18.6.18

Η συμφωνία Ελλάδος Σκοπίων δεσμεύει δολίως και εν καιρώ ειρήνης την Ελλάδα σε θεσμοθετημένη διαρκή και σταδιακή αμφισβήτηση και απώλεια Εθνικής κυριαρχίας


Προτού προχωρήσουμε σε κάποια ανάλυση της συμφωνίας, τουλάχιστον σε κάποια μείζονος σημασίας άρθρα (1 - 4- 6 - 7 - 8 ), να επισημανθεί πως το έρεισμα και βάση της συμφωνίας δεν ήταν κάτι άλλο από την καταχραστική ανιστόρητη επίκληση της αυτοδιάθεσης από πλευράς Σκοπίων και η απόλυτη υποχώρηση της συγκυβέρνησης σύριζα-ανελ κατόπιν συμβιβασμών να δεχτεί τα βασικά ζητήματα που έθετε η πλευρά των Σκοπίων στους διεθνείς οργανισμούς που ήταν η εν δυνάμει μη σύνθετη ονομασία σε γλώσσα και ιθαγένεια.
Στο θέμα της ονομασίας που δόθηκε η έμφαση χρήσης με erga omnes, ήδη από το 2008, έδωσε  σαφέστατη ένδειξη ενός ευρύτερου συμβιβασμού με πλαίσια αυτοδιάθεσης και εμβόλιμης καθιέρωσης του συνδυασμού "δικαιωμάτων-υποχρεώσεων" των δύο μερών πέραν του ονόματος, δηλαδή δικαιωμάτων και υποχρεώσεων επί  προσδιορισμών ιθαγένειας και γλώσσης που προβλέπονται με τις πλεονεκτικότερες για τα Σκόπια προϋποθέσεις.

Επίσης προκαταβολικά να αναφερθεί πως οι λόγοι για τους οποίους η συμφωνία δεν θα έχει καμία διασφάλιση υπέρ της Ελλάδος, καμία διασφάλιση Ελληνικών συμφερόντων και πως οι "διευκρινήσεις"  στα άρθρα τα οποία φαινομενικώς προλαμβάνουν "αποσχίσεις" ή επιθετικές αλυτρωτικές βλέψεις του Μέρους των Σκοπίων δεν θα έχουν καμία ισχύ και καμία σαφήνεια ως προς την τυχών επίκληση τους είναι κατά πρώτον το παράδειγμα της ανάμειξης της Τουρκίας στην Θράκη και κατ΄δεύτερον στο εσωτερικό της Βουλγαρίας με την σταδιακή αναγνώριση των αυτοπροσδιοριζόμενων ως "μακεδόνων" από το ΕΔΑΔ.
Το 2001 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ισχυρίστηκε ότι η Βουλγαρία είχε παραβιάσει το δικαίωμα στα μέλη των αυτοπροσδιοριζόμενων Μακεδόνων στην ελευθερία του συνέρχεσθαι. Η αναγνώριση ιθαγένειας και επικύρωση της αυτοδιάθεσης και αυτοπροσδιορισμού με ονομασία που περιέχει παράγωγο ή αυτούσια τον όρο Μακεδονία υπερβαίνει ως γεγονός επικύρωσης του ψευδολυτρωτισμού τις ψευδείς διασφαλίσεις που προτάσσει (μαζί με άλλα αντιφατικά, τρωτά και αυτο-αναιρούμενα τμήματα που θα καταδειχθούν) στη συμφωνία η κυβέρνηση στο Ελληνο-σκοπιανό ζήτημα.

Στο πρώτο άρθρο υπό τον τίτλο διευθέτηση της διαφοράς "περί το όνομα, των εκρεμμών θεμάτων που σχετίζονται με αυτό και εμπέδωση σχέσεων καλής γειτονείας" αναφέρεται η αναγνώριση του γειτονικού κρατιδίου ως "Βόρεια Μακεδονία", δηλαδή εμπεριέχεται ο όρος Μακεδονία σε σύνθετη ονομασία που ταυτίζεται με τη βόρεια γεωγραφική περιοχή της Ελληνικής περιφέρειας της Μακεδονίας.
Δημιουργεί αμφιβολίες για το ποια είναι η νότια Μακεδονία και που ανήκει ή εάν είναι κράτος ή περιφέρεια και σε τι καθεστώς ανήκει σε σχέση με το κράτος "Βόρεια Μακεδονία" σε τι θα αναφέρεται ή πως θα εκλαμβάνεται εφεξής η προσδιοριστική γεωγραφικά περιγραφή "δυτική και ανατολική Μακεδονία", δεδομένου πως το κράτος μέσω της ονομασίας υπερέχει της περιφέρειας γειτονικού κράτους με το ίδιο όνομα.
Η περιγραφική ονομασία της αναγνωρισμένης χώρας ως "Βόρεια Μακεδονία" θα καταλήξει ως σκέτο "Μακεδονία".
H εφαρμογή erga omnes, υπερτιμημένη χωρίς λόγο,  για το servena macedojia, δεν υπάρχει διότι τίθεται ουσιαστικά άνευ αντικειμένου προς τον προδιαγεγραμμένο συμβιβασμό περιγραφής ιθαγένειας - υπηκοότητας και γλώσσης χωρίς σύνθετη ονομασία και μετατοπίζεται εν σχέσει υποχρεώσεων δικαιωμάτων σε όλα τα πλαίσια αυτοδιάθεσης με μοναδικό όρο να εμπεδωθεί στα Σκόπια ο όρος "Βόρεια Μακεδονία - North Macedonia" μαζί με μεθύστερες συνταγματικές αλλαγές.

Στο πρώτο άρθρο της συμφωνίας περιγράφεται και η αναγνώριση του αυτοπροσδιορισμού της μερίδας κατοίκων των Σκοπίων ως "Μακεδόνες"/πολίτες της δημοκρατίας της Μακεδονίας, με μακεδονική ιθαγένεια δηλαδή αναγνωρίζεται απόλυτα και χωρίς σύνθετη λέξη το κυριότερο τμήμα των επιδιώξεων αυτοδιάθεσης του αποκαλούμενου "μακεδονισμού" που θα εγείρει κληρονομικά δικαιώματα επί την ευρύτερης μακεδονικής περιοχής.

Στο πρώτο άρθρο αναφέρεται ότι οι όροι "Μακεδονία" "Μακεδόνες"  έχουν την ίδια έννοια που αποδίδεται στο άρθρο 7 της συμφωνίας, ήτοι θα επιβληθεί μέσω της συμφωνίας διαφορετική ερμηνεία ως προς το ιστορικό πλαίσιο και πολιτιστική κληρονομία. Δεν αναφέρει ως προς την καταγωγή (διότι αυτό θα το έχουν οι κάτοικοι της Βαρδάσκα), αλλά ως προς το πολιτιστικό στοιχείο.
Καταρχήν, δεν δύναται να καταστεί ως ελεγχόμενη και διαχειρίσιμη κατάσταση από μια οποιαδήποτε κυβέρνηση ή τον συνδυασμό της κυβέρνησης σύριζα και των Σκοπίων με το να συμφωνήσουν παρανοϊκά ανιστόρητα να διαμοιράσουν τον όρο Μακεδονία σε "μακεδονική εθνότητα" με υποτιθέμενη διασφάλιση νοήματος με την ίδια ονομασία ιστορικής γεωγραφικής περιοχής συνυφασμένης με τον Ελληνισμό. Η Μακεδονία είναι συνυφασμένη και με καταγωγή αρχαίων φυλών, αρχαίων Ελληνικών φύλων ή συνυφασμένων με την Ελληνική ιστορία και γλώσσα.  Όσες διευκρινίσεις και αν υπάρξουν, στην διεθνή κοινή γνώμη θα διαχέεται η εντύπωση πλέον ότι οι Αρχαίοι Μακεδόνες δεν μιλούσαν ελληνικά.
Η σημερινή γλώσσα των Σκοπίων είναι ένας συνδυασμός σερβικών και βουλγαρικών που δεν έχει καμία σχέση  με την Ελληνική γλώσσα και των αρχαίων Μακεδόνων.
Η πρώτη απόδειξη πως η συμφωνία θα δημιουργήσει ένα σχιζοφρενικό προηγούμενο είναι ο βλακώδης αντιφατικός συσχετισμός του άρθρου 1  και των παραγράφων της για το όνομα της χώρας και ιθαγένειας και του άρθρου 7 που διαχωρίζει :

α) το όνομα της Μακεδόνιας και ότι συνεπάγεται επ΄ αυτού, σε νοούμενη για τη μια πλευρά μόνο ως "μακεδονική εθνότητα-ιθαγένεια (κάποιου "μακεδονικού λαού") και γλώσσα αναγνωρισμένη ως μακεδονική με υποσημείωση ως ανήκουσας σε νοτιοσλαβική γλωσσική οικογένεια , και β) σε Ελληνικό πολιτισμικό ιστορικό πλαίσιο της έννοιας Μακεδονία" για την Ελληνική πλευρά.
Αυταπόδεικτα η κυβέρνηση παραδέχεται πως η συμφωνία είναι απλώς μια ανιστόρητη πρακτική τακτοποίηση για την οποία λήφθηκε υπόψιν η αξίωση της αυτοδιάθεσης του σκοπιανού παράγοντα για τη γλώσσα και την ιθαγένεια, σε συμβιβασμό με ξεχωριστό νόημα Ελληνικού ιστορικού πολιτιστικού στοιχείου της Μακεδονίας δημιουργώντας απίστευτα ερμηνευτικά μπάχαλα διευθέτησης και τετελεσμένα σύγκρουσης με το κρατίδιο που θα αναγνωρίζεται ως "Βόρεια Μακεδονία".
Στην αρχαία Μακεδονία κατοικούσαν αρχαία φύλα  (Δωριείς Μακεδνοι, Θράκες Άργειοι) που σχετίζονταν με την ελληνική ιστορική πολιτιστική κληρονομία, ιστορία, γραφή - γλώσσα και συγκεντρωτικά σαν ΄Εθνος, υπό την έννοια εθνικής συγκροτήσεως, που εκλαμβάνεται πλέον μέσω του Ελληνισμού στην Ελληνική επικράτεια και όχι εθνοτικά ανεξάρτητα ή μέσω διακριτού μεμονωμένου ορισμού κάποιας υπηκοότητας.
Η  κυβέρνηση παρά ταύτα αναγνωρίζει  "μακεδονική" υπηκοότητα -ιθαγένεια και γλώσσα σε γειτνιάζον κρατίδιο. Η δυνατότητα κάθε Μέρους να ερμηνεύει τον όρο «Μακεδόνες» όπως αυτό επιθυμεί θα αναιρείται ή θα καταστεί για ένα διάστημα αιτία μη διαχειρίσιμων διενέξεων -εις βάρος της Ελλάδος- από το γεγονός ότι το ένα κράτος θα κατέχει επισήμως στην ονομασία του κράτους παράλληλα με την περιγραφή γλώσσας και ιθαγένειας αυτό το όνομα συμφωνώντας το άλλο κράτος, δηλαδή το υπό αναγνώριση κράτος ως "Βόρεια Μακεδονία".


Το άρθρο 78 του συντάγματος των Σκοπίων αναφέρεται στο Συμβούλιο διεθνοτικών σχέσεων της χώρας που ορίζεται ότι συμμετέχουν στο συμβούλιο μέλη από “Μακεδόνες”, Αλβανούς, Τούρκους, Βλάχους κλπ. Από τη συμφωνία δεν προκύπτει ότι τα συγκεκριμένα άρθρα αλλάζουν αλλά μια γενική αναφορά σε προσαρμογή χωρίς καμία σαφήνεια και συγκεκριμένη αναφορά.
Συνεπώς, το Μέρος του Ελληνικού κράτους αποδέχεται με τη συμφωνία και την ιθαγένεια ή υπηκοότητα ως “μακεδονική -πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας και τη “μακεδονική” εθνότητα, μέσω του όρου “Μακεδόνες” που εδώ χρησιμοποιείται για να χαρακτηρίσει αποκλειστικώς τους Σλάβους των Σκοπίων. Ο όρος "Ιθαγένεια" αντιστοιχίζεται με τον Αγγλικό όρο Citizen / Citizenship. Η αγγλική απόδοση της ίδιας παραγράφου της συμφωνίας αποδίδεται με διάκριση μεταξύ του όρου "Nationality" και "Citizeship". Παραπλανητικώς μεταφράζεται το "Nationality Macedonian" σε «Ιθαγένεια Μακεδονική" αντί "Εθνικότητα Μακεδονική" που κάνει αντιληπτή την εκ δόλου απόδοση μετάφρασης στα Ελληνικά και ανατρέπει τους ισχυρισμούς κυβερνητικών ότι με τον όρο "Macedonian Nationality" δεν αναγνωρίζουν "Μακεδονική εθνικότητα" αλλά μόνο την Ιθαγένεια.

Σε σχέση με την αναγνώριση ονομασίας όσον αφορά την γλώσσα, στο άρθρο 1.3 (γ) μέσα στη συμφωνία η τρίτη Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την τυποποίηση γεωγραφικών ονομάτων του 1977 αναφέρεται εν είδη "τετελεσμένου" για την αναγνώριση επίσημης ονομασίας (για το σλαβοβουλγαρικό ιδίωμα) ως "Μακεδονική γλώσσα" των αυτοπροσδιοριζόμενων ως  "μακεδόνων".
Στην Συνδιάσκεψη για την τυποποίηση γεωγραφικών ονομάτων σύμφωνα και με εκπρόσωπο που παρευρίσκονταν στο συνέδριο, δεν ετέθη θέμα αναγνώρισης της γλώσσας των Σκοπίων ως "Μακεδονικής", δεν συμφωνήθηκε καμία διεθνή θεσμική αναγνώριση "Μακεδονικής γλώσσας", ούτε ήταν αυτή η αρμοδιότητα της σύστασης των εκπροσώπων. http://www.voria.gr/article/mpampiniotis-den-anagnoristike-makedoniki-glossa-sto-sinedrio-to-1977
Η ρητή αναφορά σε “μακεδονική γλώσσα” δημιουργεί τετελεσμένο, το οποίο δεν δίνει διασφαλίσεις από την επισήμανση οτι ανήκει στην οικογένεια νότιων σλαβικών γλωσσών. Επίσης αφού πρόκειται για σλαβογενή γλώσσα, δημιουργείται το ερώτημα, γιατί η ελληνική πλευρά γιατί δεν επέμεινε να ονομασθεί έστω "σλαβομακεδονική".

Αυτές οι πολλαπλές αντιφάσεις και η απόλυτη συνταύτιση και προσχώρηση της κυβέρνησης της Ελλάδος στις βασικότερες στρατηγικές βλέψεις και προπαγανδιστικού αλυτρωτισμού των Σκοπίων που θα δημιουργήσουν μη διαχειρίσιμα προβλήματα εις βάρος της Ελληνικής πλευράς ανιχνεύονται μέσω της συσχέτισης της ισχύος του άρθρου 1 και 7, αλλά και μέσω συσχέτισης άλλων άρθρων τα οποία καταδικάζουν "εκατέρωθεν" αλυτρωτισμούς ή "προπαγάνδες" εν είδη πολιτικής ορθότητας κατόπιν έκκλησης από κάποιο μέρος της συμφωνίας με αποτέλεσμα όλη η συμφωνία να αποτελεί ένα ανυπόστατο ασαφές πλαίσιο σε δύο όμως ξεκάθαρα δεδομένα, αυτά της αναγνώρισης μακεδονικής εθνότητας και γλώσσης και κράτους με όνομα που εμπεριέχει το όνομα περιφέρειας της Ελλάδος.

Στο πρώτο άρθρο αναφέρεται κι η διευθέτηση για τις εμπορικές ονομασίες ως αυταπόδεικτο γεγονός της υποχώρησης της κυβέρνησης της Ελλάδος δημιουργώντας τετελεσμένο παθητικού συμβιβασμού ανάμειξης των Σκοπίων μέσω ειδικών επιτροπών και Ε.Ε, ανταγωνισμού με δικονομικούς κυκεώνες δικαστικών διενέξεων σε διεθνή δικαστήρια που θα βγάζουν ντιρεκτίβες πειθαναγκασμού με προφανή κατάληξη τον περιορισμό και τη σταδιακή απαγόρευση του ονόματος "Μακεδονία" για εμπορική χρήση. Στο πρώτο άρθρο αποφεύγεται να αναφερθεί πως η διευθέτηση δεν θα εξαρτάται από επιτροπές επιχειρηματιών ή αφηρημένων συζητήσεων και "καλής διάθεσης", αλλά θα απορρέουν μέσω γενικότερων πλαισίων επιβολής των εμβόλιμων ντιρεκτίβων των διεθνών δικαστηρίων και άρα ανάμειξη οργανισμών στα εσωτερικά της Ελλάδος για τις εμπορικές ονομασίες. Δηλαδή εάν στην χειρότερη τροπή που καταφέρουν και απαγορεύσουν οι αναγνωρισμένοι ως "Μακεδόνες" της Βαρντάσκα, το όνομα "Μακεδονία" και παράγωγα στην Ελλάδα σε κρίσιμα τμήματα και οργανισμούς, τότε αυτομάτως θα επιβάλλεται και εκτεταμένη απαγόρευση για εμπορικές χρήσεις, με τις επιτροπές και τις αντιπροσωπείες απλώς να κάνουν διευθέτηση αλλεπάλληλων τετελεσμένων βάσει δικαστικών αποφάσεων και ντιρεκτίβων.

Το άρθρο 3 δεν χρίζει ιδιαίτερης ανάλυσης αφού δεν θα ήταν δυνατόν να εμπεριέχεται στη συμφωνία η δια της βίας απόσπαση και συγχώνευση εδαφών. Ο απορρέων κίνδυνος εντοπίζεται στα τετελεσμένα που θα επιφέρει επικύρωση αυτοδιάθεσης "Μακεδονικής ιθαγένειας" ως αποσταθεροποιητικός παράγοντας με τις κατ΄επέκτασιν αναδυόμενες μεσοπρόθεσμα κληρονομικές εδαφικές διεκδικήσεις μέσω της αναγνώρισης "μακεδονικής ταυτότητας", αντιστοίχως με την τουρκική εμπλοκή στη Θράκη και επίκληση της αυτοδιάθεσης. Παραλλήλως κίνδυνος εντοπίζεται στα αλλεπάλληλα τετελεσμένα που επιδιώκουν μια τείνουσα κατάσταση διζωνικής οικονομικής ομοσπονδίας επικεντρωμένα προπαρασκευαστικώς στην διασυνοριακή συνεργασία, "ανοικτή δημοκρατία" με στοιχεία αυτό-διοικητικής αποκέντρωσης και με αναφορά σε"αμοιβαία υποστήριξη υποψηφιοτήτων" στον ΟΑΣΕ (άρθρο 11), στην υπερ-απλουστευμένη διευκόλυνση των Σκοπίων στην συνεκμετάλλευση ΑΟΖ ως απόλυτη απόδειξη του δόλου, και απόλυτης μειοδοτικής υποχώρησης της κυβέρνησης, με ρητή διευθέτηση αναπομπής στο δίκαιο της Θαλάσσης, ενδεχομένως στο  'sea law -Volume 69', και στο πλαίσιο του άρθρου περί "οικονομικής συνεργασίας".

Το άρθρο 13 θα μπορούσε άνετα να μην υπάρχει στην συμφωνία δεδομένου πως τα Σκόπια συνορεύουν και με την Αλβανία και την Βουλγαρία, αλλά και από καθαρά διπλωματική στάση μικρότερου συμβιβασμού και λιγότερων παραχωρήσεων.
Μπορεί να εκληφθεί πως το άρθρο 11 της συμφωνίας αποτελεί αυτούσια παραγγελία του ΟΑΣΕ ή OSCE, που αποτελεί μια μετεξέλιξη μέσα από τη "Χάρτα των Παρισίων για μια Νέα Ευρώπη"  & ODIHR (Office for Democratic Institutions and Human Rights) και των γενικών αρχών του συμβουλίου της Ευρώπης - που συνδέεται άμεσα και με το συμβούλιο της ευρωπαϊκής τράπεζας ανάπτυξης "CEB" - που είναι παλαιότερος οργανισμός "με σκοπό την ευρωπαϊκή ενοποίηση, με ιδιαίτερη έμφαση στα νομικά πρότυπα και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη δημοκρατική ανάπτυξη και τη ρύθμιση των νομοθεσιών, καθώς και την πολιτισμική συνεργασία στην Ευρώπη".

Ο συσχετισμός ενδεικτικά συμμετοχής διεθνών οργανισμών μετά το ΝΑΤΟ που ανιχνεύονται ως έχοντες διαφαινόμενα πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του περιεχομένου και των όρων της συμφωνίας.

council of europe -ceb-osce-odihr




Αυτό εύκολα μπορεί να διαπιστωθεί από τις γενικές ενασχολήσεις του ΟΑΣΕ στην ιστοσελίδα του, που αναπαράγονται ως προς τις περιγραφές σχεδόν αυτολεξεί -μαζί με αυτούσια αποσπάσματα εκ της ενδιάμεσης συμφωνίας - σε αρκετά μέρη της συμφωνίας μεταξύ Ελλάδος και Σκοπίων.  Διαπιστώνεται επίσης μέσω του ρόλου του οργανισμού ως συνδετικός κρίκος της ένταξης των Σκοπίων στο βορειοατλαντικό σύμφωνο του NATO ως σημαντικός εταίρος του NATO που είναι ο OSCE, αλλά και της συσχέτισης του με την υπογραφή της τελικής πράξης του Ελσίνκι.

Το άρθρο 4 μπορεί να αποτελέσει αίτιο σφοδρών αντιδράσεων και στα Σκόπια, αλλά για προφανείς λόγους δεν θα σταθούμε εκεί. Δεν θα μπορούσε ωστόσο να θεωρηθεί το άρθρο 4 σε σχέση με τα υπόλοιπα της συμφωνίας ως διασφάλιση της Ελλάδος απέναντι σε αλυτρωτισμούς ή αποτροπή εμπλοκής διεθνών οργανισμών στα εσωτερικά της Ελλάδος.
Σε σχέση με την τρίτη παράγραφο του άρθρου 4 που θεωρητικά απαγορεύει ρητά την αλλαγή ή και ερμηνεία του συντάγματος ως βάση παρέμβασης και προστασίας πολιτών άλλου Μέρους της συμφωνίας, οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή το ΕΔΑΔ λειτουργούν παρά ταύτα ανεξάρτητα από διακρατικές συμφωνίες - ακόμα και ιστορικές συνθήκες- εξετάζοντας και αναγνωρίζοντας ατομικούς και συλλογικούς αυτοπροσδιορισμούς και αυτοδιαθέσεις μόνο κατά την προσφυγή εκπροσώπων σε αυτές αδιαφορώντας για διακρατικές συνθήκες και συμφωνίες. Το βλέπουμε με την απόφαση του 2001 για τους προσδιοριζόμενους ως Μακεδόνες εντός της Βουλγαρίας αλλά και με την υπό συνεχή παραβίαση της συνθήκης της Λωζάνης.


Τα άρθρα 6-7-8 εαν συσχετιστούν ως προς την ισχύ τους και την αντίφαση που έρχονται με  άλλα τμήματα της συμφωνίας είναι αυτά που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως προς την ασάφεια τους και της μη διαχειρίσιμης εφαρμογής και επίκλησης τους ως κάποιο διακρατικό "political correctness".
Ενώ η συμφωνία υποστηρίζει με πρόσχημα τη σταθερότητα και την ειρήνη, να μην εμπλέκονται ή να μην δραστηριοποιούνται κρατικοί ή ιδιωτικοί φορείς που εκφράζουν "προπαγάνδες"(χωρίς να αναφερθούν και χωρίς να υπάρχει κάποιο θεωρητικό αναλυτικά υπόβαθρο για τα όρια και τι είδους περιεχόμενου και έντασης και τύπου προπαγάνδας) ,"σωβινισμό" ή "μίσος" ή "αναθεωρητισμό", στην πραγματικότητα καθιερώνει και θεσμοθετεί έναν ολοκληρωτισμό υποχρεώσεων και παράλληλα εμπλοκής και παρεμβατισμό ντιρεκτίβων από διεθνούς φορείς. Ο συνδυασμός "δικαιωμάτων-υποχρεώσεων" και συνεχούς διευθέτησης επί αυτών, είναι ο ορισμός του διεθνούς παρεμβαντισμού και ανάμειξης οργανισμών.

Η ιστορία όπως είναι, η διδακτέα σχολική ύλη, η άποψη για τους μακεδονικούς αγώνες και τους μακεδονομάχους θα τεθούν λόγω της συμφωνίας στις υποκειμενικές διμερείς υποχρεώσεις απαγόρευσης και αλλοίωσης ως προς την απόδοση τους μέσω της εποπτείας και δικαιώματος καταγγελίας εκλαμβανόμενης προπαγάνδας ή σωβινισμού.
Επίσης γίνεται αναφορά για έλεγχο της δραστηριότητας αλυτρωτισμού της Ελλάδος, δηλαδή του Πρώτου Μέρους, προς τα Σκόπια, που φυσικά δεν υφίσταται κάτι τέτοιο.
Αυτό το πλαίσιο περί καταγγελίας του αλυτρωτισμού θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τη πλευρά των Σκοπίων σε μια προσφυγή με το παρανοϊκό πρόσχημα πως με δεδομένο την αναγνώριση μακεδονικής ιθαγένειας, αλυτρωτισμός είναι η αναφορά σε μακεδομάχους σε "μακεδονικούς αγώνες", αλλά και η "επιμονή" 'Ελλήνων να χρησιμοποιούν όνομα τοπικού προσδιορισμού το "Μακεδόνες" άνω των ορίων της Θεσσαλίας.
Η αναγνώριση μακεδονικής ιθαγένειας ως βασικό συστατικό του "Μακεδονισμού", και η εκλαμβανόμενη ως διφορούμενη απόδοση της έννοιας της "Μακεδονίας" για τους κατοίκους του κράτους υπό αναγνώριση ως "Βόρεια Μακεδονία" και για τους βορειοελλαδιτες, δεν μπορεί να αποκλείσει το πλεονέκτημα ενίσχυσης βλέψεων αλυτρωτισμού των αναγνωρισμένων ως Μακεδόνες για την περιφέρεια της Ελληνικής Μακεδονίας. Η πραγματική εξέλιξη είναι μία γύρω από τη συμφωνία, και είναι αυτή της δημιουργίας ενός συντριπτικού πλεονεκτήματος των Σκοπίων πλάγιας επικύρωσης γεωγραφικού αλυτρωτισμού πολιτών "μακεδονικής ιθαγένειας" και γλώσσης.


Ειδικά το όγδοο  άρθρο στην πρώτη και πέμπτη παράγραφο αποτελεί μια φάρσα που αναιρεί αλλεπάλληλα επιμέρους και θέτει υπό ερμηνείες το άρθρο 7 και άρα θέτει επι μέρους αναθεωρητισμούς.

Άρθρο 8.1
"Εάν οιοδήποτε από τα μέρη πιστεύει ότι ένα ή περισσότερα σύμβολα τα οποία συνιστούν μέρος της ιστορικής ή πολιτιστικής κληρονομιάς που χρησιμοποιείται από το άλλο Μέρος, θα θέσει υπ΄όψιν του άλλου Μέρους τη χρήση την οποία επικαλείται, και το άλλο Μέρος θα προβεί στις κατάλληλες διορθωτικές ενέργειες για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το ζήτημα και να διασφαλίσει τον σεβασμό στην προαναφερόμενη κληρονομιά."

Ως προς το άρθρο 8.1 οι συντάκτες και σχεδιαστές της συμφωνίας έχοντας διαχωρίσει (θεωρητικά και σχετικά) την έννοια της Μακεδονίας γνωρίζουν αν μη τι άλλο πως θα καθιερώσουν μέσω της τελικής επικύρωσης δολίως συνθήκες που θα προκαλούν ατέρμονες διενέξεις μέσω διεθνών οργανισμών και διεθνών δικαστηρίων σε εξίσου μείζονος σημασίας διακρατικά θέματα λόγω  αμετάκλητων υποχρεώσεων.

Ο νομικός αλλά ανιστόριτος διαχωρισμός έγινε σε πολιτιστική ιστορική κληρονομιά για το Μέρος της συμφωνίας που αντιστοιχεί στην Ελλάδα, και σε εθνοτικά και γλωσσικά που αντιστοιχεί σε αναγνωρισμένους ως "Μακεδόνες". Το ερώτημα που προκύπτει, ένα από τα πολλά βεβαίως  λοιπόν γι΄αυτή τη σχιζοειδή συμφωνία, είναι πως γίνεται,  αφού η ιστορική και πολιτιστική κληρονομία που κατανέμεται στο άρθρο 7 στο συμβαλλόμενο Μέρος που αντιστοιχεί στην Ελλάδα, να θέτονται στοιχεία πολιτιστικής κληρονομιάς (σύμβολα ή ό,τι άλλο) στην επίκληση διορθωτικών ενεργειών βάσει του 8.1 από το άλλο συμβαλλόμενο Μέρος.

Η συμφωνία όσον αφορά τον πολιτιστικό τομέα και τα εμπορικά σήματα -που είναι αλληλένδετα με τα υπόλοιπα- δημιουργεί ένα τετελεσμένο στα πρότυπα "political correctness" και συνδυασμό "υποχρεώσεων-δικαιωμάτων" μεταξύ των δύο μερών, και των δύο περιεχομένων υπό τον όρο "Μακεδονία" πολιτιστικά ιστορικά για την Ελλάδα και Εθνοτικά πολιτιστικά και γλωσσικά για τα Σκόπια.  Το 6.3 είναι μια απολύτως ενδεικτική ασάφεια νοοτροπίας "pollitical corectness" εξεταζόμενων περιπτώσεων υποκίνησης ("πιθανής υποκίνησης") σωβισμού ή εχθρότητας (ενδεχομένως από το "εχθροπάθεια") που αδυνατεί κανείς να φανταστεί τι τροπή και τι αντίκτυπο στην Ελληνική κοινωνία θα έχει η επιβολή ντιρεκτίβων για εφαρμογή αυτών.
Με τη γενικότερη ισχύ της συμφωνίας και μείζονος σημασίας τετελεσμένα είναι βέβαιο πως θα αποτελέσουν βάση δημιουργίας επικίνδυνων καταστάσεων, ικανές να προσβάλουν τη διεθνή ειρήνη της Χώρας όσον αφορά την Ελλάδα.

Η έννοια και ο όρος Μακεδονία ρητά εντός της συμφωνίας αποκτάει διπλή ξεχωριστή σημασία για τα δύο Μέρη, ταυτοχρόνως η συμφωνία δεσμεύοντας την Ελλάδα αφήνει επιζήμια ένα μπάχαλο -αυτός είναι και ο σκοπό της- προς διμερή "διευθέτηση" και αμφισβήτηση άπειρων πραγμάτων και παραμέτρων εξίσου όλων εξαιρετικά σημαντικών.

Μια κατάσταση η οποία το λιγότερο που θα δημιουργήσει είναι αναίτιες υποχωρήσεις και υποχρεώσεις της Ελλάδος που θα προκύπτουν αλλεπάλληλα, δημιουργώντας την ανάγκη καταφυγής συνεχώς στα διεθνή δικαστήρια. Το Ελληνικό κράτος δεσμευμένο μέσω της συμφωνίας θα αναμένει μειονεκτικά αποφάσεις πάνω σε αντιφατικά και  αντικρουόμενα ερμηνευτικά τμήματα της συμφωνίας με τετελεσμένο ρητά στις τελικές διατάξεις (20.9) το αμετάκλητο γεγονός αναγνώρισης "μακεδονικής  ιθαγένειας" για το γειτονικό κράτος.

Εξάλλου η συμφωνία που κλείστηκε από Κοτζιά-Ζάεφ σε πολλά μέρη συνεχώς επισημαίνει την καταφυγή σε διορθωτικές ενέργειες μέσω δικαστηρίων και πως κάθε διαφορά θα επιλύεται σύμφωνα με τον χάρτη των ηνωμένων εθνών και του διεθνούς δικαστηρίου στο άρθρο 19. ΄Αρα η συμφωνία χάνεται ως προς τις ερμηνείες και αυταπόδεικτα αποτελεί προϊόν συμβιβασμού εν είδη ηττημένων πολέμου εν καιρώ ειρήνης.

Εν ολίγοις, το σκεπτικό της συμφωνίας εγκαθιδρύει ένα εκουσίως κατασκευασμένο προπαρασκευαστικό επικυρωμένο "μπάχαλο" εν είδη μη διαχειρίσιμης χείριστης διεθνούς "νομολογίας" που δεν είναι δυνατόν να εφαρμοστεί δεδομένου πως δεν υπήρξε τετελεσμένο ως προς τις ασύμμετρες απορρέουσες υποχρεώσεις,  δεν αντικατοπτρίζεται στη υπάρχουσα εν καιρώ ειρήνης γεωπολιτική σαφή συνοριακή κατάσταση και σχέση Ελλάδος -Σκοπίων (fyrom), ούτε αιτιολογείται βάσει στα μέχρι πριν την συμφωνία πλεονεκτήματα της Ελλάδος απέναντι στο ιδεολόγημα του "μακεδονισμού" με τη μη αναγνώριση της ούτως ή άλλως αβάσιμης "μακεδονικής" ταυτότητας, κάτι που ανατρέπεται όμως με τη δέσμευση της συμφωνίας.
Σε κάθε προσπάθεια εφαρμογής εξαιτίας των ενεργειών της κυβέρνησης δια της επικύρωσης της συμφωνίας θα τείνει να προσβάλλεται και να αμφισβητείται όλο και περισσότερο εμμέσως και άμεσα ποικιλοτρόπως η εθνική κυριαρχία της χώρας με την ασύμμετρα αντίρροπη ενδυνάμωση της σκοπιανής και διεθνούς ανάμειξης στο εσωτερικό της Ελλάδος.

"Εμπεδοκλής"
υπ. η συμφωνία στα Ελληνικά εδώ και Αγγλικά εδώ

9.6.18

"ERGA OMNES" - Γιατί δεν αναφέρουν παραδείγματα εφαρμογής και τις υποχρεώσεις που απορρέουν

Πλέον όλο και περισσότερο γίνεται αντιληπτός ο ρόλος των ΜΜΕ παράλληλα του πολιτικού συστήματος στη διένεξη για το ονοματολογικό με τα Σκόπια.
Εάν είχε τον πήχη εξαιρετικά χαμηλά για δεκαετίες η πολιτική σκηνή της χώρας, άλλο τόσο τα ΜΜΕ έπαιζαν τον δικό τους παιχνίδι στην φαινομενικά "ουδέτερη" ή δήθεν υπέρ των Εθνικών μας συμφερόντων θέση, επιστρατεύοντας ειδήσεις τεχνηέντως κενής και προπαγανδιστικής παρά-πληροφόρησης αναμεμειγμένα με εμπαικτικά ψεύδη. Δεν θα κάνουμε βέβαια λόγο για την εθνομηδενιστική και διεθνιστική αντίληψη στο θέμα της ονοματοδοσίας των Σκοπίων, αλλά συγκεκριμένα στην διαχείριση πληροφόρησης με την ανάμειξη των ΜΜΕ της εκάστοτε κομματικής γραμμής, κοινής βέβαια πλην απειροελάχιστων εξαιρέσεων.

Ο λόγος γίνεται για διάφορους όρους διεθνούς δικαίου (όπως γίνεται και με τη "εντρύφηση" σε ειδικούς χρηματιστηριακούς όρους κατά την εποχή του μνημονίου), οι οποίοι ποτέ δεν εξηγούνται, αλλά δεν έχουν και καμία σημασία ως προς την αναφορά τους προς το γενικότερο θέμα παραπληροφόρησης και υπερ-πληροφόρησης. Απλά ο σκοπός είναι να γεμίζει ο τηλεοπτικός χρόνος, και ο καθησυχασμός μέσω των "mainstream" δικτύων. Κυρίως δε, να φανεί πως μέσω αυτών των ασαφών αναφορών επί παντός επιστητού πως κάποιοι ενδιαφέρονται για τα συμφέροντα μας ή δήθεν μας ενημερώνουν επαρκώς.

Εάν και το σκοπιανό σε σχέση με την ονομασία και τις αντιπαραθέσεις περί της αναχαίτισης του ανιστόρητου ψευδο-αλυτρωτισμού του κρατιδίου έχει διαχρονικά ως πεδίο αντιπαράθεσης πολλά χρόνια πίσω, το τελευταίο διάστημα, που επανήλθε με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, διαδόθηκε περισσότερο ο όρος concept erga omnes (έναντι όλων) όσον αφορά κάποια προϋπόθεση συμφωνίας που λανσάρεται από την κυβέρνηση, ή και όλο το πολιτικό σύστημα σαν συνέχεια αυτού του διακρατικού του διπλωματικού προσκηνίου και παρασκηνίου.

Ποτέ δεν αναφέρθηκε έστω συγκριτικά κάποιο παράδειγμα εφαρμογής του Erga omnes, ποτέ δεν επεξηγήθηκε αναλυτικά από το καθιερωμένο πολιτικό προσωπικό η σημασία και με τι συνεπάγεται μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα μια συμφωνία με αυτόν τον όρο διεθνούς δικαίου και τι επιδιώκεται μέσω των συνεννοήσεων για το ονοματολογικό.

Ποτέ δεν φρόντισε το πολιτικό σύστημα κάποια σοβαρή αντιπαράθεση για όλα τα "αγκάθια", δηλαδή τα υπόλοιπα τμήματα ως προεκτάσεις εθνοτικής ταυτότητας, ιθαγένειας και κατοχύρωσης αυτοχθονίας, γλωσσικού ιδιώματος, αυτοπροσδιοριζόμενους ως μακεδόνες εκτός και εντός Σκοπίων και σε σχέση με την αναγνώριση και των υποχρεώσεων που θα απορρέουν από μια πιθανή αναγνώριση του γειτονικού κρατιδίου με παράγωγο τον όρο "Μακεδονία".

H αναγνώριση ενός νέου Έθνους -Κράτους με επεκτατικές ανιστόρητες αλυτρωτικές βλέψεις, που χρησιμοποιεί τραγελαφικώς παραλλήλως για την συγκρότηση του στοιχεία τα οποία στην πραγματικότητα είναι συνυφασμένα με τον Ελληνικό πολιτισμό και Ελληνική γεωγραφική έκταση μόνο σπασμωδικά με πολιτικό και δημοσιογραφικό πραξικόπημα και παραπληροφόρησης θα μπορούσε να γίνει, όπως και συγκεκαλυμμένα προφανώς γίνεται.

Το μόνο που διαχέεται είναι πως "επιβάλλεται" η αναγνώριση του γειτονικού κρατιδιού με κάποιο παράγωγο του ονόματος "Μακεδονία" επειδή όπως προσπαθούν να εμπεδώσουν, έχει αναγνωριστεί από πολλές χώρες εδώ και χρόνια, ή ψεύδη και τρικ τα οποία μάλλον συνειδητά διαρρέονται για την αποθάρρυνση και σύγχυση γύρω από το θέμα, όπως το δήθεν "τετελεσμένο" επίκλησης του προσωρινού ΠΓΔΜ ή αντιθέτως προς καθησυχασμό κι΄αποπροσανατολισμό του Ελληνικού ακροατηρίου οι υποσχέσεις συμβολικών κινήσεων αλλαγής ονομάτων οδών και άλλων εξαγγελιών οι οποίες είτε εφαρμοστούν είτε όχι και δεδομένης της δυνατότητας ανάκλησης, παραμένουν μηδαμινής σημασίας θέματα σε σχέση με την ισχύ των διεθνών συμφωνιών.

Επίσης η κυβέρνηση δεν ξεχνά να υπερτονίσει τα "πατήματα" και την "κληρονομία" που άφησαν τα προηγούμενα κόμματα θεωρώντας αυτά συνειδητώς αποθαρρυντικά ως "τετελεσμένα" και περιορισμό των διαπραγματεύσεων βρίσκοντας ευκαιρία να στηρίξει μέσω της κοινοβουλευτικής συνυπευθυνότητας και μετακύλισης των ευθυνών τις ιδεοληψίες της. Ως γνωστόν δεν φαίνεται παρά τα λεγόμενα πολλών εδώ και αρκετά χρόνια αρκετή η αναγνώριση των Σκοπίων ως Μακεδονία από περισσότερα των εκατό κρατών για την ένταξη του κρατιδίου στους διεθνείς οργανισμούς. Αλλά ακόμη και η ζωτικής σημασίας εξάρτηση των Σκοπίων επικύρωσης των ζητημάτων του μέσω του Ελληνικού κοινοβουλίου, της Ελλάδος, μιας υποτίθεται κυρίαρχης χώρας, δολίως παρακάμπτεται και μειώνεται ενώ είναι προφανώς και αυτονόητα μαζί με τα ιστορικά δεδομένα και ασφάλειας της χώρας βάσει διεθνούς δικαίου, και το ισχυρότερο, ή ένα από τα ισχυρότερα διπλωματικά διακρατικά πλεονεκτήματα της Ελλάδος παράλληλα των αναφορών περί της εσωτερικής κατάστασης των Σκοπίων. Αντ΄ αυτού χωρίς να διαφέρει από τις προηγούμενες η τρέχουσα κυβέρνηση της Ελλάδος μπαίνει αναίτια σε συνεννοήσεις και συνθηκολογήσεις προς εξυπηρέτηση και ενίσχυση των σημαντικότερων παραμέτρων απαιτήσεων της γενικότερης εξωτερικής πολιτικής των Σκοπίων.

Σε αυτά εν μέρει και όσον αφορά τα εσωτερικά χαμηλά στάνταρ του πολιτικού συστήματος βρίσκουν αφορμές και αναλόγως πράττουν αφού ο πήχης πάντα ήταν εξαιρετικά χαμηλά αλλά δεν γίνεται να αποτελέσει δικαιολογία.
Ο σκοπός της διπλωματίας και των διεθνών σχέσεων αφορούν τον περιορισμό του αντίπαλου σε ένα δεσμευτικό πλαίσιο κανόνων διεθνούς δικαίου, για να δημιουργούνται ή να επαληθεύονται ευνοϊκοί συσχετισμοί και «τετελεσμένα» μόνο σε βάρος του χωρίς κενά, ιδίως όταν δεν υπάρχει μείζων λόγος συμβιβασμού.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοπαγιδεύει δολίως την έννοια της αδιαπραγμάτευτης εθνικής κυριαρχίας σε προπαρασκευή "τετελεσμένων" εις βάρος της Ελλάδος με μοναδικό πρόσχημα, διότι σοβαρή δικαιολογία δεν είναι, την διαχειριστική συνέχιση των προηγούμενων.

Προφανώς όλα ξεκινάνε, τουλάχιστον ως ένα κομβικό σημείο δρομολόγησης της κινητικότητας γύρω από το σκοπιανό, ως προς τη νεώτερη πραγματικότητα από την ενδιάμεση συμφωνία του 1995 και τα ανοιχτά μείζονα ζητήματα που δεν έχουν αντιμετωπιστεί, ούτε και είναι δυνατόν, δηλαδή της ιθαγένειας (μακεδονικού παραγώγου), ταυτότητας και γλωσσικού ιδιώματος κάποιου γειτονικού "μακεδονικού έθνους". Τα αναφερόμενα τμήματα δεν αντιμετωπίζονται ούτε με μια περιστασιακή αλλαγή συντάγματος αφού μια επόμενη κυβέρνηση μπορεί να επαναφέρει τα αρχικά άρθρα επεκτατισμού.
Άλλο ένα ψεύδος επανάπαυσης είναι η παρηγοριά πως τα Σκόπια δήθεν θα προσαρμοστούν σε μια στατική πολιτειακή κατάσταση, αλλά και επειδή στο διεθνές δίκαιο απαγορεύονται θεωρητικά οι αλυτρωτισμοί και η επεκτατική έκφραση. Η κατάσταση όμως θα εξαρτάται ως προς τη σταθερότητα ή τη μεταβολή της ως προς τη μορφή του Συντάγματος από τις εσωτερικές αποφάσεις επόμενων κυβερνήσεων των Σκοπίων ενώ θα έχει εισέλθει σε ισχυρούς διεθνείς οργανισμούς το κρατίδιο αναγνωρισμένο με τις βασικές κατοχυρωμένες προϋποθέσεις επαναφοράς ανά πάσα στιγμή του επεκτατισμού και του ψευδούς αλυτρωτισμού και μάλιστα αναγνωρισμένου από τη Ελλάδα που αποτελεί και πεδίο επεκτατικών βλέψεων των Σκοπίων.

Στα ίδια πλαίσια ανήκουν και οι δηλώσεις Ν. Κοτζιά ανάγκης περί κάποιου συμβιβασμού-compromis. Συμβιβασμός για ποιο λόγο, μήπως τα Σκόπια ήδη μας έχουν κατακτήσει στρατιωτικά ή μήπως αποτελεί μια πλάγια ομολογία κάποιου εκβιασμού από υπερδύναμη, ή αποτελεί ομολογία πολιτικής στάσης υπόδουλης χώρας; Οφείλουν να μας το πουν και να αποδοθούν διευκρινήσεις, όχι από περιέργεια, αλλά επειδή στις διεθνείς σχέσεις ο συμβιβασμός - compromis δεν προέρχεται από ιδεοληπτική και κομματική επιλογή, αλλά κατά την χειρότερη περίπτωση που μια χώρα είναι ταπεινωτικά υπόδουλη με όλη τη σημασία της λέξεως, ή από καθολικώς ή σχεδόν ανεπιστρεπτί ολέθρια αποτελέσματα συρράξεων ή δεδομένους (πραγματικούς και που δεν έχουν προκύψει με εποικιστική λαθρομετανάστευση ή όπως τον εποικισμό στην Κύπρο) μειονοτικούς εθνοτικούς, γλωσσικούς και θρησκευτικούς σχηματισμούς που θα οδηγούσαν άμεσα σε σύρραξη με ισχυρό αντίπαλο ή αποσταθεροποίηση και σε περιπτώσεις που το διεθνές δίκαιο και τα ιστορικά γλωσσολογικά δεδομένα δεν βοηθάνε περαιτέρω της εξέτασης κάποιου συμβιβασμού - compromis και προϋπάρχουσας διακρατικής συνθήκης γύρω από κάθε ξεχωριστή περίπτωση.

Να σημειωθεί πως δεν υπάρχει ούτε και κάποιο ανάλογο "παγιοποιημένων" τετελεσμένων όπως με το Κυπριακό και την εισβολή "Αττίλα" για να μπαίνει στις συζητήσεις εμβόλιμα η έννοια του συμβιβασμού-compromis, με το πρόσχημα πως η Τουρκία είναι σχετικά ισχυρή στρατιωτικά χώρα σε σχέση με την Κύπρο και την Ελλάδα, ή επειδή χρησιμοποιήθηκε το αφήγημα περί δήθεν κοινών συμφερόντων Ελλάδος Κύπρου και Τουρκίας από τις ΗΠΑ, κάτι που και πάλι ως αντιστοιχία με την Κύπρο εκλαμβάνεται ως μειοδοσία και επιζήμιος συμβιβασμός επί του αποκαλούμενου σήμερα σχεδίου Ανάν και των προτάσεων ίδρυσης διζωνικής ομοσπονδίας.

Σύμφωνα λοιπόν με τον τότε Τούρκο υπ.Εξωτερικών η ανακήρυξη της τουρκικής Δημοκρατίας στην βόρεια Κύπρο δεν έπρεπε να εκτιμηθεί ως πράξη ρήξης, αλλά μόνο σαν μέσο για να αναγκασθούν οι Έλληνες να δεχθούν τον διάλογο και για να ενισχυθεί η διαπραγματευτική ισχύς της τουρκικής κοινότητας.

Το ίδιο ακριβώς αναπαράγεται και σήμερα και με τη διένεξη Ελλάδος και Σκοπίων, κατά την οποία και μόνο η διαπραγμάτευση επί των βλέψεων και ζητημάτων που θέτουν τα Σκόπια φέρνει σε προνομιακή θέση τη διαπραγματευτική ισχύ των Σκοπίων και το επιθετικό εν τη γεννέση του και ψευδή αλυτρωτικό δόγμα του εθνοτικού μακεδονισμού μέσω της συμβιβαστικής προσέγγισης από την Ελληνική πλευρά, αλλά και μέσω της διεθνούς κοινότητας εξαιτίας περισσότερο της στάσης και των περιθωρίων που αφήνουν οι κυβερνήσεις της Ελλάδος.

"Τετελεσμένα" ανάλογα με το κυπριακό δεν υπάρχουν, εκτός εάν κάτι τέτοιο προπαρασκευάζεται, δηλαδή μηχανορραφείται και μεθοδεύεται μέσω κατασκευής τετελεσμένων από την κυβέρνηση Ελλάδος σε συνεννόηση και συμφωνία με αυτή των Σκοπίων και λοιπών ξένων δυνάμεων κάποια αρχικώς διζωνική ομοσπονδία με προπαρασκευαστική προσάρτηση και συγχώνευση εδαφών σε ξένη πολιτεία προς ίδρυση αυτοδιοικούμενης ομοσπονδίας.

Για να μην μακρηγορούμε το θέμα διένεξης με τα Σκόπια δεν γίνεται να ταυτιστεί με το θέμα της "Κριμαίας", ούτε με το "καταλανικό", ούτε τα δικαιώματα Θιβετιανών ή των Κabylia έστω και εάν είναι διαφοροποιημένες μεταξύ τους υποθέσεις αφού ποτέ στη διεθνή διπλωματία δεν υπάρχει απολύτως όμοια περίπτωση. Δεν υπάρχει καμία κρατική πολιτειακή αντιστοιχία δεδομένων της Ελληνοσκοπιανής διένεξης με τη διένεξη της περιφέρειας της Καταλονίας με την κεντρική Ισπανική διοίκηση, ή τις πολιτιστικο-γλωσικές αξιώσεις δικαιωμάτων Κabylia στο εσωτερικό χωρών της βορειοδυτικής Αφρικής. Το θέμα της Καταλονίας είναι το κυριότερο παράδειγμα θεωρητικής εφαρμογής και δημιουργίας υποχρεώσεων γύρω από το erga omnes.

Δεν υπάρχει και δεν εντοπίζεται καμία υποχρέωση αναγνώρισης γλωσσικό-πολιτιστικών δικαιώμάτων και αξιώσεων αυτοδιάθεσης κυβερνήσεων άλλου κράτους και μάλιστα αντιεπιστημονικών ανιστόρητων τραγελαφικών αντιδανείων που βριθούν επεκτατικών βλέψεων εν τη γεννέση του. 

Μεταξύ αυτών περιέχονται και ιστορικά κραυγαλέα ψεύδη της Γιουγκοσλαβικής ιστοριογραφίας που παρουσιάζει αρχικά τον ελληνικό εμφύλιο μετά το τέλος του Β΄παγκοσμίου πολέμου και το κομμουνιστικό παιδομάζωμα σαν την «δεύτερη Μακεδονική επανάσταση 1945-49» στην οποία ο πόλεμος δεν γίνονταν μεταξύ των Ελλήνων, αλλά υποτίθεται μεταξύ Ελλήνων και των εθνοτικών «Μακεδόνων». Σε περίπτωση που αναρωτηθείτε τι εξωφρενική εφαρμογή θα είχε μια συμφωνία που εμπεριέχει το erga omnes σε σχέση με τα ζητήματα που θέτουν τα Σκόπια, όπως κάποια από αυτά που παρουσιάζει προπαγανδιστικά η Γιουγκοσλαβική ιστοριογραφία, η απάντηση είναι ως εξής για κάποιες ανιχνεύσιμες απορρέουσες υποχρεώσεις:

Mε ισχύ του erga omnes και εξαιτίας της τυχόν αναγνώρισης μακεδονικής ταυτότητας, το Ελληνικό κράτος θα είναι υποχρεωμένο να αναγνωρίσει κάποια δήθεν γενοκτονία εις βάρος "Μακεδόνων" ή να θεσπίσει προληπτικούς αυστηρούς νόμους (ανάλογους αναγνωρισμένων γενοκτονιών και περίπου του Ολοκαυτώματος) προς πάσα ενδεχόμενο για το ανύπαρκτο τεχνητό Μακεδονικό Έθνος ή για τυχόν μειονότητες βάσει της "μακεδονικής" αυτοδιάθεσης παραλλήλως της συνεποπτείας μέσω οργανισμών στο Ελληνικό κράτος με προφανή σκοπό την σταδιακή απαγόρευση χρήσης ονομαστικών παραγώγων στην Ελλάδα.

Τα Σκόπια επιδιώκουν να κατοχυρώσουν αναγνώριση, της από ιστορικής άποψης, ανύπαρκτης μακεδονικής γλώσσας (πρόκειται για σλαβοβουλγαρικό -σερβοσλαβικό ιδίωμα), απαιτώντας εκπαιδευτικές δομές στην Ελλάδα, και την αναγνώριση αυτοπροσδιορισμού ως μακεδόνες σε γειτονικές χώρες για άτομα που δεν είναι ούτε φυσικά ανήκουν ούτε προέρχονται από κάποιο (ανύπαρκτο) μακεδονικό΄Εθνος, κάτι που προκαλεί όμως εμμέσως αποσταθεροποίηση.

Ο "μακεδονισμός" θα λειτουργήσει επεκτατικά εντός αστικών δημοκρατικών διεκδικήσεων και ΟΗΕ, που θα δώσει το αντικείμενο υπάρξεως και συνέχισης λειτουργίας, ουσιαστικά νομιμοποίησης των γνωστών παραγόντων που εδρεύουν στη Φλώρινα παραλλήλως της συνδρομής του παρατηρητηρίου συμφωνιών του Ελσίνκι του George Soros. Ακόμα και μετανάστες από άλλες χώρες ενδέχεται να προσεταιριστεί ο "μακεδονισμός" ως επιπρόσθετος και εμβόλιμος προσδιορισμός, τουλάχιστον ως προς τη διαχείριση τους και αφομοίωσης πληθυσμών σε διαφορετικό υπό αυτονόμηση οικονομό-επενδυτικά καθεστώς των ΕΟΖ βορείου Ελλάδος.

Η διπλωματική εμβόλιμη συσχέτιση του Εrga omnes φαίνεται και ως μέρος ενός γενικότερου δόλιου συμβιβασμού που μπορεί να εκληφθεί ως σύνδεση κατασκευασμένων τετελεσμένων που ουδέποτε έχουν πραγματικά προκύψει, εν μέσω ενός ευρωκρατιστικού πολιτιστικού και οικονομικού προφίλ και στις δύο πλευρές.

Για το ύποπτο της υπόθεσης σε σχέση με τη διένεξη για το ονοματολογικό και για να κατανοηθεί "που το πάνε", αρκεί να γνωρίζουμε τι είναι το concept erga omnes όπως και ποία είναι τα θεωρητικά παραδείγματα διεθνούς χρήσης του, που ως δημοσιογραφικό και πολιτικό περιτύλιγμα συμφωνίας παρουσιάζεται συγχυσμένα σαν κάποια διασφάλιση ή ούτε λίγο ούτε πολύ και σύγκριση θέσης μεταξύ Σύριζα και Νέας Δημοκρατίας εκφράζοντας πλην ελάχιστων μεμονωμένων εξαιρέσεων, το χαμηλό και αποπροσανατολιστικό γενικότερο επίπεδο αμυντικής διπλωματίας της Χώρας στο σκοπιανό και ενημέρωσης επ΄αυτού. 

Στο διεθνές δίκαιο, το erga omnes έχει χρησιμοποιηθεί ως νομικός όρος που περιγράφει (θεωρητικά) τις υποχρεώσεις που έχουν τα κράτη έναντι της κοινότητας των κρατών στο σύνολό. Υπάρχει υποχρέωση erga omnes λόγω του καθολικού και αναμφισβήτητου ενδιαφέροντος για τη διαιώνιση των κρίσιμων δικαιωμάτων (και την πρόληψη της παραβίασής τους). Συνεπώς,κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να παραπονεθεί για παραβίαση αλλά και προφανώς να επικαλεστεί πολιτική πρόληψης. Παραδείγματα κανόνων erga omnes περιλαμβάνουν πειρατεία και γενοκτονία.

Η έννοια αυτή αναγνωρίστηκε στην απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου στην υπόθεση της Βαρκελώνης . Από τη διένεξη σχετικά με την Καταλονία ξεκινά ουσιαστικά η σύγχρονη ερμηνεία και το σύγχρονο concept του Erga omnes:The concept was recognized in the International Court of Justice ‘s decision in the Barcelona Traction case [(Belgium v Spain) (Second Phase) ICJ Rep 1970 :In its opinion of 9 July 2004, the International Court of Justice found «the right of peoples to self-determination » to be a right erga omnes.

Σε αυτά διακρίνεται μια ουσιαστική διάκριση μεταξύ των υποχρεώσεων ενός κράτους έναντι της διεθνούς κοινότητας στο σύνολό της και εκείνων που προκύπτουν έναντι άλλου κράτους στον τομέα της διπλωματικής προστασίας.

Τέτοιες υποχρεώσεις απορρέουν, για παράδειγμα, από το σύγχρονο διεθνές δίκαιο, περιέχουν την απαγόρευση πράξεων επιθετικότητας, βασανισμών και γενοκτονίας, καθώς και από τις αρχές και τους κανόνες που αφορούν τα βασικά δικαιώματα του ανθρώπου, συμπεριλαμβάνουν προστασία από τη δουλεία και τις φυλετικές διακρίσεις που μπορεί να παρατηρηθούν σε κράτη υπό μορφή περιφέρειας ή σε κατοχή και αποικίες. Ορισμένα από τα αντίστοιχα δικαιώματα προστασίας έχουν εισαχθεί στο σώμα του γενικού διεθνούς δικαίου.

Να επανατονιστεί πως αυτά τα συγκεκριμένα μέρη ως υπόβαθρο υποχρεώσεων erga omnes είναι ασύμμετρα και δεν έχουν καμία συνάφεια με το γεωπολιτικό θέμα του Ελληνοσκοπιανού και μόνο δόλο θα είχε κάποια συμφωνία επ΄αυτών των υποχρεώσεων. Εκλαμβάνονται μόνο ως προπαρασκευαστικές διεργασίες γεωπολιτικών ολέθριων τετελεσμένων αντίστοιχων Κύπρου ή της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας. Από οικονομικής πλευράς υποδηλώνεται σαφέστατα αποικιακό διζωνικό καθεστώς και σε πολιτικό-κυβερνητικό, ανεξάρτητη διοίκηση (δεδομένου πως αναμειγνύονται οι παράμετροι υποχρεώσεων του erga omnes).

Η άρνηση ωστόσο του προέδρου της Δημοκρατίας των Σκοπίων-ΠΓΔΜ Γκιόργκι Ιβάνοφ να δεχτεί μία λύση με όρους erga omnes - σχετικά με τον κανονισμό ισχύος πιθανής νέας ονομασίας στο εσωτερικό και εξωτερικό- εξηγεί περισσότερο την εσωτερική κατανάλωση για εξευγενισμό του ακροατηρίου στα Σκόπια, κυρίως για λογαριασμό του Ζάεφ, και την επισήμανση κάποιας υποτιθέμενης διασφάλισης απέναντι των επιθετικών αλυτρωτισμών προς κατευνασμό στην Ελλάδα παράλληλα με τις δήθεν διασφαλίσεις για την Ελλάδα με την αλλαγή του Συντάγματος των Σκοπίων. Η συμφωνία με erga omnes στην Ελλάδα έχει γίνει ακατανόητα, δηλαδή στα πλαίσια παραπληροφόρησης, κάποια συγκριτική αναφορά μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και Νέας Δημοκρατίας περί ασφαλούς και πληρέστερης προϋπόθεσης της συμφωνίας.

Προϋπόθεση σε γενικές γραμμές μεταξυ Κοτζιά-Τσίπρα και Ζαεφ για τη συμφωνία και την ένταξη της ΠΓΔΜ σε ΝΑΤΟ και ΕΕ είναι η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό ή χρονικό προσδιορισμό, με ισχύ έναντι όλων, που προϋποθέτει όχι απόλυτα άμεσα αλλά σε επόμενο χρόνο και τη συνταγματική αναθεώρηση ενώ είχε καταστεί εμφανές και από τις δύο πλευρές ότι υπάρχει μία εκκρεμότητα που εμποδίζει ή καθυστερεί αυτό που επιδιώκουν σαν λύση. Αυτή δεν είναι άλλη από το εσωτερικό του κρατιδίου των Σκοπίων και η μερίδα του vmro, στην οποία αδυνατεί να επιβληθεί ο "μετριοπαθής" Ζάεφ.

Η διαφοροποίηση που εξηγεί και τη δημιουργία κάποιου δισταγμού που επιδεικνύει τόσο ο Ζάεφ όσο και το Μέγαρο Μαξίμου ανάγεται μόνο στην προσπάθεια κατευνασμού της εθνικιστικής μερίδας στα Σκόπια που δεν διατίθεται να αφήσει να μετατοπιστεί στο ελάχιστο το επεκτατικό φαντασιακό του μακεδονισμού μέσω της αλλαγής του Συντάγματος σε ευρωπαϊκής προοπτικής προφίλ αυτοδιάθεσης και διεθνούς δικαίου που θεωρητικά απαγορεύει τον αλυτρωτισμό. Παρά ταύτα, οι επεκτατικές βλέψεις των Σκοπιων μετατοπίζονται δεν παύουν. Οι Ευρωπαίοι επιχείρησαν να ασκήσουν πιέσεις στη νέα ηγεσία του VMRO με σκοπό να την πειθαναγκάσουν να υπερψηφίσει τη συμφωνία.

Η συμφωνία που προτείνουν οι Ευρωπαίοι, αλλά και η πλευρά ΣΥΡΙΖΑ και κατόπιν πιέσεων από τον Ελληνικό πατριωτικό χώρο εντοπίζεται στο ζήτημα του "απελευθερωτικού" ψευδοαλυτρωτισμού που περιέχεται στα άρθρα του συντάγματος των Σκοπίων και την συζήτηση εξίσου εσωτερικής εγχώριας κατανάλωσης περί αλλαγής του συντάγματος ακόμα και σε διαφορετικό μεθύστερο χρόνο και κραυγαλέα αφελώς χωρίς καμία εξασφάλιση και όχι ως προς εξάλειψη, αλλά προς μετατόπιση του αλυτρωτισμού παραπλήσια σε αρκετά ενισχυμένες διεκδικήσεις μέσω δικαιωμάτων δήθεν μακεδονικών γλωσσικών και εθνοτικών μειονοτήτων και κατοχύρωσης εθνοτικής ταυτότητας δημιουργώντας και αφήνοντας περιθώριο συντριπτικού πλεονεκτήματος υπέρ Σκοπίων.

Η διαφορά στο εσωτερικό των Σκοπίων σε σχέση με το erga omnes και την αλλαγή του Συντάγματος εντοπίζεται στη μη συμφωνία διαχωρισμού γεωγραφικού ή χρονικού προσδιορισμού των γεωγραφικών "Μακεδονιών", του κράτους μετά την πιθανή παραχώρηση του ονόματος, και της Ελληνικής περιφέρειας. Το ευρωπαϊστικό προφίλ αυτοδιάθεσης Zάεφ (φαινομενικά όχι επεκτατικό) δεν φαίνεται να είναι αρεστό στη μερίδα Ιβάνοφ -VMRO.

Το VMRO ανήκει ακραιφνώς στο φαντασιακό του "μακεδονισμού" και της δημιουργίας της "Ηνωμένης Μακεδονίας" που δεν θα ήθελε καν να περάσει από το στάδιο διζωνικής γεωγραφικής περιοχής με το ίδιο όνομα ή σε συνθήκη προϋποθέσεων σεβασμού της Ελληνικότητας της Μακεδονίας. Αλλά αυτό είναι μόνο υπόθεση, διότι γνωρίζει και η μερίδα VMRO πως η στρατηγική έστω μέσω του Ζάεφ και με erga omnes και αναγνώριση των επιμέρους όπως ταυτότητα και γλωσσικό ιδίωμα θα φέρει σε πλεονεκτική θέση τα Σκόπια. Δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες διασφαλίσεων των Ελληνικών συμφερόντων από προτάσεις της εγχώριας διπλωματίας, ούτε από τις κόντρες στο εσωτερικό των Σκοπίων που είναι αίτια μικροαναβολών της συμφωνίας.

Εάν δεν βρίσκει 100% σύμφωνα τα Σκόπια η συμφωνία Εrga omnes είναι για εσωτερική κατανάλωση στα Σκόπια διότι προβλέπει κάποιες απαγορεύσεις σε άμεση επιθετικότητα, επειδή περιορίζει κάπως (περιστασιακά αλλά όχι απόλυτα) τον επεκτατισμό, ωστόσο δεν παύει ούτε αποτρέπει τις προσχωρήσεις και αναμείξεις στο εσωτερικό της Ελλάδος μέσω των διεθνών οργανισμών.

Ο "μακεδονικός αυτοπροσδιορισμός" δεν διαχωρίζεται σε ακραίους και μετριοπαθείς κύκλους και αυτές οι αυτοπροσδιοριζόμενες ως "μακεδονικές" και "μακεδονόφωνες" εθνοτικές ομάδες στο εσωτερικό των Σκοπίων και διεθνώς υποστηρίζουν - σύμφωνα και με την προπαγάνδα των οργανώσεων τους όπως η "μακεδονική διασπορά" και μέσω των προπαγανδιστικών χαρτών ψευδούς και ανιστόρητου αλυτρωτισμού - πως καταπιέζονται από τα γειτονικά κράτη πλην της "Μακεδονίας του Βάρνταρ", και διεκδικούν την ένωση μιας ενωμένης Μακεδονίας, που μεταφράζεται ως μια μεθόδευση τεχνητής κατασκευής εθνοτικής ομοσπονδίας με απαρχές το πολιτικό φαντασιακό άλλοτε μιας βαλκανικής σοσιαλιστικής ομοσπονδίας και άλλοτε ολόκληρου του αρχαίου μακεδονικού βασιλείου μέσω διάφορων ανιστόρητων και κακέκτυπων καπηλευτικών αντιδανείων προσώπων της αρχαίας Μακεδονίας, ή "εθνοτικά" στηρίγματα σε πολιτικές μεταβάσεις της νεώτερης ιστορίας.

Αυτή η παρά-διπλωματία "αδελφάτου" μεταξύ κεντρώου Ζάεφ και κεντροαριστερού ιδεοληπτικού ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να εκλαμβάνεται μόνο ως ύποπτη και επικίνδυνη ενώ η συμμετοχή της Ελλάδος σε αυτή τη διαδικασία συνεννοήσεως με τα Σκόπια και συζήτηση περί συμβιβασμού, σημαίνει κατάχρηση πληρεξουσιότητας και μειοδοτική επικύρωση του μακεδονικού εθνοτισμού και άρα διαπραγμάτευση και μηχανορραφία εις βάρος της Ελληνικής κυριαρχίας.

Τα Σκόπια είναι στρατιωτικά αδύνατη χώρα πέραν των συμμάχων του κρατιδίου, και το "απελευθερωτικό" και επεκτατικό φαντασιακό του VMRO προδιαγεγραμμένα στη σύγχρονη εποχή δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει προφανώς εν γνώσει του Ιβάνοφ πολιτικά παρά μόνο για την ενίσχυση και υποβοήθηση για τις προτάσεις Ζάεφ σε σχέση με τη συνεννόηση της κυβέρνησης της Ελλάδος με τα Σκόπια σε περιβάλλον διεθνούς λιμπεριαλισμού και ρεαλισμού, όπως εννοούν βέβαια τον διπλωματικό ρεαλισμό οι ευρωατλαντιστές, που δεν έχει καμία σχέση με το διεθνές δίκαιο ρεζιλεύοντας η ίδια η "Ελληνική" πλευρά τις βασικές αρχές διεθνών σχέσεων υπεράσπισης συμφερόντων.

Ν. Κοτζιάς: «Το κλειδί για επίλυση του ονοματολογικού είναι ο ρεαλισμός, ο πραγματισμός και η αντίληψη ότι πρέπει να κάνουμε συμβιβασμούς...». Συμβιβασμός και ρεαλισμός στις διεθνείς σχέσεις με ένα ψευδοκράτος.Μάλιστα! Ενδιαφέρον προς αποφυγή για τα χρονικά διπλωματίας η αόριστη αναφορά αποκόμισης κάποιου κέρδους για την επίσπευση κατοχύρωσης δικαιωμάτων εθνοτικής αυτοδιάθεσης σε γειτονικό ψευδοκράτος(...και με erga omnes) μιας ψεύτικης εθνότητας και γλωσσικού ιδιώματος ευρισκόμενης ανάμεσα σε πιέσεις μεγάλων μειονοτήτων ΜΗ αυτοαποκαλούμενων "μακεδόνων" και με επεκτατικές βλέψεις προσάρτησης Ελληνικών εδαφών, ενώ εγείρει μέσω των διεθνών οργανισμών της "διασποράς Μακεδόνων", εκτός των άλλων, και ζητήματα δήθεν γενοκτονίας και διώξεων.


Να επαναλάβουμε το αυτονόητο πως τα Σκόπια-Βαρντάρ δεν είναι υπόθεση Καταλονίας-κεντρικής Ισπανικής διοίκησης ή Θιβετανοκινεζικών διενέξεων που κάποιοι οργανισμοί επικαλούνται αυτόν τον όρο erga omnes. Τα Σκόπια δεν είναι περιφέρεια της Ελλάδος, αλλά γειτνιάζον κράτος της Ελλάδος που συνορεύει με την Ελληνική περιφέρεια της Μακεδονίας. Η αξίωση αν όχι εφαρμογή του erga omnes θεωρητικά ανάγεται ως προς τον προληπτικό χαρακτήρα σε ενδοκρατικά θέματα περιπτώσεων περιφερειών με δυναμικό αυτονόμησης στην περίπτωση που υπάρχει κάποια ευρεία εθνοτική αυτοδιάθεση αυτοχθόνων ή πραγματικών πολιτιστικών μειονοτήτων. Σε σχέση με τα Σκόπια μοιάζει μόνο ως προαναγγελία προληπτικού χαρακτήρα ανάλογης περιπτώσεων θεωρητικής ισχύος ανθρώπινων δικαιωμάτων όταν συνέρχεται κάποια περιοχή μετά από κάποια σύρραξη όπου τα εδάφη με τους ανάλογους κατοίκους έχουν καταληφθεί από δυνάμεις οι οποίες δεν έχουν σχέση με τις κεντρικές κυβερνήσεις, η προπαρασκευαστικές ενέργειες κατασκευής διζωνικής ομοσπονδίας.

Σε σχέση με τα άνωθεν, η εθνοτική αυτοδιάθεση παραλλήλως των γλωσσικών ιδιωμάτων ως διαδικασία αναγνώρισης δεν μπορεί να αποδοθεί και να κατανεμηθεί ή να χαρακτηριστεί επιλεκτικά ως εθνικιστική ή αντεθνική πολιτικώς, ή "ειρηνική", ή πολιτική απόδειξη προοδευτισμού, ή να στηριχθεί σε αφηρημένες έννοιες "καλής διάθεσης" και σε θεωρητικές κενές διασφαλίσεις εν μέσω των συνεχώς μετασχηματιζόμενων διεθνών συμφερόντων και πιέσεων και αλλαγής γεωπολιτικών ή κυβερνητικών ισορροπιών εσωτερικά κάποιου κράτους. Προφανώς δεν έχει λόγο κάποιο κράτος μέσω συμμετοχής σε διπλωματική διένεξη που δεν είναι καν υποχρεωμένο να συμμετέχει, να αναγνωρίσει αξιώσεις αυτοπροσδιορισμών άλλου κράτους ή περιθωριακών στημένων εσωτερικών ψευδομειονοτήτων όπως οι ελάχιστοι ομιλούντες παράλληλα με τα Ελληνικά το σερβοβουλγαρικό ή σλαβοβουλγαρικό ιδίωμα και δηλώνουν "΄Ελληνες πολίτες μακεδονικής συνείδησης", όπως δηλαδή νομίζουν τα περισσότερα ιδεοληπτικά κομματικά κέντρα της αριστεράς και οργανώσεις δικαιωμάτων τοποθετώντας καταχρηστικώς την αυτοδιάθεση πάνω απ΄όλα επειδή και μόνο γίνεται κενή αξίωση της αυτοδιάθεσης από τους ψευδομακεδόνες - ψευδομακεδονόφωνους. Μπορεί να είναι βάσιμη ιστορικά και νομικά ως αξίωση για κάποιες (άλλες) περιπτώσεις πάντα θεωρητικά, μπορεί να είναι όμως και καταχρηστική και αιτία σύρραξης και πολέμου.

Θα πρέπει να καταστεί με σαφήνεια προς τους ηλίθιους και επικίνδυνους αλλά και εν δυνάμει προδότες διότι βρίσκονται σε θέσεις λήψης αποφάσεων, πως δεν υπάρχει αντικείμενο ούτε έχει υποχρέωση το Ελληνικό κράτος να συμφωνήσει σε αλληλοϋποχρεώσεις με τα Σκόπια διότι σε συνάρτηση και σύμφωνα με τη στοιχειώδη λογική, δεν υπάρχει κάποια υποχρέωση να δημιουργηθεί παρανοϊκώς τετελεσμένο με την τοποθέτηση των Βορειοελλαδιτών της Μακεδονίας ως "φιλοξενούμενους" κάποιας ψευτομακεδονικής εθνότητας γειτονικού κράτους που θα αμφισβητούν την Ελληνική κυριαρχία με τεχνητώς αναγνωρισμένα κληρονομικά δήθεν ιστορικά δικαιώματα μέσω μάλιστα επικύρωσης από το ίδιο το Ελληνικό κοινοβούλιο αυτού του ψευδούς αλυτρωτισμού. Για τους ίδιους λόγους εξίσου δεν απορρέει καμία υποχρέωση συμβιβασμού και παροχής εκπαιδευτικών δομών σε δίγλωσσους ψευτομακεδονόφωνους μέσω επιβολών και πειθαναγκασμών των διεθνών οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

Ο "Μακεδονισμός" γεωπολιτικά παραμένει ένας ιδιότυπος και πρωτοφανής ασαφής ανιστόρητος και καταχραστικός αυτοπροσδιορισμός πάνω σε ένα ιδιότυπο απομεινάρι κατά πρώτον της ιδεοληψίας της καθεστωτικής κομμουνιστικής αριστεράς και του εμφυλίου, της ψευτοεξέγερσης του Ιλιντεντ, και κατά δεύτερον στη νεώτερη εποχή, της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας με εκπόνηση του ευρωατλαντικού παράγοντα. Ρεαλιστικά το erga omnes εφαρμογή θα μπορούσε να έχει στο εσωτερικό των Σκοπίων και μόνον ως προς τα επί μέρους της προφανούς ανάγκης παραδοχής της εσωτερικής δεδομένης κατάστασης του γειτονικού κρατιδίου.

Απαιτείται και επιβάλλεται ουσιαστικός σεβασμός στην Εθνική μας κυριαρχία και σε ιστορικά δεδομένα με διεθνή ουσιαστική απαγόρευση σε ηλίθιους αυτοπροσδιορισμούς. Ο μόνος τρόπος που εξασφαλίζει την Εθνική διασφάλιση είναι πως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εκχωρηθεί ονομασία που περιέχει το όνομα Μακεδονία και καμία αναγνώριση "μακεδονικής εθνοτικής ταυτότητας". Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να δοθούν περιθώρια να καθορίζουν εθνικά θέματα οι ίδιες εγκληματικές νοοτροπίες του διεθνούς παράγοντα που συγκάλυψαν το έγκλημα της εισβολής και των "τετελεσμένων" στην Κύπρο. 


υπ.H συσχέτιση του Εrga omnes φαίνεται ως μέρος της συμφωνίας ώστε να δίνεται έμφαση σε ανούσια πράγματα εντός ενός γενικότερου δόλιου συμβιβασμού που μπορεί να εκληφθεί ως σύνδεση κατασκευασμένων τετελεσμένων που ουδέποτε έχουν πραγματικά προκύψει, εν μέσω ενός ευρωκρατιστικού πολιτιστικού και οικονομικού προφίλ και στα δύο Μέρη της συμφωνίας.

To erga omnes τέθηκε ως συσχετισμός υποχρεώσεων-δικαιωμάτων επικεντρωμένα και λανσαρισμένα στον τρόπο χρήσης και εκφοράς του ονόματος. Καταχραστική είναι γενικότερα η συμφωνία ενώ η ρύθμιση "έναντι όλων" δίνει ένα επιστέγασμα συμβιβασμού συσχετίσεων υποχρεώσεων-δικαιωμάτων πάνω βέβαια σε ολέθριες υποχωρήσεις μιας συμφωνίας καταχραστικής εις βάρος της Ελλάδος.

Μπορεί να μη διατυπώθηκε ο τρόπος χρήσης "έναντι όλων" (που σε απανταχού εφαρμογές περιλαμβάνει την αυτοδιάθεση και διακανονισμό εμπορικών σημάτων), στο θέμα αυτοπροσδιορισμού εθνότητας και γλωσσικού τομέα, όμως η αυτοδιάθεση που απορρέει εκ΄της ιθαγένειας ή εθνότητας και αναγνώρισης γλώσσης, λειτουργεί ακριβώς το ίδιο, με τον συσχετισμό δικαιωμάτων υποχρεώσεων αποκτώντας εξαιρετικό πλεονέκτημα τα Σκόπια κατόπιν αναίτιων προδοτικών υποχωρήσεων της εγχώριας κυβέρνησης της Ελλάδος.

Αυτομάτως η αναγνώριση ταυτότητας και γλώσσας θα προσπερνά τις διάφορες υποσημειώσεις της συμφωνίας. Θα επαναληφθούν τα ίδια όπως στη Βουλγαρία μέσω ΕΔΑΔ που αναγνωρίζει την αυτοδιάθεση για τους προσκείμενους στον επεκτατισμό του Ιλιντεντ, ή στη Θράκη με εμπλοκή της Τουρκίας παραβιάζοντας τη συνθήκη της Λωζάνης.

"Εμπεδοκλης"
δημοσιευμ. &στο ksipnistere και kostanxan

http://www.ksipnistere.com/2018/06/erga-omnes-x.html

https://kostasxan.blogspot.com/2018/06/erga-omnes_8.html

1.6.18

Η ΜΕΤΕΞΕΛΙΞΗ ΠΡΩΗΝ IMPERIUM ΣΕ Α.Ε. " ΗΝ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" ΤΟΥ ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΣΜΟΥ

ΙΔΡΥΣΗ ΜΙΚΡΟΟΜΟΣΠΟΝΔΙΩΝ ΝΕΟΑΠΟΙΚΙΑΚΩΝ ΚΡΑΤΙΔΙΩΝ ΕΟΖ ΣΑΝ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΑ "ΙΕΡΑ ΔΙΣΚΟΠΟΤΗΡΑ" "ΕΚΤΑΣΕΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ" ΚΑΙ NWO ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ ΥΠΗΚΟΩΝ


Ο κρατικός τεχνητός εθνοτικός "μακεδονισμός" ως αυτοπροσδιορισμός, δεν είναι απλώς υπόθεση Ελλάδος και Σκοπίων, αλλά ένα διπλωματικό  πεδίο συνολικής επιδίωξης ακόμη και πριν την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας αφομοίωσης και ομοσπονδιακής ανακαταδιανομής περιοχών και περιφερειών όλων των κρατών που συνορεύουν με το κρατίδιο των Σκοπίων για την συνένωση εδαφών μέσω των ανιστόρητων ζητημάτων που εγείρουν οι αυτο-προσδιοριζόμενοι ως "Μακεδόνες".

Με τον όρο "μακεδόνες" οι κάτοικοι των Σκοπίων - οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως Μακεδόνες- και όσοι έχουν συμφέροντα αναγνώρισης μακεδονικής ταυτότητας και κράτους ως "Μακεδονία", μεταφέρουν και εγκαθιδρύουν την κυριότερη έκφανση παγκοσμιοποίησης εμπορευματοποιημένης εργασιακής ή επιλεκτικής ιθαγένειας που κινείται όσον αφορά τα Σκόπια κυρίως εκ των Σλάβων και Βουλγάρων μεταξύ και Αλβανών που θέλουν να προσδιορίζονται ως ανήκοντες σε κάποιο «Μακεδονικό Έθνος» βασισμένα σε μια προπαγανδιστική  «μακεδονικής» υποτιθέμενης προσδιοριστικής εθνοτικής και γλωσσικής ομοιογένειας στα Σκόπια.

Ένα τέτοιο «Μακεδονικό Έθνος» εάν αναγνωριστεί σε σχέση με την ονομασία της χώρας με παράγωγο που περιέχει σαν όρο «Μακεδονία», θα αποτελέσει σοβαρό κίνδυνο για τα εθνικά μας συμφέροντα μετακινώντας αργά ή γρήγορα μια δυνητική κατάσταση κοσσοβοποίησης και εντός Ελληνικών Εδαφών.
Διεθνείς και εσωτερικοί παράγοντες με το πρόσχημα κάποιας «σταθερότητας στην περιοχή» καθώς και γεωπολιτικά συμφέροντα μεγάλων δυνάμεων προτάσσουν διεθνές δόγμα το οποίο ουσιαστικά καθιερώνει  - και σε σχέση με την μειοδοσία της Ελληνικής διπλωματίας στις διαπραγματεύσεις -  αναγνώριση του "Μακεδονικού εθνικού" αυτοπροσδιορισμού.

Αμφότεροι λειτουργούν για την γεωπολιτική και για τη υπεράνω όλων «σταθερότητα και εξασφάλιση και εδραίωση του κρατικού μακεδονισμού» που συγχέεται εσφαλμένα με την σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων και της Ελλάδος.  Η ουσιαστική διένεξη για το θέμα αυτοπροσδιορισμού αντικατοπτρίζει την καθιέρωση της επίπλαστης «συνεκτικότητας» των νεώτερων σχηματιζόμενων πολυεθνικών κοινωνικών και ανατρεπόμενων καθεστώτων ιθαγένειας καθιστώντας την ως υποδεέστερη ιδιότητα επιλογής και τυχάρπαστου αυτοπροσδιορισμού. Η δημιουργία της δεδομένης πολιτικής και γεωπολιτικής κατάστασης σκιαγραφείται πολύ πίσω στην ιστορία.

Η γενικότερη κατάσταση διοικητικών εναλλαγών και σκοπιμοτήτων από την αρχαιότητα εως σήμερα συνοψισμένα όσον αφορά τον σύγχρονο σχηματισμό και υποβάθρου της Ελληνικής-σκοπιανής διένεξης:

-Η πολιτική των Μακεδόνων απαιτούσε προσάρτηση εδαφών στο αρχικό μακεδονικό κράτος όπως γίνονταν με τις αυτοκρατορίες πριν και μετέπειτα.

-Oι Σλάβοι και  Βούλγαροι που θέλουν να λέγονται μακεδόνες υποστηρίζουν μέσω προπαγάνδας πως αναμείχθηκαν αργότερα με τους "Μακεδόνες" μεταξύ 6-7 αιώνα Μ.Χ.

-Θέλουν ανιστόρητα να προάγουν την μακεδονική καταγώγη σε σύγχρονη εθνοτική αναγνώριση κάποιου "αυτόχθονου ιθαγενούς πληθυσμού" και αναγνώριση ενιαίου κράτους ενώ η πραγματικότητα γύρω από από τα Σκόπια σε σχέση με την ομοσπονδιακή  νεομεσσιανική  βάση ψευδούς αλυτρωτισμού φανερώνεται από το "άτυπο" μέχρι στιγμής όνομα αυτής της ομοσπονδιοποίησης (united macedonia) και όχι από το ίδιο το κρατίδιο στη σημερινή του έκταση.

- Ο "μακεδονισμός" στην περίπτωση διεθνούς αναγνώρισης ανιστόρητων και καταχραστικών δικαιωμάτων επ΄αυτού του ονόματος (ιθαγένεια -αυτοχθονία) δεν γίνεται να περιοριστεί  έστω και σαν τεχνητά κεκτημένο "κληρονομικό δικαίωμα" στην σύγχρονη κρατική έκταση των Σκοπίων ή (κατά το προσωρινό ΠΓΔΜ) δεδομένου πως ως γεωπολιτική κατάσταση πέρασε με άλλα προσχήματα πέραν κάποιου πανσλαβισμού και σοβιετικής επιρροής, στη σύγχρονη αγγλοσαξονική, ευρωπαϊστική και νατοϊκή κυρίως εξωτερική πολιτική επιρροής και συμφερόντων κατά το πέρας των ιστορικών εξελίξεων. Αποδεικνύεται πως σε καμία περίπτωση δεν είναι μια περιστασιακή κατάσταση που αξιώνει στατικά μόνο ως προς τη σύγχρονη γεωγραφική του έκταση κάποια ταυτότητα.

-Η επικράτεια του τοπικού Μακεδονικού κράτους-βασιλείου πέρασε κάτω από διαφορετικά συστήματα εξουσίας όπως: Ρωμαϊκή αυτοκρατορία-Βυζαντινή αυτοκρατορία-Οθωμανική- και από ακραιφνές κομμουνιστικό πολιτικό καθεστώς (η περιοχή κυρίως της αρχαίας Παιονίας).

-Ο σύγχρονος διεθνιστικός παράγοντας συνεχίζει πάνω σε αλληλουχίες συσχετίσεων από την αρχαιότητα εώς σήμερα ενώ τα εθνικά γεωγραφικά σύνορα και τοπικές εθνικές οικονομίες, αποτελούν εμπόδια.

-Τα ιστορικά imperium αντικαθιστούνται, ή μαλλον συνεχίζουν μέσω διοικητικών σύγχρονων μορφών ομοσπονδιοποιήσεων US- PANEUROPA ( e.u ευρωκρατισμός με κέντρο επιβολής τη σύγχρονη Γερμανία) με υπηκόους βασισμένα σε εμπορικό εταιρικό και ναυτικό δίκαιο (διαχειριστών ελεγκτών - περισσότερα εδώ).

-Ο "Μακεδονισμός" δεν χρησιμοποιείται για τίποτα άλλο πέραν των ομοιοτήτων του μεγάλου βασιλείου με μια σύγχρονη ομοσπονδία και ο Μέγας Αλέξανδρος ως αναφορικό πολιτικό και θρησκευτικό και κοσμικό στοιχείο της αρχαίας Ηλιολατρείας, του οποίου η σημερινή έκφανση είναι η πανθρησκεία. (κρατική ηλιολατρεία Βαβυλώνας και Ρώμης - Διόνυσος, Μίθρας σε διάφορες εκδοχές μεταξύ Ασίας Μεσογείου Αφρικής).

- Η  πίεση της διεθνούς κοινότητας - από ΟΗΕ - Γερμανία και αλλού - που επιδιώκει να βρεθεί λύση πέραν κάθε ιστορικού δεδομένου με απόδοση του ονόματος μέσω και συμφωνίας γύρω από την αναγνώριση "μακεδονικής ιθαγένειας" και δημιουργίας ενιαίου εθνικού κράτους αδιαφορόντας για τις μεγάλες μειονότητες στο εσωτερικό του κρατιδίου ανήκει εμφανέστατα στα σχεδόν όμοια ύποπτα πλαίσια υπό τη διαιρετική μέθοδο της επιλεκτικής αδιαφορίας και περιορισμού, ή ενίσχυσης δικαιωμάτων αναφορικά με το πολιτιστικό και θρησκευτικό στοιχείο σε ευρωπαϊκά κράτη.

- Ο "Μακεδονισμός" εν τέλει αποδεικνύεται πως είναι εναντίον ή έστω λειτουργικά διφορούμενος και σε σχέση με τον πανσλαβισμό (πέραν της προφανούς γεωπολιτικής τρέχουσας κυριαρχίας των ΗΠΑ και Ε.Ε. στα Σκόπια) και του ενιαίου εθνικού Βουλγαρικού κράτους.*

- Ο  "Μακεδονισμός" παράλληλως ενός ψευδομακεδονικού γλωσσικού ιδιώματος μέσω των διεθνών οργανισμών και πολιτικών κομμάτων εν Ελλάδι χρησιμοποιείται ωστε να αναγνωρίστουν  τα Σκόπια -ΠΓΔΜ  ως «ενιαίο εθνικό κράτος», ενώ ήδη βρίσκεται αυτό το γειτονικό κρατίδιο υπο τις διασπαστικές πιέσεις μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού του, χωρίς οι ίδιοι οι διεθνείς οργανισμοί να ενδιαφέρονται για τις αντιδράσεις των αυτοπροσδιοριζόμενων ως ΜΗ  Μακεδόνων.

-Το θέμα διένεξης Ελλάδος Σκοπίων για την ονομασία αποτελεί εκουσίως μειοδοτική  μεταφορά κατασκευής "τετελεσμένων" ανάλογου κυπριακού θέματος που θα λειτουργήσουν ως νομιμοποίηση προπαρασκευαστικής διευκόλυνσης εποικιστικού υποβάθρου και διεκδικήσεων των Σκοπίων, με την κατάσταση εκουσίως να έχει διαμορφωθεί κατ΄αυτόν τον τρόπο για να υποστηριχθεί αντίστοιχη πρόταση Αναν περί ομοσπονδιοποίησης.

- Ο "Μακεδονικός εθνοτισμός" αποτελεί  σύγχρονη έκφανση υπεραπλοποιημένης απόδοσης υπηκοότητας και Ιθαγένειας, αλλά και παράγοντας εκκούσιας σύγχυσης αυτών των όρων και του περιεχομένου τους σε σχέση με τον αυτοπροσδιορισμό στις λεγόμενες ανοικτές δημοκρατίες.(Ομοιότητες και με την προπαγανδιστική επεκτατική επιρροή της Άγκυρας στη Θράκη)

Σε σχέση με τα παραπάνω, όταν προστίθεται και το πρόβλημα εναλλαγής καθεστώτος αυτοκρατορίας ή πολιτικού καθεστώτος σε άλλη χρονική περίοδο σε ίδια εδάφη τότε σκιαγραφείται μια συνέχεια ανταγωνισμού περιέχοντας τα λογιστικά κίνητρα διεκδίκησης τα οποία δεν αναπέμπονται κατ΄ανάγκη σε ιστορικό υπόβαθρο ούτε  στην εθνική κυριαρχία κρατών. Κατά δεύτερον συναντώνται συνενώσεις εμφανείς ή μη, εξαιρετικά πολύπλοκων συμμαχίων και συνδυασμένων ταυτισμένων παγκοσμιοποιητικών συμφερόντων, που δεν έχουν καμία σχέση με πολιτικούς κοινοβουλευτικούς ιδεολογικούς πολιτικούς διαχωρισμούς.

Μέσω των κοσμοϊστορικών αλλαγών εντός της Ελληνιστικής ιστορικής περιόδου, της Ρωμαϊκής και της Βυζαντινής και μέσω των ενώσεων των κινημάτων του διαφωτισμού και της επιρροής της οθωμανικής Τουρκίας, αλλά και του κομμουνισμού, ο σύγχρονος "μακεδονισμός" και ο νεομεσσιανισμός γύρω από τον Αλέξανδρο αποτελεί την γεωπολιτική σκοπιμότητα αλλά και ένα πρόσχημα της σύγχρονης ανακατανομής "εκτάσεων εταιρίων".
Αυτές οι εκτάσεις γαιών θεωρούνται "κατειλημένες" από κάποια κράτη, και που επιδιώκεται να αποσχιστούν με κάθε πρόσχημα - όπως με τις αποκαλούμενες ειρηνευτικές διαδικασίες- και να επέλθουν μέσω καντονοποίησης σε έναν άλλο γεωγραφικό "κρατικό" και οικονομικό τομέα και διοικητικές συνθήκες εκμετάλλευσης πριν πέσουν οι γεωγραφικές περιοχές σε άλλα γεωπολιτικά ανταγωνιστικά συμφέροντα βλέποντας η κάθε δύναμη επιρροής τη χρονική εξουσία κατοχής συγκεκριμένων εδαφών.

Παντουρκισμός με κοινή στρατηγική στην περιοχή της Θράκης - Κοσμικό κρατικό μοντέλο - Αμερικανικός Ε-Ε- εταιρικός επενδυτικός κορπορατισμός με βάση "ανοικτής δημοκρατίας" πανευρωπαϊκή ομοσπονδιοποίηση, και σύγχρονη πολιτική αποδόσεων ιθαγένειας - υπηκοότητας καθώς και πανθρησκεία (και σύγχρονη γεωπολιτική έκφραση σαμπαταϊσμού) αποτελούν τα  κυριότερα πλέον NWO συμφέροντα που επιδιώκουν και μεθοδεύουν να παραδοθεί η ονομασία στα Σκόπια για σχετικώς αντικρουόμενα ή κοινά μεταξύ τους συμφέροντα.

Οι κάτοικοι των Σκοπίων-Βαρντάρσκα πίσω από την ψευδαίσθηση του "μακεδονισμού", δηλαδή ενός εθνοτικού φαντασιακού, που δεν υπήρξε κατ΄αυτόν τον τρόπο που επιδιώκουν ως αναγνώριση ούτε ιστορικά στην αρχαιότητα,  βρίσκονται υπό την συνδιαχείριση μεταξύ του νεοοθωμανισμού - αμερικανισμού και παντουρκισμού (σαμπαταϊστών -φρανκιστών - γαλλικού μοντέλου ανοικτής δημοκρατίας) παραλλήλως των πιέσεων των εσωτερικών αντικρουόμενων μειονοτήτων.
Ο επινοημένος νομικός επίπλαστος αυτοπροσδιορισμός προερχόμενος δια της χρησιμοποίησης ονομαστικών στοιχείων του Μακεδονικού imperium εκκολάπτονταν από τον διεθνή παράγοντα κάτω από διάφορες περιστάσεις ώστε ανιστόρητα να καθιερωθεί το "δοχείο" πειραματισμού του ψευδοκράτους των Σκοπίων-ΠΓΔΜ σε "ενιαίο κράτος", έχοντας παράλληλη προϋπόθεση επιδίωξης τη ρευστοποίηση των συνόρων της περιοχής προς δημιουργία μίας αυτοδιοικούμενης ομοσπονδιοποιημένης περιφέρειας με αναφορικό σημείο πληθυσμούς που περιέχονται στα Σκόπια-Βαρντάρ και γειτονικών κρατών.

Ως μια ακόμα περιγραφική προσέγγιση, επιδιώκεται να εγκατασταθεί ένα γεωπολιτικό κράμμα ευρώοθωμανικού-πανευρωπαϊκού ή αμερικανικού κορπορατισμού μέσω μιας μικρής γεωγραφικής περιοχής βασισμένα κατά την παρούσα φάση στην νεοαριστερή πολιτική που βασίζεται σε μια σύγχρονη ερμηνεία και μετεξελιγμένη απόδοση της εύθραυστης συνεκτικότητας των imperium καθώς και επειδή οι ομοσπονδίες, ή οι εν είδη ομοσπονδίες, αποτελούνταν από υπηκόους αδιαφορώντας να κρατήσουν διασφαλίσεις για συγκεκριμένη υπερπλειοψηφική εθνότητα.

Τι εξυπηρετεί ο αγγλοσαξονικός και πανγερμανικός νεοαποικιακός "μακεδονισμός":
Όσον αφορά τις εν εξελίξει γεωπολιτικές εκφάνσεις εν Ελλάδι αναφορικά σε σχέση με με την εταιρία που ανέλαβε την εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική, δηλαδή σε μια περιοχή εντός του Ελληνικού γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας, οι αναλογίες αντικατοπτρίζονται στο στάτους κβο του Αγγλικού αποικιακού δικτύου καθώς και στη συνένωση πλέον αποικιακού δικαίου και "ανοικτών" δημοκρατικών μοντέλων.

Αυτό που διαφαίνεται πλέον είναι πως η άλλοτε επιχείρηση "Βιρτζίνια", που αποτέλεσε και τον πρωταρχικό πυρήνα των ΗΠΑ, εφάπτεται πλέον με τα βόρεια σύνορα της Ελλάδος, με τον δυτικό κυρίως παράγοντα να εκμεταλλεύεται και να συνεχίζει την επίπλαστη "κληρονομιά" που άφησε ο Τίτο και η αναγνώριση κάποιου " "Έθνους" από τα σοβιετ όπου και η περιοχή προκαθορίστηκε και εφαρμόστηκε και η επικοινωνιακή χρήση συμβόλων και παραπομπών στην αρχαιότητα ώστε να συνδεθεί με τα ανάλογα επιδιωκόμενα γεωπολιτικά και προπαγανδιστικά κίνητρα.

Η αναφορά μπορεί να είναι στον Φίλιππο και τον Μ. Αλέξανδρο για τον εσωτερικό "μακεδονισμό", δηλαδή ένα στατους κβο που επέβαλλαν ως συνασπισμός στην αρχαιότητα βόρεια φύλα όπως Θράκες, οι Άργειοι που πήγαν στο Βορρά ξεκινώντας από το Άργος, οι Μολοσσοί που εκπροσωπούν κατά το ήμιση την καταγωγή του Αλέξανδρου. Περαιτέρω κατά τη ρωμαϊκή περίοδο εμπεδώνονταν ο χαρακτηρισμός "Μακεδόνες" για τους κάτοικους της Μακεδονίας και τους επίγονους ευγενείς της Ελληνιστικής περιόδου, Πτολεμαίους και Σελευκίδες.
Οι Μακεδόνες ήταν συνασπισμός φύλων επί τοπικού βασιλείου και ευγενών που επεκτάθηκε κατά την βασιλεία των επιγόνων. Ως ένα διαφορετικό μεταγενέστερο σημείο αναφοράς ήταν και οι πολίτες της Αλεξάνδρειας της Αιγύπτου. Γεγονός είναι πως ακόμα και οι εξελληνισμένοι Εβραίοι της Αλεξάνδρειας αυτοαποκαλούνταν Μακεδόνες ενώ ο πυρήνας της ιουδαϊκής κοινότητας στη Θεσσαλονίκη είχε προέλθει από την Αλεξάνδρεια.

Από τον Φίλιππο, την ανάληψη ηγεσίας από τον Αλέξανδρο εως τους επιγόνους και ιδίως τους Πτολεμαίους και τις διαφοροποιήσεις με το Ελληνοασυρριακό βασίλειο των Σελευκίδων μεσολάβησαν χάσματα και κοσμοϊστορικές αλλαγές και στάτους κβο που εισήλθε ο παράγοντας ενός εξαιρετικά μεταβλητού στοιχείου  περί της πολιτιστικής συγκρότησης στην Ελληνιστική περίοδο σε σχέση με σύγχρονες αναπομπές περί εθνοτικών-εθνικών προσδιορισμών.
Αυτά όσον αφορά σχετικώς μικροκοσμικά την σύγχρονη αντιεπιστημονική ψευτοαναβίωση μακεδονισμού στο θέμα των Βαλκανίων μέσω των Σκοπίων.

Ωστόσο σε αυτές τις εναλλαγές επιδιώκει ο νεοκορπορατισμός να βρει αποσπασματικά ερείσματα λογιστικής νεοαποικιακής συνέχειας με διεθνείς φορείς και από μερίδα των κατοίκων των Σκοπίων σκιαγραφώντας ένα σύγχρονο αντιδάνειο υπό μορφή κατευθυνόμενου κινήματος ιδιότυπου αυτοπροσδιορισμού χωρίς βέβαια να δύναται να ξεφύγει από τα πλαίσια εμπορικής χρήσης παραγωγής και απόδοσης Ιθαγενειών βάσει αποικιοκρατικού, εμπορικού και ναυτικού δικαίου.
Βάσει του δίκαιου της θαλάσσης αντί του σταθερού νόμου της Γης, τα πάντα αναθεωρούνται ανά πάσα στιγμή και δεν υπάρχει τίποτα βάσιμο και καμία λογική σε ιστορικά δεδομένα για τις ευκαιριακές κατασκευές εμπορικών "Ιμπέριουμ" ή λυστρικών επιδρομών, καθεστώς εποπτείας εργατών σε αποικία, τραπεζικό οικονομικό σύστημα λειτουργία δικαστικού συστήματος.

Αυτά τα χαρακτηριστικά φέρουν δύο όχι απολύτως όμοιοι αλλά με βασικά κοινά χαρακτηριστικά παράγοντες στον πλανήτη όσον αφορά την αντίληψη συγκρότησης Έθνους ή χώρας.
Οι ΗΠΑ κυρίως μετά τον εμφύλιο και η αριστερά υπό τα Ηνωμένα έθνη ως προς τις εσωτερικές ρυθμίσεις μιας χώρας βλέπουν τον εθνοτικό λεγόμενο "μακεδονισμό" ως βάση προσδιορισμού πολιτών κάποιας ομοσπονδίας και στάτους κβο αναπροσαρμοσμένα για τη σύγχρονη διεθνή γεωπολιτική και οικονομική επιρροή.

Όταν άρχισε να παίρνει διαστάσεις το θέμα με την εταιρία που ανέλαβε την εξόρυξη χρυσού στη Χαλκιδική, οι αναλογίες εμφαίνονται μέσα από το παλαιό αναπτυσσόμενο αποικιοκρατικό καθεστώς στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού όντας εμφανέστατες οι γεωπολιτικές εξελίξεις ανακατανομών με όλα όσα προβλέπονται από το μνημόνιο και τις υποτιθέμενες επενδύσεις και τις οικονομικές ζώνες ΕΟΖ. Οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες είναι μια σύγχρονη εκδοχή των παλιών αποικιών λειτουργώντας ως κράτος εν κράτη. Κατά συνέπεια μέρος της εδαφικής επικράτειας ενός κράτους εκχωρείται σε ιδιώτες επενδυτές με ειδικό εργασιακό καθεστώς ειδικό φορολογικό καθεστώς και ειδικό διοικητικό καθεστώς. Οι ΕΟΖ τοποθετούνται στρατηγικά κυρίως σε ακριτικές περιοχές νομών της βορείου Ελλάδος μεταξύ Μακεδονίας και Θράκης. Η διοικητική  μεθοδευμένη δημιουργία πολιτικών και κυβερνητικών συνθηκών "συγκυριαρχίας" επί της περιφέρειας της Μακεδονίας με άλλο κράτος και ή εγκατάσταση ξεχωριστών διοικητικών οικονομικών καθεστώτων συνεπάγεται αντιστοίχως και με δημιουργία τετελεσμένων και συνθηκών εις βάρος της Εθνικής κυριαρχίας με επιθετικότερη αμφισβήτηση των Ελληνικών Εθνικών - κρατικών δικαιωμάτων εκμετάλλευσης και κυριαρχίας επί θαλάσσιων εκτάσεων του Αιγαίου.

Σε σχέση με τα άνωθεν οι ολέθριες επιπτώσεις για την Ελλάδα εξαιτίας των συμφωνιών υπέρ του γειτονικού κρατιδίου γίνονται εμφανέστατες. Η νεοφανή αυτή κατοχύρωση κάποιου αναγνωρισμένου αυτοπροσδιορισμού "μακεδονικού έθνους" και  άρα κάποιας συνένωσης μέσω απαιτήσεων "μακεδονικών μειονοτήτων"  θα δημιουργήσει εκ του μηδενός τετελεσμένα ενώ μεσοπρόθεσμα  η κατοχύρωση παραγώγου με τον όρο Μακεδονία για τα Σκόπια θα ενεργοποιήσει τον γενικότερο σχεδιασμό αναδιακατανομής που προπαρασκευαστικά εδράζεται στην οικονομία, την πολιτική, την τρέχουσα σύσταση πληθυσμού  των σχετικών χωρών, κυρίως δε της Ελλάδος, και τον χειρισμό τους αναφορικά και με τους αυτοπροσδιορισμούς, τις τοπικές αυτοδιοικήσεις και τις αποφάσεις που λαμβάνονται.

Συνοψίζοντας, τα θέματα που μπορεί να επιφέρουν κάτι τέτοιο είναι οικονομικά και υπογεννητικότητα Ελληνορθόδοξων στην περιφέρεια της Μακεδονίας καθώς και η μακροπρόθεσμη αλλαγή και ανταγωνιστική αντικατάσταση πληθυσμού που τμήματα του θα  δήλωναν και θα αυτοπροσδιορίζονταν με τέτοιο τρόπο ώστε να εισέλθουν στην επιρροή των Σκοπίων ή της Τουρκίας. Εξάλλου, οι διενέξεις περί αυτοπροσδιορισμών αντικατοπτρίζουν την καθιέρωση της επίπλαστης «συνεκτικότητας» των νεώτερων σχηματιζόμενων καθεστώτων ιθαγένειας που μετατοπίζονται  στην επιλογή εργασιακής κρατικής αναφοράς εξισωμένα με την ατομική αυτοδιάθεση.

Γενικότερα μεταναστευτικοί πληθυσμοί από άλλες χώρες προερχόμενοι κυρίως από παράνομη διακίνηση ασχέτως του προσδιορισμού ισλαμικού θρησκεύματος, ή επιρροής Τουρκίας μέσω Σκοπίων, τους οποίους φέρνουν οι κυβερνήσεις για τις οικονομικές ζώνες (οι κυριότερες προβλέπονται στη Βόρεια Ελλάδα και σε περιοχές του Ελληνικού γεωγραφικού χώρου της Μακεδονίας), θα αποκτούν πιθανώς δικαίωμα και στον μακεδονικό εθνοτικό αυτοπροσδιορισμό μέσα στην Ελλάδα - στην περιφέρεια της Μακεδονίας- αλλά και θα επέρχονται σε αυτό-διοικητικό οικονομικό, πολιτικό, εργασιακό και επενδυτικό καθεστώς το οποίο δεν θα ελέγχεται καθόλου από την κεντρική κυβέρνηση.
Ο έλεγχος θα περάσει ολοκληρωτικά στην αυτοδιοικούμενη περιφέρεια και κατ΄επέκτασιν  στη διοίκηση επί γεωγραφικής έκτασης τείνουσας προς την μορφή ομοσπονδιοποίησης με αναθεώρηση των κρατικών συνόρων ως παρόμοια μεταφορά και γεωπολιτική εγκατάσταση των προτάσεων Ανάν στο θέμα διένεξης Κύπρου-Κατεχομένων υπό διαφορετικά προσχήματα και σύνολο καταστάσεων που θα αποτελούν προβλεπόμενα μοχλό πίεσης για την ανακατανομή Εδαφών προς τη σύνθεση ομοσπονδιακού κράτους με παράλληλη εκμετάλλευση θεμάτων εντός Ελληνικού Κράτους.

Δεδομένης της εύκολης απόκτησης Ελληνικής Ιθαγένειας και άλλων παράλληλων θρησκευτικών και πολιτιστικών σχέσεων με την Τουρκία, θα δημιουργήσουν τετελεσμένα εξαιρετικά μη αναστρέψιμα σοβαρά πολυπολικά προβλήματα  αποσταθεροποίησης στη χώρα.


Τα διεθνή κοινά μεταξύ τους αλλά και αντικρουόμενα συμφέροντα εν μέσω των άμεσων δεδηλωμένων επιθετικών αλυτρωτικών βλέψεων μέσω των Σκοπιών είναι πολλά, πλουτοπαραγωγικές πηγές και εκμετάλλευση υπεδάφους της Μακεδονικής γης υπό προωθούμενο ειδικό καθεστώς μη ελεγχόμενο από Ελληνική κεντρική διοίκηση, προμελετημένη εκμετάλλευση μεταναστευτικών πληθυσμών για φτηνά εργατικά χέρια σε εργατικό ή αγροτικό γεωργικό τομέα μέσω κατανομής σε ειδικές οικονομικές ζώνες.

-Διέξοδος στο Αιγαίο άλλων δυνάμεων μέσω αμφισβήτησης και ολέθριας αποδυνάμωσης της Ελληνικής κυριαρχίας, που αποσκοπούν για τον οικονομικό-γεωστρατηγικό ευρωατλαντικό παράγοντα και στον περαιτέρω ή και πλήρη αποκλεισμό ρωσικών στρατηγικής φύσεως συμφερόντων επιρροής στην περιοχή και μέσα στο κρατίδιο των Σκοπίων με την επικύρωση της ονομασίας μέσω Ελλάδος και την τυπική θεσμική ένταξη του γειτονικού κρατιδίου στον οικονομικό -γεωστρατηγικο ευρωατλαντικό άξονα.

-Πιθανότατη αλλαγή νομικού καθεστώτος επενδύσεων στα Σκόπια μετά την ενδεχόμενη αναγνώριση του ως "Μακεδονία" και τις διαδικασίες ένταξης στους διεθνείς θεσμούς, παράλληλα με τις τρέχουσες μνημονιακές καθιερώσεις και τα αυτοδιοικητικά περιφερειακά κυβερνητικά και οικονομικά μοντέλα εκπονημένα και επιβεβλημένα από την Ευρωπαϊκή ένωση της αμφιλεγόμενης ως προς τους σκοπούς "αυτοδιοικητικής αποκέντρωσης" στην Ελλάδα. Σίγουρα πολλοί είναι οι παράγοντες οι οποίοι αντιλαμβάνονται πως τα σύνορα μεταξύ των δύο χωρών εμποδίζουν τα σχέδια τους. Δεν υπάρχει καμία απολύτως συνωμοσία ή συνωμοσιολογία, ο γεωγραφικός χώρος της Μακεδονίας ως γεωπολιτική περιοχή εκλαμβάνεται ως ένα "ιερό δισκοπότηρο" και κάποιοι εντεταλμένοι εκ των έσω μεθοδεύουν επί δεκαετίες ανιστόρητα να ξεπουλήσουν μαζί με την ιστορία της Ελλάδος.

Υποσημείωση
Τα δυτικά κράτη εντός της συνομοσπονδίας .Ε.Ε.  μέσω των τοπικών κυβερνήσεων κρατάνε τυπικά τον χαρακτήρα ενιαίου κράτους (unitary state) αλλάζοντας ραγδαία τη σύσταση και τα ποσοστών θρησκευτικής αναφοράς του πληθυσμού. Στο όνομα κάποιου ανιστόριτου εθνοτικού "Μακεδονισμού" (εθνοτισμός χωρίς απολύτως καμία σαφήνεια εθνικού κορμού παραδοσιακής δυτικής εθνικής κρατικής γλωσσικής και πολιτιστικής βάσης, ελλείψει ακόμα και Σλαβικής βάσης παράδοσης) επιδιώκεται η απόκρυψη του χάσματος μεταξύ μεγάλων μειονοτήτων. Εξάλλου  κύριος στόχος της Umo-Ίλιντεν ήταν να εξασφαλίσει την αναγνώριση μακεδονικής μειονότητας στη Βουλγαρία με πολιτιστικές και εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις που θεωρήθηκε επικίνδυνο και διασπαστικό για την Βουλγαρία, κάτι όμως που το 2001 το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) προσπάθησε να προσβάλει. Η απόκρυψη συγκρουόμενων γλωσσικών και εθνοτικών μειονοτήτων σαν γεγονός χονδροειδούς αναγνώρισης και επικύρωσης θα έρθει για να συγχύσει ακόμα περισσότερο την έννοια και την αξία της Ιθαγένειας και υπηκοότητας όσον αφορά την Εθνική κρατική αντίληψη ευρωπαϊκών Εθνικών Κρατών.


Αυτό το γεγονός και ως σύνολο πραγμάτων κατά την άποψη του αρθρογράφου και πέραν των συμφερόντων και στρατηγικών "επενδύσεων" του νατοϊκού δυτικού άξονα, είναι και η βαθύτερη αιτία της διεθνούς εκούσιας αποσταθεροποίησης και κίνησης των Ελληνοσκοπιανών διενέξεων, δηλαδή η ενίσχυση του κινήτρου της τουρκικής ανάμειξης στα Βαλκάνια και Θράκη μέσω τετελεσμένων υπέρ Σκοπίων, στρατηγική αναγνώρισης και καθιέρωσης πολιτικού μοντέλου "συνεκτικότητας" υπηκόων ανάλογης περίπου της ίδρυσης του κοσμικού τουρκικού κράτους με ταυτόχρονη επιρροή της Τουρκίας στα Σκόπια και Αλβανία, ενίσχυση του νεοδυτικού κρατικού κοσμικού μοντέλου συνύπαρξης  πολλών θρησκευτικών μειονοτήτων σε έναν συνδυασμό πανευρωπαϊκής ή παλαιοαγγλοσαξονικής αποικιακής εφαρμογής κυβερνητικών και οικονομικών μοντέλων με πειραματικό πεδίο αναφορικά τα Βαλκάνια.


αναδημ.& στο ιστολόγιο ksipnistere.

Άλλα σχετικά:
https://diasvsmetatron-plegma.blogspot.com/2018/05/blog-post.html

http://diasvsmetatron-plegma.blogspot.com/2018/01/blog-post_16.html

27.5.18

ΕΜΒΟΛΙΜΕΣ ΤΕΧΝΗΤΕΣ ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΘΕΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΜΕΙΟΔΟΤΙΚΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ



Οι εμβόλιμες τεχνητές ομοιότητες, το erga omnes και η μειοδοτική  μεταφορά κατασκευής "τετελεσμένων" ανάλογου κυπριακού θέματος που θα λειτουργήσουν ως νομιμοποίηση προπαρασκευαστικής διευκόλυνσης εποικιστικού υποβάθρου και διεκδικήσεων των Σκοπίων και που μεταφέρει ασύμμετρα και με παράβαση πληρεξουσιότητας μέσω νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας η κυβέρνηση.
Θα συντελεστεί προδοσία της Χώρας από τη στιγμή που επικυρωθεί στο Κοινοβούλιο η παραχώρηση μακεδονικού όρου στα Σκόπια.

Είναι ξεκάθαρο πως η κυβέρνηση συριζα δεν μπαίνει σε καμία αντιπαράθεση λογικών επιχειρημάτων μεθοδεύοντας δολίως να επιφέρει τετελεσμένο σε Εθνικό θέμα μέσω κοινοβουλευτικής επικύρωσης και αναγνώρισης των ανιστόριτων διεκδιδικήσεων και επιθετικών προθέσεων καθιερώνοντας τις πλέον επικίνδυνες διεθνώς και διμερώς προϋποθέσεις υπέρ των βλέψεων του σκοπιανού μορφώματος του Βαρντάρ για την προσάρτηση εδαφών της Ελληνικής Μακεδονίας. Τα ίδια πρόσωπα τα οποία διατείνονται κατά του «εθνικισμού» ή και του συλλαλητηρίου, αγωνιούν για το πως θα νομιμοποιήσουν την προπαγάνδα ανιστόριτων επιθετικών βλέψεων των Σκοπίων, υποστηρίζοντας την ως "αυτοδιάθεση έθνους" και  "εθνική ταυτότητα" για ένα ψευδοκράτος.
Η αντιμετώπιση των Σκοπιανών προκλήσεων όσον αφορά την πίεση προς στην Ελληνική πλευρά εκεί που τελείωνε με φυσική αδιαφορία και ΒΕΤΟ, μετατρέπεται σε  έναν ύπουλο υποχωρητισμό παραχωρήσεων εν είδη απόδοσης δικαιωμάτων σε εγχώριες μεγάλης δυναμικής μειονότητες αυτόχθονων για κάποιον αλληλοαφομιωτισμό και προνομίων στα πρότυπα ρυθμίσεων ανθρώπινων δικαιωμάτων αστικού δικαίου, ή και ακόμα χειρότερα με την κυβέρνηση να αντιλαμβάνεται και να ευτελίζει τις διεθνείς σχέσεις συγχωνεύοντας την έννοια των διεθνών σχέσεων και του διεθνούς δικαίου με διάφορους τύπους αναγνωρίσης καταχραστικών αντιεπιστημονικών και ανιστόριτων "αυτοπροσδιορισμών".

Από τη στιγμή που χρειάζεται συμφωνία μέσω της Ελλάδος για την ένταξη των Σκοπίων στους διεθνείς οργανισμούς, η εξωτερική πολιτική θα έπρεπε ως κοινή Εθνική γραμμή να περιορίζονταν σε διαδικαστικού τύπου υπενθυμίσεων περί της ίδιας της ανάγκης και θέσης των Σκοπίων να υποχωρήσουν, με την Ελλάδα να είναι αδιαπραγμάτευτη  ως προς την μη αποδοχή συμφωνίας μακεδονικών ονομαστικών όρων, αφήνοντας το θέμα διαπραγμάτευσης μόνο μεταξύ των ευρωατλαντικών θεσμών- Ε.Ε. και Σκοπίων, και μεταξύ των εσωτερικών αντικρουόμενων μειονοτήτων - πολιτικών στρατοπέδων των Σκοπίων.

Αυτή η στρατηγική δόγματος κατ΄ουσίας αδιαπραγμάτευτης στάσης απέναντι στα Σκόπια και άρα αδιαπραγμάτευτης στάσης απέναντι σε όλες τις παραμέτρους αναγνώρισης "εθνοτικής ταυτότητας θα ήταν ικανή για να δημιουργήσει τετελεσμένα εις βάρος των Σκοπίων. Αντ΄αυτού όμως η κυβέρνηση Σύριζα προτρέχει προς την επικυρώση αναγνωρίσης του ψευδοϊστορικού αλυτρωτισμού πληθυσμών σε συνάρτηση της παραχώρησης ιστορικών δικαιωμάτων και - πρωτογνωρα τετελεσμένα αναγνώρησης και νομιμοποίησης επικοιστικής συγκυριαρχιας, ήτοι νομικό υπόβαθρο παραχώρησης εθνικής κυριαρχίας - υπερ ενός ψευδοκράτους που έχει βλέψεις στην ευρύτερη περιοχή της (Ελληνικής περιφέρειας) της Μακεδονίας αναφορικά με την ιδιομορφία της Βαλκανικής περίπτωσης και της γειτνιάζουσας θέσης των Σκοπίων-Βαρντάρ.

Η κυβέρνηση της Ελληνικής πλευράς ασύμμετρα με καταχραστική παραπομπή και αναγωγή στα "ανθρώπινα δικαιώματα", συνταυτίζει δολίως μέσω ερμηνείας περί δικαιωμάτων και εθνοτικού και γλωσσικού αυτοπροσδιορισμού τις εξαιρετικά επιθετικές στη βάση τους και στη σύσταση του ¨μακεδονικού εθνοτισμού¨ πληθυσμών και την εξωτερική κεντρική πολιτική άλλου κράτους σαν να ήταν κάποια υποθετική περίπτωση μεμονωμένης μειονότητας Ελληνικής Ιθαγένειας -Ελλήνων πολιτών κάποιας Ελληνικής περιφέρειας, ενώ πρόκειται για διένεξη με κατά βάσει εχθρική χώρα που συμμαχεί γεωστρατηγικά με εξίσου εχθρική χώρα (την Τουρκία), κατά το Ελληνικό στρατιωτικό δόγμα.

Ο τρόπος προσέγγισης του θέματος ονομασίας των Σκοπίων καθώς και οι προτάσεις erga omnes προληπτικού χαρακτήρα αφού δεν ανταποκρίνονται σε ζητήματα πραγματικών μειονότητων Ελλήνων πολιτών αυτόχθονων υποθετικής διαφοροποιήμενης περιφέρειας τότε εκλαμβάνονται πως αφορουν από τα δεδομένα μόνο την προπαρασκευαστική νομική κατασκευή κάποιου ομόσπονδου κρατιδίου, ήτοι ομόσπονδης αφωμοίωσης της Ελληνικής περιφέρειας Μακεδονίας και της συγχώνευση της με τη Βαρντάσκα μέσω υπαγωγής των Σκοπίων ανιστόρητα ως αναγνωρισμένο αυτόχθνων "Μακεδονικό Έθνός" με την αναγνώριση ψευδοϊστορικών ζητημάτων και με κατάχρηση πληρεξουσιότητας από την Ελληνική κυβέρνηση στο όνομα κάποιου ασαφούς διπλωματικού συμβιβασμού σε ένα μείζον Εθνικό θέμα.  Αδιανόητο για κάθε μορφή διπλωματιας Ελεύθερης χώρας και βάση διαπραγμάτευσης που συναντάται κατά τις ιδιαιτερότητες όταν κάποια χώρα έχει κατακτηθεί - ηττηθεί στρατιωτικά εγκαθιστώντας ο εχθρός εποίκους όπως με την εισβολή "αττίλα" στην Κύπρο, δηλαδή "τετελεσμένα" που δεν έχουν υπάρξει και ούτε πρέπει να προσομοιωθούν στην Ελληνο-σκοπιανή διένεξη.
Οι προτάσεις erga omnes συναντώνται κατά την περίπτωση όταν "συνέρχεται"  κάποια περιοχή μετά πολεμικές συγκρούσεις κατά την αλλαγή των συνόρων όπως σε σχέση με τα εσωτερικά των περιφερειών-κρατών που προέκυψαν μετά τη διάλυση της Γιουργκοσλαβίας, ή τη διένεξη Θιβέτ-Κίνας.

Επ΄ αυτού καμία όμως διεθνή συνθήκη δεν μπόρεσε να αποτρέψει τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ή το "τετελεσμένο" των κατεχομένων της βόρειας Κύπρου ενώ το διεθνές δίκαιο αναφορικά με τη θεωρητική προστασία ανθρώπινων δικαιωμάτων δεν έχει αντικείμενο και συνάφεια με την προστασία και την άμεση διασφάλιση της Εθνικής κυριαρχίας.

Σε σχέση επίσης με την ενδιάμεση συμφωνία και αναφορά σε αυτή, προκειται περί κατευνασμού και επανάπαυσης πάνω στις διάφορες και απέχουσες μεταξύ τους ερμηνίες του διεθνούς δικαιού. Η αναφορά στο άρθρο 6 της ενδιάμεσης Συμφωνίας του 1995 περιέχει τα συμβαλλόμενα μέρη Ελλάδος και Σκοπίων όπου δεύτερο συμβαλλόμενο μέρος είναι τα Σκόπια και πρώτο συμβαλλόμενο μέρος η Ελλάδα.
Συνοπτικά η συμφωνία της ρύθμισης φαινομενικά αποδίδεται ως κάποια εξασφάλιση αποτροπής οποιασδήποτε διεκδικήσεως και ερμηνείας από το δεύτερο συμβαλλόμενο μέρος (τα Σκόπια -ΠΓΔΜ)  και οποιασδήποτε περιοχής που δεν συμπεριλαμβάνεται στα σημερινά του σύνορα ή την αποτροπή επέμβασης σε εσωτερικές υποθέσεις άλλου Κράτους προκειμένου να προστατεύσει το καθεστώς και τα δικαιώματα οποιωνδήποτε προσώπων σε άλλα Κράτη που δεν είναι πολίτες του Δευτέρου συμβαλλομένου μέρους.

Η ενδιάμεση συμφωνία όπως γνωρίζουμε ούτε αυτή τηρήθηκε και παραβιάστηκε απο τα Σκόπια και φυσικά χωρίς καμία επίπτωση με αναγνώριση συνάμα απο μεγάλη μερίδα της διεθνούς κοινότητας του ονόματος "δημοκρατία της Μακεδονίας" κατά παράβαση της  συμφωνίας.
Ουσιαστικά  το επιχείρημα της ενδιάμεσης συμφωνίας στηρίζεται στον κατευνασμό περί αλλαγής συντάγματος των Σκοπίων με μια επιπλέον επισήμανση πως η υπερίσχυση του Συντάγματος θα αντίβαινε ευθέως στο άρθρο 27 της Συμβάσεως της Βιέννης περί του Δικαίου των Συνθηκών.
Εάν παραβιαστεί όμως δεν θα υπάρξει  καμία ουσιαστική επίπτωση δεδομένου πως και  μόνον η αναγνώριση μακεδονικού έθνους θεμελειώνει ανιστόρητα τεχνητά κληρονομικά ιστορικά δικαιώματα στην ευρύτερη μακεδονική έκταση και επιφέρει ασύμμετρες υποχρεώσεις για το άλλο συμβαλλόμενο μέλος της διμερούς συμφωνίας μέσω και διάφορων διεθνών οργανώσεων και όχι κατ΄ανάγκη άμεσης εμπλοκής και ανάμειξης των Σκοπίων στα εσωτερικά της Ελλάδος (αναφορικά με αξιώσεις στην εκπαίδευση και αποδοχή αναγνώρισης σλαβοβουλγαρικού ιδιώματος ως "μακεδονική γλώσσα", ιστορικά θέματα, προπαγάνδες αυτοπροσδιορισμών "μακεδονόφωνων", ονομαστικές εττικέτες προϊόντων, ιδρυμάτων και οργανισμών κτλ).

Τι συμβαίνει όμως με το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων και "τετελεσμένων" σε έναν παραλληρισμό  ιστορικών διπλωματικών σημαντικών διενέξεων και την ασάφεια του διεθνούς δικαίου:
Η Ελληνική εκπροσώπηση από τη στιγμή που δεν υπάρχει καμία Ελληνική στρατιωτική εμπλοκή δεν έχει κανένα λόγο ή υποχρέωση  να διαστρέψει το θέμα σε βάση ανθρώπινων δικαιώματων και σε αξιώσεις αυτοπροσδιορισμού, και πόσο μάλλον σε διαπραγματεύσεις οριστικής επικύρωσης ανιστόριτου αλυτρωτικού επιθετικού χαρακτήρα υπέρ ενός εχθρικού στρατιωτικοπολιτικού και πολιτιστικού δόγματος ψευδοκράτους.

Η αναγνώριση "μακεδονικής ταυτότητας" για τους κατοίκους των Σκοπίων- Βαρντάρ μέσω ονόματος του κρατιδίου που θα συνεπάγεται με απορρέουσα ονομασία και κατοχύρωση ιθαγένειας έχει ουσιαστικά εν μέσω διαφοροποιημένων παραμέτρων διμερούς περίστασης τον ίδιο χαρακτήρα επιβούλευσης και διεργασιών που προωθούν αναγνώριση δικαιώματων εντός της Ελλάδος μέσω της πολιτικής αυτοδιάθεσης τα οποία δεν ανταποκρίνονται σε Ελληνικό προσδιορισμό σε μειονότητες και δομές της συνθήκης της Λωζάνης.
Με τον ίδιο τρόπο που χωρίς καμία καταδίκη παραβιάζεται ή τείνει να παραβιάζεται η συνθήκη της Λωζάνης στο όνομα της αξίωσης αυτοδιάθεσης ως επιβούλευση της ασφάλειας και της κοινωνικής ειρήνης και κυριαρχιας της χώρας είτε μέσω παρέμβασης στα εσωτερικά της Ελλάδος από την Τουρκία ή απο έν Ελλάδι οργανώσεις, συλλόγους ή κόμματα, διμερώς και κατόπιν συνεννοήσεως της Ελληνικής κυβέρνησης τεκταίνεται ομοίως με τις διεργασίες αναγνώρισης του ανιστόριτου αλυτρωτικού στρατιωτικοπολιτικού σκοπιανού δόγματος και εθνοτικής "μακεδονικής" ταυτότητας για το γειτνιάζον κρατίδιο των Σκοπίων.

Σχετικά με την διένεξη ψευδοκράτους και Κύπου είναι γνωστό πως το 1974 η Τουρκία χρησιμοποίησε τη ρήτρα  «εγγύητριας δύναμης» για να εισβάλει και να κατακτήσει τη βόρεια Κύπρο επικαλούμενη το πραξικόπημα Μακάριου.
Οι συμφωνίες για την Κυπριακή Δημοκρατία Ζυρίχης-Λονδινου προέβλεπαν τρείς «εγγυήτριες δυνάμεις» και όπως αποδείχθηκε, δεν παρείχε καμία εξασφάλιση και εγγύηση χωρίς ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών να ζητήσει από την Τουρκία να επιστρέψει στο status quo ante - προτέρα κατάσταση ενώ το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου ανακηρύχτηκε ανεξάρτητο κράτος. Αυτή η κίνηση ήταν όμως ήδη αντίθετη προς όλες τις ήδη ψηφιζόμενες αποφάσεις του ΟΗΕ και καταδικάστηκε από όλο τον κόσμο.
Σύμφωνα λοιπόν με τον τότε Τούρκο υπ.Εξωτερικών η ανακήρυξη της τουρκικής Δημοκρατίας στην βόρεια Κύπρο δεν έπρεπε να εκτιμηθεί ως πράξη ρήξης, αλλά μόνο σαν μέσο για να αναγκασθούν οι Έλληνες να δεχθούν τον διάλογο και για να ενισχυθεί η διαπραγματευτική ισχύς της τουρκικής κοινότητας.

Η Ουάσιγκτον περιορίστηκε σε ρητορικού τύπου καταδίκες και συστάσεις για ανάκληση που εξελήφθη για άλλη μία φορά από τους Τούρκους ως ανοχή. Ενδεικτικό αυτών,είναι ότι στις συνεχείς πιέσεις του ελληνοαμερικανικού λόμπι για ουσιαστικότερη στάση το State Department απάντησε ότι όταν η Τουρκία είναι ισχυρή, εξυπηρετούνται καλύτερα τα συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου. Έτσι και μέχρι σήμερα παρά την καταδίκη του ΟΗΕ, δόθηκε εντολή "ειρηνευτικού" διάλογου και διαπραγμάτευσης με την Τουρκία για την μερική νομιμοποίηση και ουσιαστικά παγιοποίηση των "τετελεσμένων" και την πρόταση του αποκαλούμενου σήμερα σχέδιο Ανάν που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στις 11 Νοεμβρίου 2002. Το σχέδιο αφορούσε την αναδιάταξη της Δημοκρατίας της Κύπρου σε μια Ενωμένη Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία θα αποτελείται από δύο ομόσπονδα κρατίδια, ένα ελληνοκυπριακό και ένα τουρκοκυπριακό.
Το σχέδιο Ανάν προωθεί ένα μοντέλο, το οποίο δεν έχει εφαρμοστεί πουθενά μέχρι της παρούσης στον κόσμο ενώ δεν υπάρχει ούτε καν ως θεωρητική πρόταση σε κάποιο βιβλίο. Η μέθοδος που χρησιμοποιείται για την ίδρυση του νέου κυπριακού κράτους δεν έχει προηγούμενο στο διεθνή χώρο. 'Εχει όμως προπαρασκευαστικές προφανείς αντιστοιχίες με το ελληνοσκοπιανό θέμα.

Φυσικά επρόκειτο για την τρέχουσα αντίστοιχη μεταφορά της υποτιθέμενης κατ΄ισχυρισμών της κυβέρνησης Σύριζα και της ίδιας γραμμής αμερικάνικων-ευρωατλαντικών ισχυρισμών περί σταθερότητας στην περιοχή εαν ενισχυθεί μέσω της επικύρωσης της Ελλάδος η συνοχή της "μακεδονικής ταυτότητας" του γειτονικού κρατικού μορφώματος των Σκοπίων με προστιθέμενο παράγοντα τη διεθνή "αναπτυξιακή" πολιτική, ενώ αντιθέτως η οριστική αναγνώριση κατόπιν συνενεννόησης και διαπραγμάτευσης της Κυβέρνησης του Σύριζα με το ψευδοκράτος, θα θέσει προδοτικά εν μέσω "τετελεσμένων" και εξελίξεων την Ελλάδα σε προπαρασκευαστικό προηγούμενο αντιστοιχιών προτάσεων τύπου "Ανάν" και από κοινού πλαίσια ergo omnes υποχρεώσεων σε μια αρχικά υπονόηση ομοσπονδιοποίησης, δηλαδή παρεμβολή άσχετων προτάσεων πλαισίων διεθνούς δικαίου όντας αντίθετα με την προστασία εθνικής κυριαρχίας και άσχετα με τις προφάσεις της κυβέρνησης πως μέσω συμβολικών πράξεων ή με αναφορές σε γενικά πλαίσια θα σταματήσουν δήθεν οι βλέψεις του ψευδοϊστορικού επεκτατισμού των Σκοπίων.

Το Διεθνες Δικαιο να τονιστεί πως εφαρμοζεται επιλεκτικά και αντικρουόμενα μέσα απο "νομικές ερμηνείες" και κατά βάση εναντίον Ελληνικών συμφερόντων όπως έχει διδάξει η ίδια η ιστορία, κάτι που διαπιστώνεται ενδεικτικώς με την αναφορά της "ΠΓΔΜ" ως "Μακεδονία" από χώρες μέλη του ΟΗΕ. Επίσης με τη συνθήκη της Λωζάνης κατά την οποία η μειονότητα της Θράκης έχει μονο θρησκευτική περιγραφή και χαρακτήρα (δηλαδή μουσουλμανική μειονότητα), το ΕΔΑΔ προσπερνά τη συνθήκη χαρακτηρίζοντας τη μειονότητα ως τουρκική κατ΄απαίτηση τουρκικής παρέμβασης και επιρροής με βάσει το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού όπως γίνεται και με την υποτιθέμενη "μακεδονική ταυτότητα¨.

Η κυβέρνηση ουσιαστικά μεταφέρει προπαρασκευαστικά σκιωδώς στη διπλωματία εν είδη δεδομένου το θέμα της Κύπρου μετα της Τουρκικής εισβολής και τα αντίστοιχα τετελεσμένων των συμβιβαστικών προτάσεων Αναν στα πλαίσια της Ελληνοσκοπιανής διένεξης.

Επίσης η διένεξη Θιβέτ -Κίνας και το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση έχει γίνει αντικείμενο ανάλυσης γύρω από το erga omnes.  Όμως δεν υπάρχει τίποτα κοινό  γύρω από την εφαρμογή διεθνούς δικαίου erga omnes εδαφικά σε σχέση με το θέμα Σκοπίων Ελλάδος και ζητημάτων ανιστόρητης αυτοδιάθεσης, ή θέμάτων "ανεξαρτησίας" ή "ειρηνευτικών διαδικασίων". Αντίθετα τα σκόπια θα πρέπει να δούν το θέμα των μεγάλων μειονοτήτων εντός του κρατιδίου τους.

Τι είναι σε γενικές γραμμές η αυτοδιάθεση σύμφωνα με την unpo:
"Το προτιμώμενο αποτέλεσμα της άσκησης του δικαιώματος αυτοδιάθεσης ποικίλλει σημαντικά μεταξύ των μελών του UNPO. Για ορισμένα μέλη μας, όπως το Acheh , το Θιβέτ , το Barotseland και Kabylia , το μόνο αποδεκτό αποτέλεσμα είναι η πλήρης πολιτική ανεξαρτησία. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τα κατεχόμενα ή αποικισμένα έθνη. Για άλλους, όπως τα μέλη μας από το Δυτικό Μπαλοκιστάν , ο στόχος είναι ένας βαθμός πολιτικής, πολιτιστικής και οικονομικής αυτονομίας, μερικές φορές με τη μορφή μιας ομοσπονδιακής σχέσης." http://www.unpo.org/article/4957

Η έννοια erga omnes σε αυτές τις περιπτώσεις, όπως στο γλωσσικό και αυτονομιστικό θέμα της Καταλονίας, έχει θεωρητικά εφαρμογή ως προς την προστασία κάποιων δικαιωμάτων και αυτοπροσδιορισμών.
The finding referred to article 22 of the Covenant of the League of Nations.The finding referred to article 22 of the Covenant of the League of Nations https://en.wikipedia.org/wiki/Erga_omnes
Κατά τ΄αλλα και ιδίως σε σχέση με το Ελληνοσκοπιανό θέμα μόνο ύποπτη και αβάσιμη είναι η αναφορά της ή κάποια εφαρμοστική της ανάμειξη ως έννοια.Το ελληνοσκοπιανό δεν έχει ουδεμία σχέση καταρχάς με τα ανθρώπινα δικαιώματα των Ελλήνων κατοίκων Βορείου Ελλάδος, αφού δεν είμαστε κατεκτημένη περιοχή, δεν ανήκουν δηλαδή οι βορειοελλαδίτες σε κάποια κατεκτήμενη περιοχή,  ούτε σύνερχονται περιφέρειες κάποιας διαμελισμένης χώρας ζητώντας "συμβιβασμούς", αυτοπροσδιορισμούς και δικαιώματα οι κάτοικοι τους ως "κατεκτημένοι Ιθαγενείς" απέναντι σε κυβερνητικές πολιτικές, αστυνομικές στρατιωτικές δομές που δεν θέλουν.

Η μοναδική "χρησιμότητα" του erga omnes είναι για καθησυχασμό και για να δωθεί το όνομα με ανούσια έμφαση σε δικαιώματα ενώ ανοίγονται τετελεσμένα εθνικής μειοδοσίας. Η έννοια ergo omnes λειτουργεί ως προς αυτά που θεωρητικά υποστηρίζει που είναι άσχετα με το Ελληνοσκοπιανό όσον αφορά για εμβόλιμες υποχρεώσεις της Ελλάδας προς την πλευρά των Σκοπίων και τυχόν αναγνωρισμένης "μακεδονικής ταυτότητας" μέσω του ονόματος, δηλαδή λειτουργεί αμφίδρομα παράλληλα με άλλα πλαίσια, αλλά με συντριπτικό πλεονέκτημα των Σκοπίων.
Η Erga omnes μοιάζει να αποτελεί μια ανούσια πρόταση προληπτικού χαρακτήρα στην περίπτωση που περάσει ο τοπικός Ελληνικός πληθυσμός σε εξουσίες και αρχές οι οποίες δεν ανήκουν στο Ελληνικό κράτος, που ακολουθείται με εποπτεία συστάσεων "μετριοπαθειας" ως κάποιος "συμβιβασμός" απο κοινού.
Κατά αυτόν τον τρόπο θα ποινικοποιηθούν αναφορές στο όνομα Μακεδονία για κάθε είδους εγχώρια χρήση πολιτιστική εμπορική ιστορική, καθώς και η τυχόν εν Ελλάδι αμφισβήτηση κάποιας ύπαρξης "Μακεδονικής γλώσσας" ενώ είναι σλαβοβουλγαρικό ιδίωμα, ή "μακεδονικού" μειονοτικού κατευθυνόμενου εθνοτικού αυτοπροσδιορισμού στην Ελλάδα. Περισσότερα εδώ:http://diasvsmetatron-plegma.blogspot.gr/2018/01/blog-post_16.html

Θα απορρέει επίσης υποχρέωση παροχής εκπαιδευτικών δομών σε όσους δηλώνουν "Μακεδονικής εθνικής συνείδησης" νομιμοποιώντας έτσι  η κυβέρνηση σύριζα και αναγνωρίζοντας τις "βιτρίνες" του Σόρος στη βόρειο Ελλάδα. Αυτές οι οργανώσεις μερικών ολιγομελών δίγλωσσων συλλόγων, ομιλούντων το σλαβοβουλγαρικό ιδίωμα κατά την αναγνώριση ¨μακεδονικής ταυτότητας", θα έχουν περίπου τη θέση της αντίστοιχης Καταλονικής αυτονόμησης ως "μακεδονική" αυτονόμηση με ζητήματα ανιστόρητων αναγνωρίσεων του ιδιώματος τους ως Μακεδονικό, με παράλληλη απαίτηση χρηματοδότησης διάφορων κέντρων ιδρυμάτων για αυτές τις ολιγομελείς, κατ΄ουσίαν βιτρίνες των Καναδεζικών "κογκρέσσων" "Μακεδόνων"- Σκοπίων και άλλων διεθνών οργανισμών δικαιωμάτων και γεωπολιτικής που επιδιώκουν αλλαγές στα Βαλκάνια.

Η Γιουγκοσλαβική ιστοριογραφία παρουσιάζει αρχικά τον ελληνικό εμφύλιο μετά το τέλος του Β΄παγκοσμίου πολέμου και το κομμουνιστικό παιδομαζωμα σαν την «δεύτερη Μακεδονική επανάσταση 1945-49» στην οποία ο πόλεμος δεν γίνονταν μεταξύ των Ελλήνων, αλλά υποτίθεται μεταξύ Ελλήνων και των «Μακεδόνων». Με την αναγνώριση των ανιστόρητων αλυτρωτισμών και "μακεδονικής ταυτότητας" τα Σκόπια τοποθετούνται ανιστόρητα ως αναγνωρισμένο αυτόχθνων Έθνός στη διακύρξη των ηνωμένων Εθνών για τα δικαιώματα του πληθυσμού αναφορικά και με τις εδαφικές ή περιουσιακές βλέψεις τους σε κάθε τμήμα γειτονικών κρατών.
Οι βορειοελλαδίτες Έλληνες προσδιορίζονται τοπικά ως Μακεδόνες, ενώ οι σκοπιανοί με την κατοχύρωση του ονόματος θα αναγνωριστούν οριστικά με εθνοτικό γλωσσικό αυτοπροσδιορισμό.
Η erga omnes διαφαίνεται ως ένα πλαίσιο του ΟΗΕ σε συνεννόηση με το ΝΑΤΟ που περιορίζεται ως προς την επίκληση του πάνω σε κάποιο μπάχαλο σύρραξης και σε σχέση κάποιας θεωρητικής προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλες τις πλευρές σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.
Το ζητούμενο βέβαια είναι πως δεν υπάρχει κάποιος λόγος ή προφανή αιτία να φτάσουν εκεί τα πράγματα αφού θα συνεπάγεται και με προδοσία. Η έννοια της αυτοδιάθεσης μέσω ergo omnes  δεν αφορά την προστασία της Εθνικής μας κυριαρχίας, αλλά μια ενδεχόμενη ένωση εδαφών, έναν  αναθεωρητικό συμβιβασμό  υπό την εποπτεία ΟΗΕ. Δεν θέτει προστασία από τις διεκδικήσεις των Σκοπιανών που τεχνητά θα αναγνωριστούν ως ανήκοντες σε "αυτόχθονο μακεδονικό Έθνος" και δυνητικά κληρονόμοι της ευρύτερης μακεδονικής περιοχής εθνοτικά. Με δεδομένο πως θα έχουν κατοχυρώσει εθνική - εθνοτική ταυτότητα οι διεκδικήσεις που θα απορρέουν από την επίπλαστη αναγνώριση μέσω Ελλάδος θα υπερβαίνουν και τις τυχόν αφαιρέσεις από το σύνταγμά τους κάποιων ψευδοϊστορικών αλυτρωτικών προθέσεων.
Η αναγνώριση εθνοτικού προσδιορισμού θα υπερβαίνει κάποιο 'μετριοπαθή' σύνταγμα ή τις ενδιάμεσες συμφωνίες και θα συνδέεται με τα κληρονομικά δικαιώματα του μακεδονικού αρχαίου κράτους.


Αυτό που ως προς μια γενικότερη εικόνα συμβαίνει,  και αφού ήδη είχαν άλλαξαν στάση οι ΗΠΑ βλέποντας αλλά και συνάμα ιδρύοντας γεωστρατηγικά συμφέροντα μετά το πέρας της κομμουνιστικής επιρροής στα Σκόπια προς ώφελος τους, είναι πως οι ελληνικές κυβερνήσεις επί σειρά ετών είχαν εξαιρετικά χαμηλά τον πήχη των διαπραγματεύσεων ενώ οι προκλήσεις της σκοπιανής πλευράς Γκρουέφσκι λειτουργούσαν ως ένα είδος πόλωσης και αντιρρόπησης μεταθέτοντας συνεχώς το θέμα φτάνοντας έτσι και μετά την ενδιάμεση συμφωνία στα σημερινά κεντρώα-αριστερά δεδομένα εκπροσώπησης και στις δύο πλευρές.
Όλες οι κυβερνήσεις μετατόπισαν και διαστρέψαν ένα Εθνικό θέμα εθνικής ασφαλείας και εθνικής κυριαρχίας συγχωνεύοντας το σε πλαίσια διμερούς διπλωματικής περίστασης μπαίνοντας σε συνθήκες συνενοήσεως με τις κυβερνήσεις του ψευδοκράτους για την αναγνώριση και την κατοχύρωση των Σκοπίων ως Μακεδονία και για αναγνώριση "μακεδονικής ταυτότητας" μέσω του Ελληνικού Κράτους παριστάνοντας πως αγνοούσαν τις δεκάδες επιπτώσεις που θα αποτελέσουν αμέσως μετά επικίνδυνα τετελεσμένα εις βάρος της Ελλάδος με διεθνές έρεισμα αναγνώρισης και απόδοσης δικαιωμάτων στην ευρύτερη Μακεδονία και επαναφοράς επιθετικότερης πολιτικής ανιστόριτου αλυτρωτισμού από τα Σκόπια.

Το Εθνικό θέμα όσον αφορά την Ελλάδα πλέον μετατοπίζεται από την όποια στοιχειώδη γραμμή των προηγούμενων κοινοβουλευτικών συνθέσεων που ήταν δυσκολότερο να συμφωνήσουν σε οριστική παραχώρηση του ονόματος ή έστω εκ των περιστάσεων δεν προχώρησαν, στη σημερινή σύσταση του κοινοβουλίου πλειοψηφίας της ριζοσπαστικής αριστεράς και σοσιαλιστών ή φιλελεύθερων που ουσιαστικά σχεδόν καθολικώς δεν διαφωνούν να παραχωρηθεί το όνομα ¨Μακεδονία¨ βάσει των μετέπειτα βλέψεων της Πρώτης Βαλκανικής Κομμουνιστικής Συνέλευσης στο πλαίσιο μιας Βαλκανικής Δημοκρατικής Ομοσπονδίας της "Ηνωμένης Μακεδονίας" μέσω σύγχρονων περιστάσεων . Ο όρος της "Ηνωμένης Μακεδονίας" έχει χρησιμοποιηθεί από τα πρώτα χρόνια του εικοστού αιώνα, πολλές φορές συνδεδεμένος με την Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία.

Από την άλλη, στα Σκόπια η κατάσταση δεν διαφέρει πολύ από την κυβέρνηση και τις διεκδικήσεις Γκρουέφσκι με τη μοναδική διαφορά πως η περιστασιακή σοσιαλ-δημοκρατική ιδιότητα του Ζαεφ χρησιμοποιείται σαν επικοινωνιακό πρόσχημα της κυβέρνησης Σύριζα πως δεν συνομιλεί με "Εθνικιστές",  αλλά με "μετριοπαθείς" του ίδιου χώρου αν και τέθηκε προσφάτως  ο εθνικισμός του "Ιλιντεντ", δηλαδή η κατάσταση αμέσως μετά την αποχώρηση της οθωμανικής επιρροής.
Παραλλήλως η πλάγια υποστήριξη απο άλλους πολιτικούς χώρους και διεθνείς παράγοντες για παραχώρηση του ονόματος με σύνθετη ονομασία και αναγνώριση ¨μακεδονικής εθνικής ταυτότητας¨ λειτουργούν ως διεθνώς θεσμοποιημένη προώθηση της προδοσίας αδιαφορώντας ακόμα και εαν το θέμα στην κοινή γνώμη ιστορικά συνδέεται με τις επαναστατικές  βλέψεις της αριστέρας παραχώρησης της περιφέρειας της Μακεδονίας στη Βαρντάσκα για την σύνθεση κάποιας Βαλκανικής Κομμουνιστικής Ομοσπονδίας.

Ο ανιστόρητος ¨εθνικισμός¨ των Σκοπίων εκλαμβάνεται από το Σύριζα ως σύγχρονο διεθνές πλαίσιο αυτοδιάθεσης και η έννοια της διπλωματίας και το αυτονόητο δόγμα αδιαπραγμάτευτης υπόστήριξης των εθνικών συμφερόντων και εθνικής κυριαρχίας ευτελίζεται σε συμβιβασμούς με τις ανιστόρητες απαιτήσεις κάποιου ψευδοκράτους και προπαρασκευαστικών συμφωνιών ομοσπονδίας, ήτοι διαπραγμάτευση εθνικής κυριαρχίας σε συνεννόηση με άλλη κυβέρνηση και διεθνείς φορείς και οργανισμούς για το "άτυπο" μέχρι στιγμής όνομα των σκοπιανών -σοσιαλιστικών βλέψεων της ομοσπονδιοποίησης (united macedonia).
Η λέξη "συμβιβασμός" σύμφωνα με την International Law Commisssion του οργανισμού ηνωμένων εθνών επί του άρθρου 2 της Vienna Convention on the Law of Treaties είναι συνώνυμο του όρου treaty (συμβιβασμός compromis-- συνθήκη και συμφωνία). Χωρίς την ισχύ αμοιβαιότητας δεν υπαρχει συμφωνία.  Το θέμα όμως είναι, ποιος ο λόγος αμοιβαίου συμβιβασμού και συνθηκολόγησης με τα Σκόπια με αντιστοιχίες προτάσεων Ανάν. Δεν είχαμε ούτε πόλεμο με τη στρατονομία των Σκοπίων, ούτε έχουν καταλάβει στρατηγικές περιοχές της Ελληνικής Μακεδονικής περιφέρειας, ούτε  έχουν κάποια αυθόρμητη υποστήριξη μεγάλης μερίδας Ελληνων πολιτών "μακεδονικής συνείδησης" ή "γλωσσικού ιδιώματος".

Ενώ οι Διεθνείς Σχέσεις αφορούν τον περιορισμό του αντίπαλου σε ένα δεσμευτικό πλαίσιο κανόνων (διεθνούς δικαίου), για να δημιουργούνται ή να επαληθεύονται ευνοϊκοί συσχετισμοι και «τετελεσμένα» μόνο σε βάρος του χωρίς κενά, το σύριζα αυτοπαγιδεύει δολίως την έννοια  και τη βάση της αδιαπραγμετευτης εθνικής κυριαρχιας σε προπαρασκευή "τετελεσμένων" εις βάρος της Ελλάδος και σε μια άλλη εξωπραγματική γεωπολιτική κατάσταση που δεν υφίσταται.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος συμφωνίας κατόπιν συνεννοήσεων και "υποχωρήσεων από κοινού" με ένα ψευδοκράτος με ανοιχτά μείζονα ζητήματα της συγκροτήσεως που δεν έχουν αντιμετωπιστεί στα πλαίσια της ενδιάμεσης συμφωνίας του 1995 (ούτε και είναι δυνατόν), δηλαδή της ιθαγένειας (μακεδονικού παραγώγου), ταυτότητας και γλωσσικού ιδιώματος επονομαζόμενου ως μακεδονικού κάποιου γειτονικού "μακεδονικού έθνους" κάτι που εάν αναγνωριστεί μέσω της Ελλάδος θα καταστεί ως αναμενόμενη και η υπαγωγή του σε πλαίσια προστασίας αυτοχθονίας και άρα υπερπλεονεκτικής καπηλευτικής κληρονομικής συσχέτισης του με το αρχαίο μακεδονικό τοπικό ή μεγάλο κράτος-βασίλειο ως προς τα γεωγραφικά του όρια, το οποίο και στην αρχαιότητα δεν ορίζονταν ως Έθνος.

Συνοψίζοντας σε σχέση με την ονομασία των Σκοπίων και πέραν της χρήσης του erga omnes σε άλλες διενέξεις, και της παράλληλης συνάφειας εμβόλιμης διπλωματίας αντιστοιχιών του Κυπριακού,  από την πλευρά της Ελλάδας και την κυβέρνηση το θέμα της ονομασίας έχει μετατοπιστεί δολίως σε μια σύγχρονη γεωπολιτική εκδοχή των βλέψεων ΕΜΕΟ ή των κομμουνιστικών οργανώσεων την περίοδο του εμφυλίου και συνταύτισης της κομμουνιστικής προπαγανδιστικής Γιουγκοσλαβικής ιστορίας περί υποτιθέμενου εμφυλίου μεταξύ "Ελλήνων και Μακεδόνων".

Oι σύγχρονες πολιτικές δυνάμεις και οργανώσεις έχουν υιοθετήσει απόλυτα την ψευδοϊστορική αλυτρωτική βαλκανική γεωπολιτική της κομμουνιστικής διεθνούς Κομιντέρν για την δημιουργία ενός ανεξάρτητου ομοσπονδιοποιημένου μακεδονικού κράτους.

Από την άλλη, επιπροσθέτως, κατόπιν συνενεννόησης και διαπραγμάτευσης της Κυβέρνησης του Σύριζα με το ψευδοκράτος θα θέσει προδοτικά εν μέσω τετελεσμένων και εξελίξεων την Ελλάδα σε προπαρασκευαστικό προηγούμενο σύγχρονων αντιστοιχιών προτάσεων τύπου "Ανάν".
Με δεδομένο πως η  αναγνώριση του κρατικού μορφώματος με το όνομα, η συνθετικό όρο ¨μακεδονία" θέτει αυτομάτως και την αναγνώριση "μακεδονικής εθνοτικής ταυτότητας - ανάλογης σχετικής Ιθαγένειας",  αυτομάτως μετακινείται το θέμα σε επίπεδο διαβουλεύσεων, συνεννόησης και διαπραγμάτευσης τμήματος της εθνικής κυριαρχίας και προσβολής εναντίον της διεθνούς ειρήνης της χώρας με κατάχρηση πληρεξουσιότητας. Άρθρα 138 -139 -151 π.κ.

Η κυβέρνηση της Ελλάδος αφού προτίθεται να παραχωρήσει κατόπιν συνεννοήσεων με την κυβέρνηση των Σκοπίων τον όρο Μακεδονία για την οριστική ονομασία των Σκοπίων (προσωρινό ΠΓΔΜ) σημαίνει πως προμηνύεται  η τέλεση  επικύρωσης του ψευδούς και αβάσιμου αλυτρωτισμού και αναγνώριση του επιθετικού στρατιωτικοπολιτικού δόγματος των Σκοπίων μέσω του Ελληνικού κοινοβουλίου.

Τα Σκόπια θέλουν να αναγνωριστούν ως «ενιαίο εθνικό κράτος» (unitary state), ενώ ήδη βρίσκονται υπο τις διασπαστικές πιέσεις μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού των Σκοπίων.
Θέλουν να αναγνωριστούν ως «έθνος μακεδόνων», ενώ μέρος του πληθυσμού του δηλώνουν μη μακεδόνες (Αλβανοί-Ιλλυριοί) ενώ κάποιοι δηλώνουν και  μακεδόνες εκ της Αλβανίας, ένα άλλο μέρος του πληθυσμού του δηλώνουν «Μακεδόνες» δηλαδή Βούλγαροι, ή φιλοβούλγαροι σε συνάφεια με την βουλγαρική καταγωγή και υποστηρικτές της εξέγερσης του "Ιλιντεντ" - ΕΜΑΕΟ,  αλλά κι ένα τρίτο μέρος δηλώνουν «Μακεδόνες»  δηλαδή μη Βούλγαροι ή μη Σλάβοι, ενώ μεταξύ αυτών υπάρχουν και άλλες μειονότητες. Αυτό το χάος αλλά και η "άγνοια" εν αντιθέσει του αυτοπροσδιορισμού μη "μακεδόνων" στα Σκόπια δεν γίνεται να «τακτοποιηθεί» με την παράδοση της ονομασίας "Μακεδονία" και κάποιες συνταγματικές  δήθεν εξασφαλίσεις. Το μόνο που διαδραματίζεται σε σχέση με το γειτονικό κρατίδιο είναι μια  παρά-διπλωματική συνεννόηση για την ενοποίηση πληθυσμών με μια ψευδή εθνοτική ταυτότητα «Μακεδόνων» που καταπιέζει τις πραγματικές εθνοτικές τους καταγωγές παραλλήλως διεκδίκησης εδαφών και πληθυσμών εκτός των κρατικών συνόρων του ενώ ακατανόητα προσπαθούν να σταθεροποιήσουν το ασταθέστερο κράτος στην περιοχή των Βαλκανίων με το πρόσχημα πως ο άμεσος αλυτρωτισμός και η "ανατροπή του φιλικού κλίματος" "δεν είναι καθώς πρέπει", δεν αρμόζουν, ή θεωρητικά απαγορεύονται στις διεθνείς σχέσεις.

Η μόνη λύση από πλευρά Ελλάδος καμία αναγνώριση Μακεδονικής εθνοτικής ταυτότητας και Έθνους- καμία παραχώρηση του όρου Μακεδονία για την ονομασία των Σκοπίων. Ειδάλλως, παραδοχή της εσωτερικής κατάστασης από πλευράς των Σκοπίων και αυτοδιάλυση τους, ή συνεννόηση του κρατιδίου με τους διεθνείς θεσμούς για αποδοχή κάποιου άλλου ονόματος εκτός της ονομασίας "Μακεδονία" ή παράγωγά της.

αναδημ.& στο ιστολόγιο ksipnistere.