί το άρθρο 4 σε σχέση με τα υπόλοιπα της συμφωνίας ως διασφάλιση της Ελλάδος απέναντι σε αλυτρωτισμούς ή αποτροπή εμπλοκής διεθνών οργανισμών στα εσωτερικά της Ελλάδος.
Σε σχέση με την τρίτη παράγραφο του άρθρου 4 που θεωρητικά απαγορεύει ρητά την αλλαγή ή και ερμηνεία του συντάγματος ως βάση παρέμβασης και προστασίας πολιτών άλλου Μέρους της συμφωνίας, οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή το ΕΔΑΔ λειτουργούν παρά ταύτα ανεξάρτητα από διακρατικές συμφωνίες - ακόμα και ιστορικές συνθήκες- εξετάζοντας και αναγνωρίζοντας ατομικούς και συλλογικούς αυτοπροσδιορισμούς και αυτοδιαθέσεις μόνο κατά την προσφυγή εκπροσώπων σε αυτές αδιαφορώντας για διακρατικές συνθήκες και συμφωνίες. Το βλέπουμε με την απόφαση του 2001 για τους προσδιοριζόμενους ως Μακεδόνες εντός της Βουλγαρίας αλλά και με την υπό συνεχή παραβίαση της συνθήκης της Λωζάνης.


Τα άρθρα 6-7-8 εαν συσχετιστούν ως προς την ισχύ τους και την αντίφαση που έρχονται με  άλλα τμήματα της συμφωνίας είναι αυτά που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως προς την ασάφεια τους και της μη διαχειρίσιμης εφαρμογής και επίκλησης τους ως κάποιο διακρατικό "political correctness".
Ενώ η συμφωνία υποστηρίζει με πρόσχημα τη σταθερότητα και την ειρήνη, να μην εμπλέκονται ή να μην δραστηριοποιούνται κρατικοί ή ιδιωτικοί φορείς που εκφράζουν "προπαγάνδες"(χωρίς να αναφερθούν και χωρίς να υπάρχει κάποιο θεωρητικό αναλυτικά υπόβαθρο για τα όρια και τι είδους περιεχόμενου και έντασης και τύπου προπαγάνδας) ,"σωβινισμό" ή "μίσος" ή "αναθεωρητισμό", στην πραγματικότητα καθιερώνει και θεσμοθετεί έναν ολοκληρωτισμό υποχρεώσεων και παράλληλα εμπλοκής και παρεμβατισμό ντιρεκτίβων από διεθνούς φορείς. Ο συνδυασμός "δικαιωμάτων-υποχρεώσεων" και συνεχούς διευθέτησης επί αυτών, είναι ο ορισμός του διεθνούς παρεμβαντισμού και ανάμειξης οργανισμών.

Η ιστορία όπως είναι, η διδακτέα σχολική ύλη, η άποψη για τους μακεδονικούς αγώνες και τους μακεδονομάχους θα τεθούν λόγω της συμφωνίας στις υποκειμενικές διμερείς υποχρεώσεις απαγόρευσης και αλλοίωσης ως προς την απόδοση τους μέσω της εποπτείας και δικαιώματος καταγγελίας εκλαμβανόμενης προπαγάνδας ή σωβινισμού.
Επίσης γίνεται αναφορά για έλεγχο της δραστηριότητας αλυτρωτισμού της Ελλάδος, δηλαδή του Πρώτου Μέρους, προς τα Σκόπια, που φυσικά δεν υφίσταται κάτι τέτοιο.
Αυτό το πλαίσιο περί καταγγελίας του αλυτρωτισμού θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τη πλευρά των Σκοπίων σε μια προσφυγή με το παρανοϊκό πρόσχημα πως με δεδομένο την αναγνώριση μακεδονικής ιθαγένειας, αλυτρωτισμός είναι η αναφορά σε μακεδομάχους σε "μακεδονικούς αγώνες", αλλά και η "επιμονή" 'Ελλήνων να χρησιμοποιούν όνομα τοπικού προσδιορισμού το "Μακεδόνες" άνω των ορίων της Θεσσαλίας.
Η αναγνώριση μακεδονικής ιθαγένειας ως βασικό συστατικό του "Μακεδονισμού", και η εκλαμβανόμενη ως διφορούμενη απόδοση της έννοιας της "Μακεδονίας" για τους κατοίκους του κράτους υπό αναγνώριση ως "Βόρεια Μακεδονία" και για τους βορειοελλαδιτες, δεν μπορεί να αποκλείσει το πλεονέκτημα ενίσχυσης βλέψεων αλυτρωτισμού των αναγνωρισμένων ως Μακεδόνες για την περιφέρεια της Ελληνικής Μακεδονίας. Η πραγματική εξέλιξη είναι μία γύρω από τη συμφωνία, και είναι αυτή της δημιουργίας ενός συντριπτικού πλεονεκτήματος των Σκοπίων πλάγιας επικύρωσης γεωγραφικού αλυτρωτισμού πολιτών "μακεδονικής ιθαγένειας" και γλώσσης.


Ειδικά το όγδοο  άρθρο στην πρώτη και πέμπτη παράγραφο αποτελεί μια φάρσα που αναιρεί αλλεπάλληλα επιμέρους και θέτει υπό ερμηνείες το άρθρο 7 και άρα θέτει επι μέρους αναθεωρητισμούς.

Άρθρο 8.1
"Εάν οιοδήποτε από τα μέρη πιστεύει ότι ένα ή περισσότερα σύμβολα τα οποία συνιστούν μέρος της ιστορικής ή πολιτιστικής κληρονομιάς που χρησιμοποιείται από το άλλο Μέρος, θα θέσει υπ΄όψιν του άλλου Μέρους τη χρήση την οποία επικαλείται, και το άλλο Μέρος θα προβεί στις κατάλληλες διορθωτικές ενέργειες για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το ζήτημα και να διασφαλίσει τον σεβασμό στην προαναφερόμενη κληρονομιά."

Ως προς το άρθρο 8.1 οι συντάκτες και σχεδιαστές της συμφωνίας έχοντας διαχωρίσει (θεωρητικά και σχετικά) την έννοια της Μακεδονίας γνωρίζουν αν μη τι άλλο πως θα καθιερώσουν μέσω της τελικής επικύρωσης δολίως συνθήκες που θα προκαλούν ατέρμονες διενέξεις μέσω διεθνών οργανισμών και διεθνών δικαστηρίων σε εξίσου μείζονος σημασίας διακρατικά θέματα λόγω  αμετάκλητων υποχρεώσεων.

Ο νομικός αλλά ανιστόριτος διαχωρισμός έγινε σε πολιτιστική ιστορική κληρονομιά για το Μέρος της συμφωνίας που αντιστοιχεί στην Ελλάδα, και σε εθνοτικά και γλωσσικά που αντιστοιχεί σε αναγνωρισμένους ως "Μακεδόνες". Το ερώτημα που προκύπτει, ένα από τα πολλά βεβαίως  λοιπόν γι΄αυτή τη σχιζοειδή συμφωνία, είναι πως γίνεται,  αφού η ιστορική και πολιτιστική κληρονομία που κατανέμεται στο άρθρο 7 στο συμβαλλόμενο Μέρος που αντιστοιχεί στην Ελλάδα, να θέτονται στοιχεία πολιτιστικής κληρονομιάς (σύμβολα ή ό,τι άλλο) στην επίκληση διορθωτικών ενεργειών βάσει του 8.1 από το άλλο συμβαλλόμενο Μέρος.

Η συμφωνία όσον αφορά τον πολιτιστικό τομέα και τα εμπορικά σήματα -που είναι αλληλένδετα με τα υπόλοιπα- δημιουργεί ένα τετελεσμένο στα πρότυπα "political correctness" και συνδυασμό "υποχρεώσεων-δικαιωμάτων" μεταξύ των δύο μερών, και των δύο περιεχομένων υπό τον όρο "Μακεδονία" πολιτιστικά ιστορικά για την Ελλάδα και Εθνοτικά πολιτιστικά και γλωσσικά για τα Σκόπια.  Το 6.3 είναι μια απολύτως ενδεικτική ασάφεια νοοτροπίας "pollitical corectness" εξεταζόμενων περιπτώσεων υποκίνησης ("πιθανής υποκίνησης") σωβινισμού ή εχθρότητας (ενδεχομένως από το "εχθροπάθεια") που αδυνατεί κανείς να φανταστεί τι τροπή και τι αντίκτυπο στην Ελληνική κοινωνία θα έχει η επιβολή ντιρεκτίβων για εφαρμογή αυτών.
Με τη γενικότερη ισχύ της συμφωνίας και μείζονος σημασίας τετελεσμένα είναι βέβαιο πως θα αποτελέσουν βάση δημιουργίας επικίνδυνων καταστάσεων, ικανές να προσβάλουν τη διεθνή ειρήνη της Χώρας όσον αφορά την Ελλάδα.

Η έννοια και ο όρος Μακεδονία ρητά εντός της συμφωνίας αποκτάει διπλή ξεχωριστή σημασία για τα δύο Μέρη, ταυτοχρόνως η συμφωνία δεσμεύοντας την Ελλάδα αφήνει επιζήμια ένα μπάχαλο -αυτός είναι και ο σκοπό της- προς διμερή "διευθέτηση" και αμφισβήτηση άπειρων πραγμάτων και παραμέτρων εξίσου όλων εξαιρετικά σημαντικών.

Μια κατάσταση η οποία το λιγότερο που θα δημιουργήσει είναι αναίτιες υποχωρήσεις και υποχρεώσεις της Ελλάδος που θα προκύπτουν αλλεπάλληλα, δημιουργώντας την ανάγκη καταφυγής συνεχώς στα διεθνή δικαστήρια. Το Ελληνικό κράτος δεσμευμένο μέσω της συμφωνίας θα αναμένει μειονεκτικά αποφάσεις πάνω σε αντιφατικά και  αντικρουόμενα ερμηνευτικά τμήματα της συμφωνίας με τετελεσμένο ρητά στις τελικές διατάξεις (20.9) το αμετάκλητο γεγονός αναγνώρισης "μακεδονικής  ιθαγένειας" για το γειτονικό κράτος.

Εξάλλου η συμφωνία που κλείστηκε από Κοτζιά-Ζάεφ σε πολλά μέρη συνεχώς επισημαίνει την καταφυγή σε διορθωτικές ενέργειες μέσω δικαστηρίων και πως κάθε διαφορά θα επιλύεται σύμφωνα με τον χάρτη των ηνωμένων εθνών και του διεθνούς δικαστηρίου στο άρθρο 19. ΄Αρα η συμφωνία χάνεται ως προς τις ερμηνείες και αυταπόδεικτα αποτελεί προϊόν συμβιβασμού εν είδη ηττημένων πολέμου εν καιρώ ειρήνης.

Εν ολίγοις, το σκεπτικό της συμφωνίας εγκαθιδρύει ένα εκουσίως κατασκευασμένο προπαρασκευαστικό επικυρωμένο "μπάχαλο" εν είδη μη διαχειρίσιμης χείριστης διεθνούς "νομολογίας" που δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί δεδομένου πως δεν υπήρξε τετελεσμένο ως προς τις ασύμμετρες απορρέουσες υποχρεώσεις,  δεν αντικατοπτρίζεται στη υπάρχουσα εν καιρώ ειρήνης γεωπολιτική σαφή συνοριακή κατάσταση και σχέση Ελλάδος -Σκοπίων (fyrom), ούτε αιτιολογείται βάσει στα μέχρι πριν την συμφωνία πλεονεκτήματα της Ελλάδος απέναντι στο ιδεολόγημα του "μακεδονισμού" με τη μη αναγνώριση της ούτως ή άλλως αβάσιμης "μακεδονικής" ταυτότητας, κάτι που ανατρέπεται όμως με τη δέσμευση της συμφωνίας.
Σε κάθε προσπάθεια εφαρμογής εξαιτίας των ενεργειών της κυβέρνησης δια της επικύρωσης της συμφωνίας θα τείνει να προσβάλλεται και να αμφισβητείται όλο και περισσότερο εμμέσως και άμεσα ποικιλοτρόπως η εθνική κυριαρχία της χώρας με την ασύμμετρα αντίρροπη ενδυνάμωση της σκοπιανής και διεθνούς ανάμειξης στο εσωτερικό της Ελλάδος.

"Εμπεδοκλής"
υπ. η συμφωνία στα Ελληνικά εδώ και Αγγλικά εδώ

9.6.18

"ERGA OMNES" - Γιατί δεν αναφέρουν παραδείγματα εφαρμογής και τις υποχρεώσεις που απορρέουν

Πλέον όλο και περισσότερο γίνεται αντιληπτός ο ρόλος των ΜΜΕ παράλληλα του πολιτικού συστήματος στη διένεξη για το ονοματολογικό με τα Σκόπια.
Εάν είχε τον πήχη εξαιρετικά χαμηλά για δεκαετίες η πολιτική σκηνή της χώρας, άλλο τόσο τα ΜΜΕ έπαιζαν τον δικό τους παιχνίδι στην φαινομενικά "ουδέτερη" ή δήθεν υπέρ των Εθνικών μας συμφερόντων θέση, επιστρατεύοντας ειδήσεις τεχνηέντως κενής και προπαγανδιστικής παρά-πληροφόρησης αναμεμειγμένα με εμπαικτικά ψεύδη. Δεν θα κάνουμε βέβαια λόγο για την εθνομηδενιστική και διεθνιστική αντίληψη στο θέμα της ονοματοδοσίας των Σκοπίων, αλλά συγκεκριμένα στην διαχείριση πληροφόρησης με την ανάμειξη των ΜΜΕ της εκάστοτε κομματικής γραμμής, κοινής βέβαια πλην απειροελάχιστων εξαιρέσεων.

Ο λόγος γίνεται για διάφορους όρους διεθνούς δικαίου (όπως γίνεται και με τη "εντρύφηση" σε ειδικούς χρηματιστηριακούς όρους κατά την εποχή του μνημονίου), οι οποίοι ποτέ δεν εξηγούνται, αλλά δεν έχουν και καμία σημασία ως προς την αναφορά τους προς το γενικότερο θέμα παραπληροφόρησης και υπερ-πληροφόρησης. Απλά ο σκοπός είναι να γεμίζει ο τηλεοπτικός χρόνος, και ο καθησυχασμός μέσω των "mainstream" δικτύων. Κυρίως δε, να φανεί πως μέσω αυτών των ασαφών αναφορών επί παντός επιστητού πως κάποιοι ενδιαφέρονται για τα συμφέροντα μας ή δήθεν μας ενημερώνουν επαρκώς.

Εάν και το σκοπιανό σε σχέση με την ονομασία και τις αντιπαραθέσεις περί της αναχαίτισης του ανιστόρητου ψευδο-αλυτρωτισμού του κρατιδίου έχει διαχρονικά ως πεδίο αντιπαράθεσης πολλά χρόνια πίσω, το τελευταίο διάστημα, που επανήλθε με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, διαδόθηκε περισσότερο ο όρος concept erga omnes (έναντι όλων) όσον αφορά κάποια προϋπόθεση συμφωνίας που λανσάρεται από την κυβέρνηση, ή και όλο το πολιτικό σύστημα σαν συνέχεια αυτού του διακρατικού του διπλωματικού προσκηνίου και παρασκηνίου.

Ποτέ δεν αναφέρθηκε έστω συγκριτικά κάποιο παράδειγμα εφαρμογής του Erga omnes, ποτέ δεν επεξηγήθηκε αναλυτικά από το καθιερωμένο πολιτικό προσωπικό η σημασία και με τι συνεπάγεται μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα μια συμφωνία με αυτόν τον όρο διεθνούς δικαίου και τι επιδιώκεται μέσω των συνεννοήσεων για το ονοματολογικό.

Ποτέ δεν φρόντισε το πολιτικό σύστημα κάποια σοβαρή αντιπαράθεση για όλα τα "αγκάθια", δηλαδή τα υπόλοιπα τμήματα ως προεκτάσεις εθνοτικής ταυτότητας, ιθαγένειας και κατοχύρωσης αυτοχθονίας, γλωσσικού ιδιώματος, αυτοπροσδιοριζόμενους ως μακεδόνες εκτός και εντός Σκοπίων και σε σχέση με την αναγνώριση και των υποχρεώσεων που θα απορρέουν από μια πιθανή αναγνώριση του γειτονικού κρατιδίου με παράγωγο τον όρο "Μακεδονία".

H αναγνώριση ενός νέου Έθνους -Κράτους με επεκτατικές ανιστόρητες αλυτρωτικές βλέψεις, που χρησιμοποιεί τραγελαφικώς παραλλήλως για την συγκρότηση του στοιχεία τα οποία στην πραγματικότητα είναι συνυφασμένα με τον Ελληνικό πολιτισμό και Ελληνική γεωγραφική έκταση μόνο σπασμωδικά με πολιτικό και δημοσιογραφικό πραξικόπημα και παραπληροφόρησης θα μπορούσε να γίνει, όπως και συγκεκαλυμμένα προφανώς γίνεται.

Το μόνο που διαχέεται είναι πως "επιβάλλεται" η αναγνώριση του γειτονικού κρατιδιού με κάποιο παράγωγο του ονόματος "Μακεδονία" επειδή όπως προσπαθούν να εμπεδώσουν, έχει αναγνωριστεί από πολλές χώρες εδώ και χρόνια, ή ψεύδη και τρικ τα οποία μάλλον συνειδητά διαρρέονται για την αποθάρρυνση και σύγχυση γύρω από το θέμα, όπως το δήθεν "τετελεσμένο" επίκλησης του προσωρινού ΠΓΔΜ ή αντιθέτως προς καθησυχασμό κι΄αποπροσανατολισμό του Ελληνικού ακροατηρίου οι υποσχέσεις συμβολικών κινήσεων αλλαγής ονομάτων οδών και άλλων εξαγγελιών οι οποίες είτε εφαρμοστούν είτε όχι και δεδομένης της δυνατότητας ανάκλησης, παραμένουν μηδαμινής σημασίας θέματα σε σχέση με την ισχύ των διεθνών συμφωνιών.

Επίσης η κυβέρνηση δεν ξεχνά να υπερτονίσει τα "πατήματα" και την "κληρονομία" που άφησαν τα προηγούμενα κόμματα θεωρώντας αυτά συνειδητώς αποθαρρυντικά ως "τετελεσμένα" και περιορισμό των διαπραγματεύσεων βρίσκοντας ευκαιρία να στηρίξει μέσω της κοινοβουλευτικής συνυπευθυνότητας και μετακύλισης των ευθυνών τις ιδεοληψίες της. Ως γνωστόν δεν φαίνεται παρά τα λεγόμενα πολλών εδώ και αρκετά χρόνια αρκετή η αναγνώριση των Σκοπίων ως Μακεδονία από περισσότερα των εκατό κρατών για την ένταξη του κρατιδίου στους διεθνείς οργανισμούς. Αλλά ακόμη και η ζωτικής σημασίας εξάρτηση των Σκοπίων επικύρωσης των ζητημάτων του μέσω του Ελληνικού κοινοβουλίου, της Ελλάδος, μιας υποτίθεται κυρίαρχης χώρας, δολίως παρακάμπτεται και μειώνεται ενώ είναι προφανώς και αυτονόητα μαζί με τα ιστορικά δεδομένα και ασφάλειας της χώρας βάσει διεθνούς δικαίου, και το ισχυρότερο, ή ένα από τα ισχυρότερα διπλωματικά διακρατικά πλεονεκτήματα της Ελλάδος παράλληλα των αναφορών περί της εσωτερικής κατάστασης των Σκοπίων. Αντ΄ αυτού χωρίς να διαφέρει από τις προηγούμενες η τρέχουσα κυβέρνηση της Ελλάδος μπαίνει αναίτια σε συνεννοήσεις και συνθηκολογήσεις προς εξυπηρέτηση και ενίσχυση των σημαντικότερων παραμέτρων απαιτήσεων της γενικότερης εξωτερικής πολιτικής των Σκοπίων.

Σε αυτά εν μέρει και όσον αφορά τα εσωτερικά χαμηλά στάνταρ του πολιτικού συστήματος βρίσκουν αφορμές και αναλόγως πράττουν αφού ο πήχης πάντα ήταν εξαιρετικά χαμηλά αλλά δεν γίνεται να αποτελέσει δικαιολογία.
Ο σκοπός της διπλωματίας και των διεθνών σχέσεων αφορούν τον περιορισμό του αντίπαλου σε ένα δεσμευτικό πλαίσιο κανόνων διεθνούς δικαίου, για να δημιουργούνται ή να επαληθεύονται ευνοϊκοί συσχετισμοί και «τετελεσμένα» μόνο σε βάρος του χωρίς κενά, ιδίως όταν δεν υπάρχει μείζων λόγος συμβιβασμού.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοπαγιδεύει δολίως την έννοια της αδιαπραγμάτευτης εθνικής κυριαρχίας σε προπαρασκευή "τετελεσμένων" εις βάρος της Ελλάδος με μοναδικό πρόσχημα, διότι σοβαρή δικαιολογία δεν είναι, την διαχειριστική συνέχιση των προηγούμενων.

Προφανώς όλα ξεκινάνε, τουλάχιστον ως ένα κομβικό σημείο δρομολόγησης της κινητικότητας γύρω από το σκοπιανό, ως προς τη νεώτερη πραγματικότητα από την ενδιάμεση συμφωνία του 1995 και τα ανοιχτά μείζονα ζητήματα που δεν έχουν αντιμετωπιστεί, ούτε και είναι δυνατόν, δηλαδή της ιθαγένειας (μακεδονικού παραγώγου), ταυτότητας και γλωσσικού ιδιώματος κάποιου γειτονικού "μακεδονικού έθνους". Τα αναφερόμενα τμήματα δεν αντιμετωπίζονται ούτε με μια περιστασιακή αλλαγή συντάγματος αφού μια επόμενη κυβέρνηση μπορεί να επαναφέρει τα αρχικά άρθρα επεκτατισμού.
Άλλο ένα ψεύδος επανάπαυσης είναι η παρηγοριά πως τα Σκόπια δήθεν θα προσαρμοστούν σε μια στατική πολιτειακή κατάσταση, αλλά και επειδή στο διεθνές δίκαιο απαγορεύονται θεωρητικά οι αλυτρωτισμοί και η επεκτατική έκφραση. Η κατάσταση όμως θα εξαρτάται ως προς τη σταθερότητα ή τη μεταβολή της ως προς τη μορφή του Συντάγματος από τις εσωτερικές αποφάσεις επόμενων κυβερνήσεων των Σκοπίων ενώ θα έχει εισέλθει σε ισχυρούς διεθνείς οργανισμούς το κρατίδιο αναγνωρισμένο με τις βασικές κατοχυρωμένες προϋποθέσεις επαναφοράς ανά πάσα στιγμή του επεκτατισμού και του ψευδούς αλυτρωτισμού και μάλιστα αναγνωρισμένου από τη Ελλάδα που αποτελεί και πεδίο επεκτατικών βλέψεων των Σκοπίων.

Στα ίδια πλαίσια ανήκουν και οι δηλώσεις Ν. Κοτζιά ανάγκης περί κάποιου συμβιβασμού-compromis. Συμβιβασμός για ποιο λόγο, μήπως τα Σκόπια ήδη μας έχουν κατακτήσει στρατιωτικά ή μήπως αποτελεί μια πλάγια ομολογία κάποιου εκβιασμού από υπερδύναμη, ή αποτελεί ομολογία πολιτικής στάσης υπόδουλης χώρας; Οφείλουν να μας το πουν και να αποδοθούν διευκρινήσεις, όχι από περιέργεια, αλλά επειδή στις διεθνείς σχέσεις ο συμβιβασμός - compromis δεν προέρχεται από ιδεοληπτική και κομματική επιλογή, αλλά κατά την χειρότερη περίπτωση που μια χώρα είναι ταπεινωτικά υπόδουλη με όλη τη σημασία της λέξεως, ή από καθολικώς ή σχεδόν ανεπιστρεπτί ολέθρια αποτελέσματα συρράξεων ή δεδομένους (πραγματικούς και που δεν έχουν προκύψει με εποικιστική λαθρομετανάστευση ή όπως τον εποικισμό στην Κύπρο) μειονοτικούς εθνοτικούς, γλωσσικούς και θρησκευτικούς σχηματισμούς που θα οδηγούσαν άμεσα σε σύρραξη με ισχυρό αντίπαλο ή αποσταθεροποίηση και σε περιπτώσεις που το διεθνές δίκαιο και τα ιστορικά γλωσσολογικά δεδομένα δεν βοηθάνε περαιτέρω της εξέτασης κάποιου συμβιβασμού - compromis και προϋπάρχουσας διακρατικής συνθήκης γύρω από κάθε ξεχωριστή περίπτωση.

Να σημειωθεί πως δεν υπάρχει ούτε και κάποιο ανάλογο "παγιοποιημένων" τετελεσμένων όπως με το Κυπριακό και την εισβολή "Αττίλα" για να μπαίνει στις συζητήσεις εμβόλιμα η έννοια του συμβιβασμού-compromis, με το πρόσχημα πως η Τουρκία είναι σχετικά ισχυρή στρατιωτικά χώρα σε σχέση με την Κύπρο και την Ελλάδα, ή επειδή χρησιμοποιήθηκε το αφήγημα περί δήθεν κοινών συμφερόντων Ελλάδος Κύπρου και Τουρκίας από τις ΗΠΑ, κάτι που και πάλι ως αντιστοιχία με την Κύπρο εκλαμβάνεται ως μειοδοσία και επιζήμιος συμβιβασμός επί του αποκαλούμενου σήμερα σχεδίου Ανάν και των προτάσεων ίδρυσης διζωνικής ομοσπονδίας.

Σύμφωνα λοιπόν με τον τότε Τούρκο υπ.Εξωτερικών η ανακήρυξη της τουρκικής Δημοκρατίας στην βόρεια Κύπρο δεν έπρεπε να εκτιμηθεί ως πράξη ρήξης, αλλά μόνο σαν μέσο για να αναγκασθούν οι Έλληνες να δεχθούν τον διάλογο και για να ενισχυθεί η διαπραγματευτική ισχύς της τουρκικής κοινότητας.

Το ίδιο ακριβώς αναπαράγεται και σήμερα και με τη διένεξη Ελλάδος και Σκοπίων, κατά την οποία και μόνο η διαπραγμάτευση επί των βλέψεων και ζητημάτων που θέτουν τα Σκόπια φέρνει σε προνομιακή θέση τη διαπραγματευτική ισχύ των Σκοπίων και το επιθετικό εν τη γεννέση του και ψευδή αλυτρωτικό δόγμα του εθνοτικού μακεδονισμού μέσω της συμβιβαστικής προσέγγισης από την Ελληνική πλευρά, αλλά και μέσω της διεθνούς κοινότητας εξαιτίας περισσότερο της στάσης και των περιθωρίων που αφήνουν οι κυβερνήσεις της Ελλάδος.

"Τετελεσμένα" ανάλογα με το κυπριακό δεν υπάρχουν, εκτός εάν κάτι τέτοιο προπαρασκευάζεται, δηλαδή μηχανορραφείται και μεθοδεύεται μέσω κατασκευής τετελεσμένων από την κυβέρνηση Ελλάδος σε συνεννόηση και συμφωνία με αυτή των Σκοπίων και λοιπών ξένων δυνάμεων κάποια αρχικώς διζωνική ομοσπονδία με προπαρασκευαστική προσάρτηση και συγχώνευση εδαφών σε ξένη πολιτεία προς ίδρυση αυτοδιοικούμενης ομοσπονδίας.

Για να μην μακρηγορούμε το θέμα διένεξης με τα Σκόπια δεν γίνεται να ταυτιστεί με το θέμα της "Κριμαίας", ούτε με το "καταλανικό", ούτε τα δικαιώματα Θιβετιανών ή των Κabylia έστω και εάν είναι διαφοροποιημένες μεταξύ τους υποθέσεις αφού ποτέ στη διεθνή διπλωματία δεν υπάρχει απολύτως όμοια περίπτωση. Δεν υπάρχει καμία κρατική πολιτειακή αντιστοιχία δεδομένων της Ελληνοσκοπιανής διένεξης με τη διένεξη της περιφέρειας της Καταλονίας με την κεντρική Ισπανική διοίκηση, ή τις πολιτιστικο-γλωσικές αξιώσεις δικαιωμάτων Κabylia στο εσωτερικό χωρών της βορειοδυτικής Αφρικής. Το θέμα της Καταλονίας είναι το κυριότερο παράδειγμα θεωρητικής εφαρμογής και δημιουργίας υποχρεώσεων γύρω από το erga omnes.

Δεν υπάρχει και δεν εντοπίζεται καμία υποχρέωση αναγνώρισης γλωσσικό-πολιτιστικών δικαιώμάτων και αξιώσεων αυτοδιάθεσης κυβερνήσεων άλλου κράτους και μάλιστα αντιεπιστημονικών ανιστόρητων τραγελαφικών αντιδανείων που βριθούν επεκτατικών βλέψεων εν τη γεννέση του. 

Μεταξύ αυτών περιέχονται και ιστορικά κραυγαλέα ψεύδη της Γιουγκοσλαβικής ιστοριογραφίας που παρουσιάζει αρχικά τον ελληνικό εμφύλιο μετά το τέλος του Β΄παγκοσμίου πολέμου και το κομμουνιστικό παιδομάζωμα σαν την «δεύτερη Μακεδονική επανάσταση 1945-49» στην οποία ο πόλεμος δεν γίνονταν μεταξύ των Ελλήνων, αλλά υποτίθεται μεταξύ Ελλήνων και των εθνοτικών «Μακεδόνων». Σε περίπτωση που αναρωτηθείτε τι εξωφρενική εφαρμογή θα είχε μια συμφωνία που εμπεριέχει το erga omnes σε σχέση με τα ζητήματα που θέτουν τα Σκόπια, όπως κάποια από αυτά που παρουσιάζει προπαγανδιστικά η Γιουγκοσλαβική ιστοριογραφία, η απάντηση είναι ως εξής για κάποιες ανιχνεύσιμες απορρέουσες υποχρεώσεις:

Mε ισχύ του erga omnes και εξαιτίας της τυχόν αναγνώρισης μακεδονικής ταυτότητας, το Ελληνικό κράτος θα είναι υποχρεωμένο να αναγνωρίσει κάποια δήθεν γενοκτονία εις βάρος "Μακεδόνων" ή να θεσπίσει προληπτικούς αυστηρούς νόμους (ανάλογους αναγνωρισμένων γενοκτονιών και περίπου του Ολοκαυτώματος) προς πάσα ενδεχόμενο για το ανύπαρκτο τεχνητό Μακεδονικό Έθνος ή για τυχόν μειονότητες βάσει της "μακεδονικής" αυτοδιάθεσης παραλλήλως της συνεποπτείας μέσω οργανισμών στο Ελληνικό κράτος με προφανή σκοπό την σταδιακή απαγόρευση χρήσης ονομαστικών παραγώγων στην Ελλάδα.

Τα Σκόπια επιδιώκουν να κατοχυρώσουν αναγνώριση, της από ιστορικής άποψης, ανύπαρκτης μακεδονικής γλώσσας (πρόκειται για σλαβοβουλγαρικό -σερβοσλαβικό ιδίωμα), απαιτώντας εκπαιδευτικές δομές στην Ελλάδα, και την αναγνώριση αυτοπροσδιορισμού ως μακεδόνες σε γειτονικές χώρες για άτομα που δεν είναι ούτε φυσικά ανήκουν ούτε προέρχονται από κάποιο (ανύπαρκτο) μακεδονικό΄Εθνος, κάτι που προκαλεί όμως εμμέσως αποσταθεροποίηση.

Ο "μακεδονισμός" θα λειτουργήσει επεκτατικά εντός αστικών δημοκρατικών διεκδικήσεων και ΟΗΕ, που θα δώσει το αντικείμενο υπάρξεως και συνέχισης λειτουργίας, ουσιαστικά νομιμοποίησης των γνωστών παραγόντων που εδρεύουν στη Φλώρινα παραλλήλως της συνδρομής του παρατηρητηρίου συμφωνιών του Ελσίνκι του George Soros. Ακόμα και μετανάστες από άλλες χώρες ενδέχεται να προσεταιριστεί ο "μακεδονισμός" ως επιπρόσθετος και εμβόλιμος προσδιορισμός, τουλάχιστον ως προς τη διαχείριση τους και αφομοίωσης πληθυσμών σε διαφορετικό υπό αυτονόμηση οικονομό-επενδυτικά καθεστώς των ΕΟΖ βορείου Ελλάδος.

Η διπλωματική εμβόλιμη συσχέτιση του Εrga omnes φαίνεται και ως μέρος ενός γενικότερου δόλιου συμβιβασμού που μπορεί να εκληφθεί ως σύνδεση κατασκευασμένων τετελεσμένων που ουδέποτε έχουν πραγματικά προκύψει, εν μέσω ενός ευρωκρατιστικού πολιτιστικού και οικονομικού προφίλ και στις δύο πλευρές.

Για το ύποπτο της υπόθεσης σε σχέση με τη διένεξη για το ονοματολογικό και για να κατανοηθεί "που το πάνε", αρκεί να γνωρίζουμε τι είναι το concept erga omnes όπως και ποία είναι τα θεωρητικά παραδείγματα διεθνούς χρήσης του, που ως δημοσιογραφικό και πολιτικό περιτύλιγμα συμφωνίας παρουσιάζεται συγχυσμένα σαν κάποια διασφάλιση ή ούτε λίγο ούτε πολύ και σύγκριση θέσης μεταξύ Σύριζα και Νέας Δημοκρατίας εκφράζοντας πλην ελάχιστων μεμονωμένων εξαιρέσεων, το χαμηλό και αποπροσανατολιστικό γενικότερο επίπεδο αμυντικής διπλωματίας της Χώρας στο σκοπιανό και ενημέρωσης επ΄αυτού. 

Στο διεθνές δίκαιο, το erga omnes έχει χρησιμοποιηθεί ως νομικός όρος που περιγράφει (θεωρητικά) τις υποχρεώσεις που έχουν τα κράτη έναντι της κοινότητας των κρατών στο σύνολό. Υπάρχει υποχρέωση erga omnes λόγω του καθολικού και αναμφισβήτητου ενδιαφέροντος για τη διαιώνιση των κρίσιμων δικαιωμάτων (και την πρόληψη της παραβίασής τους). Συνεπώς,κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να παραπονεθεί για παραβίαση αλλά και προφανώς να επικαλεστεί πολιτική πρόληψης. Παραδείγματα κανόνων erga omnes περιλαμβάνουν πειρατεία και γενοκτονία.

Η έννοια αυτή αναγνωρίστηκε στην απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου στην υπόθεση της Βαρκελώνης . Από τη διένεξη σχετικά με την Καταλονία ξεκινά ουσιαστικά η σύγχρονη ερμηνεία και το σύγχρονο concept του Erga omnes:The concept was recognized in the International Court of Justice ‘s decision in the Barcelona Traction case [(Belgium v Spain) (Second Phase) ICJ Rep 1970 :In its opinion of 9 July 2004, the International Court of Justice found «the right of peoples to self-determination » to be a right erga omnes.

Σε αυτά διακρίνεται μια ουσιαστική διάκριση μεταξύ των υποχρεώσεων ενός κράτους έναντι της διεθνούς κοινότητας στο σύνολό της και εκείνων που προκύπτουν έναντι άλλου κράτους στον τομέα της διπλωματικής προστασίας.

Τέτοιες υποχρεώσεις απορρέουν, για παράδειγμα, από το σύγχρονο διεθνές δίκαιο, περιέχουν την απαγόρευση πράξεων επιθετικότητας, βασανισμών και γενοκτονίας, καθώς και από τις αρχές και τους κανόνες που αφορούν τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου, συμπεριλαμβάνουν προστασία από τη δουλεία και τις φυλετικές διακρίσεις που μπορεί να παρατηρηθούν σε κράτη υπό μορφή περιφέρειας ή σε κατοχή και αποικίες. Ορισμένα από τα αντίστοιχα δικαιώματα προστασίας έχουν εισαχθεί στο σώμα του γενικού διεθνούς δικαίου.

Να επανατονιστεί πως αυτά τα συγκεκριμένα μέρη ως υπόβαθρο υποχρεώσεων erga omnes είναι ασύμμετρα και δεν έχουν καμία συνάφεια με το γεωπολιτικό θέμα του Ελληνοσκοπιανού και μόνο δόλο θα είχε κάποια συμφωνία επ΄αυτών των υποχρεώσεων. Εκλαμβάνονται μόνο ως προπαρασκευαστικές διεργασίες γεωπολιτικών ολέθριων τετελεσμένων αντίστοιχων Κύπρου ή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Από οικονομικής πλευράς υποδηλώνεται σαφέστατα αποικιακό διζωνικό καθεστώς και σε πολιτικό-κυβερνητικό, ανεξάρτητη διοίκηση (δεδομένου πως αναμειγνύονται οι παράμετροι υποχρεώσεων του erga omnes).

Η άρνηση ωστόσο του προέδρου της Δημοκρατίας των Σκοπίων-ΠΓΔΜ Γκιόργκι Ιβάνοφ να δεχτεί μία λύση με όρους erga omnes - σχετικά με τον κανονισμό ισχύος πιθανής νέας ονομασίας στο εσωτερικό και εξωτερικό- εξηγεί περισσότερο την εσωτερική κατανάλωση για εξευγενισμό του ακροατηρίου στα Σκόπια, κυρίως για λογαριασμό του Ζάεφ, και την επισήμανση κάποιας υποτιθέμενης διασφάλισης απέναντι των επιθετικών αλυτρωτισμών προς κατευνασμό στην Ελλάδα παράλληλα με τις δήθεν διασφαλίσεις για την Ελλάδα με την αλλαγή του Συντάγματος των Σκοπίων. Η συμφωνία με erga omnes στην Ελλάδα έχει γίνει ακατανόητα, δηλαδή στα πλαίσια παραπληροφόρησης, κάποια συγκριτική αναφορά μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας περί ασφαλούς και πληρέστερης προϋπόθεσης της συμφωνίας.

Προϋπόθεση σε γενικές γραμμές μεταξυ Κοτζιά-Τσίπρα και Ζαεφ για τη συμφωνία και την ένταξη της ΠΓΔΜ σε ΝΑΤΟ και ΕΕ είναι η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό ή χρονικό προσδιορισμό, με ισχύ έναντι όλων, που προϋποθέτει όχι απόλυτα άμεσα αλλά σε επόμενο χρόνο και τη συνταγματική αναθεώρηση ενώ είχε καταστεί εμφανές και από τις δύο πλευρές ότι υπάρχει μία εκκρεμότητα που εμποδίζει ή καθυστερεί αυτό που επιδιώκουν σαν λύση. Αυτή δεν είναι άλλη από το εσωτερικό του κρατιδίου των Σκοπίων και η μερίδα του vmro, στην οποία αδυνατεί να επιβληθεί ο "μετριοπαθής" Ζάεφ.

Η διαφοροποίηση που εξηγεί και τη δημιουργία κάποιου δισταγμού που επιδεικνύει τόσο ο Ζάεφ όσο και το Μέγαρο Μαξίμου ανάγεται μόνο στην προσπάθεια κατευνασμού της εθνικιστικής μερίδας στα Σκόπια που δεν διατίθεται να αφήσει να μετατοπιστεί στο ελάχιστο το επεκτατικό φαντασιακό του μακεδονισμού μέσω της αλλαγής του Συντάγματος σε ευρωπαϊκής προοπτικής προφίλ αυτοδιάθεσης και διεθνούς δικαίου που θεωρητικά απαγορεύει τον αλυτρωτισμό. Παρά ταύτα, οι επεκτατικές βλέψεις των Σκοπιων μετατοπίζονται δεν παύουν. Οι Ευρωπαίοι επιχείρησαν να ασκήσουν πιέσεις στη νέα ηγεσία του VMRO με σκοπό να την πειθαναγκάσουν να υπερψηφίσει τη συμφωνία.

Η συμφωνία που προτείνουν οι Ευρωπαίοι, αλλά και η πλευρά ΣΥΡΙΖΑ και κατόπιν πιέσεων από τον Ελληνικό πατριωτικό χώρο εντοπίζεται στο ζήτημα του "απελευθερωτικού" ψευδοαλυτρωτισμού που περιέχεται στα άρθρα του συντάγματος των Σκοπίων και την συζήτηση εξίσου εσωτερικής εγχώριας κατανάλωσης περί αλλαγής του συντάγματος ακόμα και σε διαφορετικό μεθύστερο χρόνο και κραυγαλέα αφελώς χωρίς καμία εξασφάλιση και όχι ως προς εξάλειψη, αλλά προς μετατόπιση του αλυτρωτισμού παραπλήσια σε αρκετά ενισχυμένες διεκδικήσεις μέσω δικαιωμάτων δήθεν μακεδονικών γλωσσικών και εθνοτικών μειονοτήτων και κατοχύρωσης εθνοτικής ταυτότητας δημιουργώντας και αφήνοντας περιθώριο συντριπτικού πλεονεκτήματος υπέρ Σκοπίων.

Η διαφορά στο εσωτερικό των Σκοπίων σε σχέση με το erga omnes και την αλλαγή του Συντάγματος εντοπίζεται στη μη συμφωνία διαχωρισμού γεωγραφικού ή χρονικού προσδιορισμού των γεωγραφικών "Μακεδονιών", του κράτους μετά την πιθανή παραχώρηση του ονόματος, και της Ελληνικής περιφέρειας. Το ευρωπαϊστικό προφίλ αυτοδιάθεσης Zάεφ (φαινομενικά όχι επεκτατικό) δεν φαίνεται να είναι αρεστό στη μερίδα Ιβάνοφ -VMRO.

Το VMRO ανήκει ακραιφνώς στο φαντασιακό του "μακεδονισμού" και της δημιουργίας της "Ηνωμένης Μακεδονίας" που δεν θα ήθελε καν να περάσει από το στάδιο διζωνικής γεωγραφικής περιοχής με το ίδιο όνομα ή σε συνθήκη προϋποθέσεων σεβασμού της Ελληνικότητας της Μακεδονίας. Αλλά αυτό είναι μόνο υπόθεση, διότι γνωρίζει και η μερίδα VMRO πως η στρατηγική έστω μέσω του Ζάεφ και με erga omnes και αναγνώριση των επιμέρους όπως ταυτότητα και γλωσσικό ιδίωμα θα φέρει σε πλεονεκτική θέση τα Σκόπια. Δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες διασφαλίσεων των Ελληνικών συμφερόντων από προτάσεις της εγχώριας διπλωματίας, ούτε από τις κόντρες στο εσωτερικό των Σκοπίων που είναι αίτια μικροαναβολών της συμφωνίας.

Εάν δεν βρίσκει 100% σύμφωνα τα Σκόπια η συμφωνία Εrga omnes είναι για εσωτερική κατανάλωση στα Σκόπια διότι προβλέπει κάποιες απαγορεύσεις σε άμεση επιθετικότητα, επειδή περιορίζει κάπως (περιστασιακά αλλά όχι απόλυτα) τον επεκτατισμό, ωστόσο δεν παύει ούτε αποτρέπει τις προσχωρήσεις και αναμείξεις στο εσωτερικό της Ελλάδος μέσω των διεθνών οργανισμών.

Ο "μακεδονικός αυτοπροσδιορισμός" δεν διαχωρίζεται σε ακραίους και μετριοπαθείς κύκλους και αυτές οι αυτοπροσδιοριζόμενες ως "μακεδονικές" και "μακεδονόφωνες" εθνοτικές ομάδες στο εσωτερικό των Σκοπίων και διεθνώς υποστηρίζουν - σύμφωνα και με την προπαγάνδα των οργανώσεων τους όπως η "μακεδονική διασπορά" και μέσω των προπαγανδιστικών χαρτών ψευδούς και ανιστόρητου αλυτρωτισμού - πως καταπιέζονται από τα γειτονικά κράτη πλην της "Μακεδονίας του Βάρνταρ", και διεκδικούν την ένωση μιας ενωμένης Μακεδονίας, που μεταφράζεται ως μια μεθόδευση τεχνητής κατασκευής εθνοτικής ομοσπονδίας με απαρχές το πολιτικό φαντασιακό άλλοτε μιας βαλκανικής σοσιαλιστικής ομοσπονδίας και άλλοτε ολόκληρου του αρχαίου μακεδονικού βασιλείου μέσω διάφορων ανιστόρητων και κακέκτυπων καπηλευτικών αντιδανείων προσώπων της αρχαίας Μακεδονίας, ή "εθνοτικά" στηρίγματα σε πολιτικές μεταβάσεις της νεώτερης ιστορίας.

Αυτή η παρά-διπλωματία "αδελφάτου" μεταξύ κεντρώου Ζάεφ και κεντροαριστερού ιδεοληπτικού ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εκλαμβάνεται μόνο ως ύποπτη και επικίνδυνη ενώ η συμμετοχή της Ελλάδος σε αυτή τη διαδικασία συνεννοήσεως με τα Σκόπια και συζήτηση περί συμβιβασμού, σημαίνει κατάχρηση πληρεξουσιότητας και μειοδοτική επικύρωση του μακεδονικού εθνοτισμού και άρα διαπραγμάτευση και μηχανορραφία εις βάρος της Ελληνικής κυριαρχίας.

Τα Σκόπια είναι στρατιωτικά αδύνατη χώρα πέραν των συμμάχων του κρατιδίου, και το "απελευθερωτικό" και επεκτατικό φαντασιακό του VMRO προδιαγεγραμμένα στη σύγχρονη εποχή δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει προφανώς εν γνώσει του Ιβάνοφ πολιτικά παρά μόνο για την ενίσχυση και υποβοήθηση για τις προτάσεις Ζάεφ σε σχέση με τη συνεννόηση της κυβέρνησης της Ελλάδος με τα Σκόπια σε περιβάλλον διεθνούς λιμπεριαλισμού και ρεαλισμού, όπως εννοούν βέβαια τον διπλωματικό ρεαλισμό οι ευρωατλαντιστές, που δεν έχει καμία σχέση με το διεθνές δίκαιο ρεζιλεύοντας η ίδια η "Ελληνική" πλευρά τις βασικές αρχές διεθνών σχέσεων υπεράσπισης συμφερόντων.

Ν. Κοτζιάς: «Το κλειδί για επίλυση του ονοματολογικού είναι ο ρεαλισμός, ο πραγματισμός και η αντίληψη ότι πρέπει να κάνουμε συμβιβασμούς...». Συμβιβασμός και ρεαλισμός στις διεθνείς σχέσεις με ένα ψευδοκράτος.Μάλιστα! Ενδιαφέρον προς αποφυγή για τα χρονικά διπλωματίας η αόριστη αναφορά αποκόμισης κάποιου κέρδους για την επίσπευση κατοχύρωσης δικαιωμάτων εθνοτικής αυτοδιάθεσης σε γειτονικό ψευδοκράτος(...και με erga omnes) μιας ψεύτικης εθνότητας και γλωσσικού ιδιώματος ευρισκόμενης ανάμεσα σε πιέσεις μεγάλων μειονοτήτων ΜΗ αυτοαποκαλούμενων "μακεδόνων" και με επεκτατικές βλέψεις προσάρτησης Ελληνικών εδαφών, ενώ εγείρει μέσω των διεθνών οργανισμών της "διασποράς Μακεδόνων", εκτός των άλλων, και ζητήματα δήθεν γενοκτονίας και διώξεων.


Να επαναλάβουμε το αυτονόητο πως τα Σκόπια-Βαρντάρ δεν είναι υπόθεση Καταλονίας-κεντρικής Ισπανικής διοίκησης ή Θιβετανοκινεζικών διενέξεων που κάποιοι οργανισμοί επικαλούνται αυτόν τον όρο erga omnes. Τα Σκόπια δεν είναι περιφέρεια της Ελλάδος, αλλά γειτνιάζον κράτος της Ελλάδος που συνορεύει με την Ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας. Η αξίωση αν όχι εφαρμογή του erga omnes θεωρητικά ανάγεται ως προς τον προληπτικό χαρακτήρα σε ενδοκρατικά θέματα περιπτώσεων περιφερειών με δυναμικό αυτονόμησης στην περίπτωση που υπάρχει κάποια ευρεία εθνοτική αυτοδιάθεση αυτοχθόνων ή πραγματικών πολιτιστικών μειονοτήτων. Σε σχέση με τα Σκόπια μοιάζει μόνο ως προαναγγελία προληπτικού χαρακτήρα ανάλογης περιπτώσεων θεωρητικής ισχύος ανθρώπινων δικαιωμάτων όταν συνέρχεται κάποια περιοχή μετά από κάποια σύρραξη όπου τα εδάφη με τους ανάλογους κατοίκους έχουν καταληφθεί από δυνάμεις οι οποίες δεν έχουν σχέση με τις κεντρικές κυβερνήσεις, η προπαρασκευαστικές ενέργειες κατασκευής διζωνικής ομοσπονδίας.

Σε σχέση με τα άνωθεν, η εθνοτική αυτοδιάθεση παραλλήλως των γλωσσικών ιδιωμάτων ως διαδικασία αναγνώρισης δεν μπορεί να αποδοθεί και να κατανεμηθεί ή να χαρακτηριστεί επιλεκτικά ως εθνικιστική ή αντεθνική πολιτικώς, ή "ειρηνική", ή πολιτική απόδειξη προοδευτισμού, ή να στηριχθεί σε αφηρημένες έννοιες "καλής διάθεσης" και σε θεωρητικές κενές διασφαλίσεις εν μέσω των συνεχώς μετασχηματιζόμενων διεθνών συμφερόντων και πιέσεων και αλλαγής γεωπολιτικών ή κυβερνητικών ισορροπιών εσωτερικά κάποιου κράτους. Προφανώς δεν έχει λόγο κάποιο κράτος μέσω συμμετοχής σε διπλωματική διένεξη που δεν είναι καν υποχρεωμένο να συμμετέχει, να αναγνωρίσει αξιώσεις αυτοπροσδιορισμών άλλου κράτους ή περιθωριακών στημένων εσωτερικών ψευδομειονοτήτων όπως οι ελάχιστοι ομιλούντες παράλληλα με τα Ελληνικά το σερβοβουλγαρικό ή σλαβοβουλγαρικό ιδίωμα και δηλώνουν "΄Ελληνες πολίτες μακεδονικής συνείδησης", όπως δηλαδή νομίζουν τα περισσότερα ιδεοληπτικά κομματικά κέντρα της αριστεράς και οργανώσεις δικαιωμάτων τοποθετώντας καταχρηστικώς την αυτοδιάθεση πάνω απ΄όλα επειδή και μόνο γίνεται κενή αξίωση της αυτοδιάθεσης από τους ψευδομακεδόνες - ψευδομακεδονόφωνους. Μπορεί να είναι βάσιμη ιστορικά και νομικά ως αξίωση για κάποιες (άλλες) περιπτώσεις πάντα θεωρητικά, μπορεί να είναι όμως και καταχρηστική και αιτία σύρραξης και πολέμου.

Θα πρέπει να καταστεί με σαφήνεια προς τους ηλίθιους και επικίνδυνους αλλά και εν δυνάμει προδότες διότι βρίσκονται σε θέσεις λήψης αποφάσεων, πως δεν υπάρχει αντικείμενο ούτε έχει υποχρέωση το Ελληνικό κράτος να συμφωνήσει σε αλληλοϋποχρεώσεις με τα Σκόπια διότι σε συνάρτηση και σύμφωνα με τη στοιχειώδη λογική, δεν υπάρχει κάποια υποχρέωση να δημιουργηθεί παρανοϊκώς τετελεσμένο με την τοποθέτηση των Βορειοελλαδιτών της Μακεδονίας ως "φιλοξενούμενους" κάποιας ψευτομακεδονικής εθνότητας γειτονικού κράτους που θα αμφισβητούν την Ελληνική κυριαρχία με τεχνητώς αναγνωρισμένα κληρονομικά δήθεν ιστορικά δικαιώματα μέσω μάλιστα επικύρωσης από το ίδιο το Ελληνικό κοινοβούλιο αυτού του ψευδούς αλυτρωτισμού. Για τους ίδιους λόγους εξίσου δεν απορρέει καμία υποχρέωση συμβιβασμού και παροχής εκπαιδευτικών δομών σε δίγλωσσους ψευτομακεδονόφωνους μέσω επιβολών και πειθαναγκασμών των διεθνών οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Ο "Μακεδονισμός" γεωπολιτικά παραμένει ένας ιδιότυπος και πρωτοφανής ασαφής ανιστόρητος και καταχραστικός αυτοπροσδιορισμός πάνω σε ένα ιδιότυπο απομεινάρι κατά πρώτον της ιδεοληψίας της καθεστωτικής κομμουνιστικής αριστεράς και του εμφυλίου, της ψευτοεξέγερσης του Ιλιντεντ, και κατά δεύτερον στη νεώτερη εποχή, της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας με εκπόνηση του ευρωατλαντικού παράγοντα. Ρεαλιστικά το erga omnes εφαρμογή θα μπορούσε να έχει στο εσωτερικό των Σκοπίων και μόνον ως προς τα επί μέρους της προφανούς ανάγκης παραδοχής της εσωτερικής δεδομένης κατάστασης του γειτονικού κρατιδίου.

Απαιτείται και επιβάλλεται ουσιαστικός σεβασμός στην Εθνική μας κυριαρχία και σε ιστορικά δεδομένα με διεθνή ουσιαστική απαγόρευση σε ηλίθιους αυτοπροσδιορισμούς. Ο μόνος τρόπος που εξασφαλίζει την Εθνική διασφάλιση είναι πως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εκχωρηθεί ονομασία που περιέχει το όνομα Μακεδονία και καμία αναγνώριση "μακεδονικής εθνοτικής ταυτότητας". Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να δοθούν περιθώρια να καθορίζουν εθνικά θέματα οι ίδιες εγκληματικές νοοτροπίες του διεθνούς παράγοντα που συγκάλυψαν το έγκλημα της εισβολής και των "τετελεσμένων" στην Κύπρο. 


υπ.H συσχέτιση του Εrga omnes φαίνεται ως μέρος της συμφωνίας ώστε να δίνεται έμφαση σε ανούσια πράγματα εντός ενός γενικότερου δόλιου συμβιβασμού που μπορεί να εκληφθεί ως σύνδεση κατασκευασμένων τετελεσμένων που ουδέποτε έχουν πραγματικά προκύψει, εν μέσω ενός ευρωκρατιστικού πολιτιστικού και οικονομικού προφίλ και στα δύο Μέρη της συμφωνίας.

To erga omnes τέθηκε ως συσχετισμός υποχρεώσεων-δικαιωμάτων επικεντρωμένα και λανσαρισμένα στον τρόπο χρήσης και εκφοράς του ονόματος. Καταχραστική είναι γενικότερα η συμφωνία ενώ η ρύθμιση "έναντι όλων" δίνει ένα επιστέγασμα συμβιβασμού συσχετίσεων υποχρεώσεων-δικαιωμάτων πάνω βέβαια σε ολέθριες υποχωρήσεις μιας συμφωνίας καταχραστικής εις βάρος της Ελλάδος.

Μπορεί να μη διατυπώθηκε ο τρόπος χρήσης "έναντι όλων" (που σε απανταχού εφαρμογές περιλαμβάνει την αυτοδιάθεση και διακανονισμό εμπορικών σημάτων), στο θέμα αυτοπροσδιορισμού εθνότητας και γλωσσικού τομέα, όμως η αυτοδιάθεση που απορρέει εκ΄της ιθαγένειας ή εθνότητας και αναγνώρισης γλώσσης, λειτουργεί ακριβώς το ίδιο, με τον συσχετισμό δικαιωμάτων υποχρεώσεων αποκτώντας εξαιρετικό πλεονέκτημα τα Σκόπια κατόπιν αναίτιων προδοτικών υποχωρήσεων της εγχώριας κυβέρνησης της Ελλάδος.

Αυτομάτως η αναγνώριση ταυτότητας και γλώσσας θα προσπερνά τις διάφορες υποσημειώσεις της συμφωνίας. Θα επαναληφθούν τα ίδια όπως στη Βουλγαρία μέσω ΕΔΑΔ που αναγνωρίζει την αυτοδιάθεση για τους προσκείμενους στον επεκτατισμό του Ιλιντεντ, ή στη Θράκη με εμπλοκή της Τουρκίας παραβιάζοντας τη συνθήκη της Λωζάνης.

"Εμπεδοκλης"
δημοσιευμ. &στο ksipnistere και kostanxan

http://www.ksipnistere.com/2018/06/erga-omnes-x.html

https://kostasxan.blogspot.com/2018/06/erga-omnes_8.html